บทที่ 483 ขายได้ห้าแสน

เมื่อได้ยินเสียงของพ่อ ความหวาดกลัวในใจของจื่อเหิงก็จางหายไปบ้าง

เขารีบเช็ดน้ำตา แล้วถอยหลังไปตามที่พ่อกำชับ ถอยไปพลางก็ตะโกนไปพลาง "พ่อครับ พ่อรีบออกมาสิครับ ผมอยู่คนเดียวผมกลัว"

ไม่ใช่ว่ากลัวการอยู่คนเดียวหรอก แต่กลัวว่าพ่อจะออกมาไม่ได้ต่างหาก หลี่ชิงเฟิงตอบกลับไป "ได้ พ่อจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้แหละ ลูกถอยออกไปไกลๆ ก่อนนะ"

เขาพิจารณาก้อนหินยักษ์เหล่านี้อย่างละเอียดแล้ว พบว่าหินยักษ์พวกนี้ไม่ใช่หินธรรมดา แต่เป็นหินหวงล่าสือ พอได้ลูบคลำหินเหล่านี้ หลี่ชิงเฟิงก็เบิกบานใจ มิน่าล่ะเมื่อกี้ถึงได้รู้สึกว่าหินก้อนใหญ่พวกนี้ดูผิดปกติ ดูมันเงาเป็นประกาย แถมยังรู้สึกลื่นๆ อีกด้วย หินหวงล่าสือจะไม่ลื่นได้ยังไงล่ะ

หินหวงล่าสือพวกนี้ไม่เพียงแต่ลื่นไหล แต่ยังมีลักษณะที่ดีมากๆ ดีกว่าหินหวงล่าสือที่เขาเคยงมกลับมาจากแม่น้ำก่อนหน้านี้เสียอีก พอคิดว่าหินก้อนนั้นยังขายได้ตั้งสามหมื่นหยวน ในใจของหลี่ชิงเฟิงก็ยิ้มแก้มปริ