บทที่ 478 ไม่ได้ลงมือจริงๆ

เดินไปในป่าเขา ทุกที่ล้วนเป็นหนทาง หนทางในป่าเขาของจื่อเหิงมักจะราบรื่นเสมอ

ราวกับพืชพรรณเหล่านั้นรู้ล่วงหน้าว่าเขาจะเดินผ่านตรงนี้ เขาจึงมักจะมองเห็นเส้นทางที่กว้างขวางท่ามกลางพุ่มไม้ที่รกทึบได้เสมอ แม้จะเป็นเส้นทางที่ไม่มีใครเคยเดินผ่าน แต่เป็นทางตรง ไม่มีพุ่มไม้ขวางกั้น ไม่มีกิ่งไม้เกะกะ นั่นก็คือหนทางแล้ว

เดินลึกเข้าไปตามเส้นทางที่กว้างขวางนี้เรื่อยๆ เพียงไม่นานก็ทะลุผ่านพุ่มไม้ ผ่านป่าละเมาะ และมาถึงหุบเขา ป่ากล้วยป่าในหุบเขาราวกับฝูงยักษ์ที่ยืนตระหง่าน กำลังกวักมือเรียกเขาภายใต้แสงจันทร์ "มาสิ รีบมาสิ ถ้าเธอไม่มา ผลของพวกเราก็จะสุกงอมร่วงหล่นลงพื้นจนเน่าเสียหมดแล้วนะ" "มาสิ รีบมาสิ"

จื่อเหิงฟังเสียงใบกล้วยที่ดังสวบสาบในสายลมบนภูเขา ราวกับได้ยินเสียงเพรียกหาของต้นกล้วยจริงๆ เร่งฝีเท้าขึ้น ไม่นานก็มายืนอยู่ใต้ต้นกล้วย เงยหน้ามองดูกล้วยเครือใหญ่ๆ แล้วก็เริ่มกลัดกลุ้มอีกครั้ง ต้นกล้วยสูงขนาดนี้จะปีนขึ้นไปได้ยังไงกัน

ในขณะที่เขากำลังลำบากใจ ลมบนภูเขาก็พัดมาอีกครั้ง เครือกล้วยบนยอดต้นกล้วยก็แกว่งไปมาอีกครั้ง จากนั้นก็มีเสียง 'แกรก' ที่คุ้นเคยดังขึ้น กล้วยที่สุกงอมเครือหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากยอดต้น หลังจากถูกรองรับแรงกระแทกด้วยใบกล้วยใบใหญ่ ก็ตกลงมาบนพื้นดินตรงหน้าจื่อเหิงอย่างแม่นยำ