บทที่ 479 หวานล้ำและบริสุทธิ์ยิ่งนัก

แต่ที่นี่ไม่เหมือนกัน ที่นี่แทบไม่มีใครย่างกรายเข้ามา หญ้าเขียวชอุ่ม สภาพแวดล้อมงดงาม น้ำใสแจ๋ว หญ้าเขียวขจี ลมพัดเอื่อยๆ เงยหน้ามองฟ้า ฟ้าก็สีครามสดใส อบอุ่น และหอมกรุ่น

จื่ออวี๋นั่งอยู่บนพื้นหญ้าที่อ่อนนุ่ม มือเล็กๆ เด็ดใบหญ้ามาหนึ่งใบ ยัดเข้าปาก หอมกรุ่นจริงๆ ด้วย

"โอ๊ะ น้อง!" จื่อเหิงร้องตะโกนวิ่งเข้ามา แย่งใบหญ้าในมือของน้องไป

ของหอมๆ หายไปแล้ว จื่ออวี๋ชะงักไปหนึ่งวินาที ก้มมองมือตัวเอง แล้วก็ร้องไห้จ้าออกมา

หลี่ชิงเฟิงยืนอยู่ใต้หน้าผาแล้ว หันกลับมามองลูกสาวที่กำลังร้องไห้จ้า แล้วก็มองลูกชายที่อยู่ข้างๆ เขาไม่ได้โมโหขึ้นมาทันที แต่ถามไถ่ต้นสายปลายเหตุก่อน "หลี่จื่อเหิง ลูกทำอะไรน่ะ"