บทที่ 488 วิ่งเข้าหากันทั้งสองฝ่าย

พอมันคลายปากออก ไก่ป่าก็เริ่มขยับตัวทันที ถึงแม้ขาจะได้รับบาดเจ็บ แต่ปีกก็ยังใช้การได้อยู่ ดังนั้นมันจึงรีบกระพือปีกบินไปข้างหน้าทันที

พอมันบินขึ้นไป เจ้านั่นที่กำลังเหม่อลอยอยู่ก็ดึงสติกลับมาได้ ร่างเรียวยาวกระโดดขึ้น อ้าปากกว้าง พุ่งเข้าตะครุบไก่ป่าตัวใหญ่ที่เพิ่งบินออกจากกิ่งไม้ให้ล้มลงไปกองกับพื้น แล้วใช้กรงเล็บหน้าทั้งสองข้างกดทับไว้แน่น

จื่อเหิงเห็นไก่ป่าหนีไปได้ ยังไม่ทันจะได้ดีใจ ก็เห็นไก่ป่าถูกตะครุบลงไปอีกแล้ว น่าโมโหจริงๆ! มือเล็กๆ สองข้างเท้าสะเอว กระทืบเท้าแล้วเอ่ยว่า "แกรีบปล่อยมันเดี๋ยวนี้นะ ได้ยินไหม!"

เจ้านั่นกัดไก่ป่าไว้ไม่ยอมปล่อย แต่สายตากลับจับจ้องไปที่จื่อเหิงอย่างไม่อาจละสายตาได้ ให้ตายเถอะ น่าเอ็นดูเกินไปแล้ว! จะมีลูกมนุษย์ที่น่าเอ็นดูขนาดนี้ได้ยังไงกัน! ถึงแม้ข้าจะเป็นตัวละครยิ่งใหญ่ที่เดินทางขึ้นเหนือล่องใต้ เคยเห็นลูกมนุษย์มาก็ไม่น้อย แต่ลูกมนุษย์ที่เดินอยู่กลางป่าเขาในยามค่ำคืนเพียงลำพังแบบนี้ เพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรกจริงๆ ประเด็นสำคัญก็คือ ความกล้าของเจ้าเด็กคนนี้มันช่างยิ่งใหญ่เสียจริง เดินอยู่ในป่าเขาที่มืดมิดคนเดียวก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ยังกล้ามาแส่เรื่องของคนอื่นอีก!

ต้าหลิงเมาคิดว่าตัวเองคงตาฝาดไปแล้วแน่ๆ ลูกมนุษย์วิวัฒนาการมาเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แต่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก็คือลูกมนุษย์ชัดๆ เลยนี่นา