บทที่ 489 รักษาไก่ป่าสีรุ้ง

สมองของต้าหลิงเมาลัดวงจรไปชั่วขณะ พอได้สติกลับมา ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจทันที! ข้าอุตส่าห์กวักมือเรียกเจ้า แต่เจ้ากลับมากัดขาหน้าของข้าเนี่ยนะ? ลูกมนุษย์อะไรกัน ความน่ารักทะลุปรอทอะไรกัน ไม่มีอยู่จริงทั้งนั้น!

ความเจ็บปวดแปลบแลบที่ส่งมาจากขาหน้าทำให้ต้าหลิงเมาสูญเสียสติสัมปชัญญะ ร้องเสียงแหลมออกมาหนึ่งครั้ง แล้วตวัดขาหน้าอีกข้างตบใส่ลูกมนุษย์อย่างแรง การโจมตีครั้งนี้ทั้งเร็วและรุนแรง ประกอบกับเสียงร้องแหลมและการดิ้นรนอย่างหนักของร่างกาย ทำให้จื่อเหิงตกใจสะดุ้ง คลายปากออกในพริบตา และหงายหลังล้มลงไปตามสัญชาตญาณ

เขาหงายหลังล้มลงบนพื้น กรงเล็บของต้าหลิงเมาจึงตะปบพลาดเป้า มันร้องเสียงแหลมอีกครั้ง กระโจนพรวดเดียวขึ้นไปบนตัวของจื่อเหิง ใช้กรงเล็บทั้งสี่ข้างกดลงบนหน้าอกของจื่อเหิง แยกเขี้ยว ส่งเสียงขู่คำรามต่ำๆ ที่แสบแก้วหูออกมาเป็นระลอก ขาหน้าข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บถูกยกขึ้นมาอีกครั้ง เตรียมจะตบลงบนใบหน้าของจื่อเหิง

จื่อเหิงร้อนรนแล้ว ยกมือขึ้นมาปกป้องใบหน้าตัวเองตามสัญชาตญาณ ตั้งใจจะใช้ท่อนแขนรับความโกรธเกรี้ยวจากน้องแมวขี้เหร่ แต่ไม่รู้ว่าทำไม กรงเล็บของน้องแมวขี้เหร่ถึงไม่ตบลงมาเสียที

จื่อเหิงลืมตาขึ้น แอบมองน้องแมวขี้เหร่ผ่านช่องว่างระหว่างท่อนแขนอย่างเงียบๆ เห็นเพียงน้องแมวขี้เหร่ถึงแม้จะทำหน้าตาโกรธเกรี้ยว แต่กรงเล็บกลับค่อยๆ วางลงมา สุดท้าย ก็แยกเขี้ยวส่งเสียงขู่ใส่เขาอีกหนึ่งที แล้วก็หันหลังวิ่งหนีไป