บทที่ 490 ไม่เหมาะสมกับเด็ก

พอได้พอกด้วยจินโก่วเหมา บาดแผลของไก่ป่าก็หยุดเลือดได้อย่างรวดเร็ว ร่างกายไม่ได้กระตุกเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว ราวกับหลับไป นานๆ ทีก็ลืมตาขึ้นมาดูคนและสิ่งของรอบกาย เมื่อเห็นว่ามนุษย์ไม่ได้คุกคามชีวิตของมัน สุดท้ายไก่ป่าก็หลับตาปี๋และหลับไปงีบหนึ่ง

ตอนที่มันตื่นขึ้นมา ก็เห็นไก่ป่าตัวหนึ่งไม่ได้ใส่เสื้อผ้า โล้นเลี่ยนเตียนโล่ง แถมยังเป็นตัวผู้อีกด้วย!

ไก่ป่าสีรุ้งลุกพรวดขึ้นยืน ถอยหลังไปสองสามก้าว กลับพบว่าข้อเท้าของตัวเองถูกผูกด้วยเชือกเส้นเล็กๆ ปลายอีกด้านของเชือกผูกติดอยู่กับเสาข้างๆ

มันส่งเสียงร้องแหลมสองสามครั้ง กวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบๆ ด้วยความหวาดผวา ที่นี่ไม่ใช่ในป่าลึกแล้ว จะพูดให้ถูกก็คือ ที่นี่ยังคงอยู่บนเขา เพียงแต่ไม่ใช่ป่าทึบ แต่เป็นตีนเขาที่มีร่องรอยการใช้ชีวิตของมนุษย์อยู่อย่างชัดเจน สถานที่แบบนี้ไม่ค่อยเป็นมิตรกับไก่ป่าที่มีสีสันฉูดฉาดอย่างมันนัก ปืนล่าสัตว์ของมนุษย์ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ!

มันลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย อยากจะดิ้นให้หลุดจากเชือก อยากจะหนีไป แต่ก็เปล่าประโยชน์ เชือกเส้นเล็กๆ นั้นราวกับฝันร้ายที่พันธนาการมันไว้ ดิ้นยังไงก็ไม่หลุดหนีไปไหนไม่ได้ ไก่ป่าขนร่วงที่อยู่ข้างๆ เห็นดังนั้น ก็รีบร้องทักมันสองสามเสียง