บทที่ 487 ต้านทานไม่ไหว

หลังจากจื่อเหิงวิ่งเข้าไปในป่า ก็เดินไปตามเส้นทางที่กว้างขวางภายในป่า ในใจยังคงพึมพำคำพูดของพ่อ 'ตั้งตนอยู่ในความไม่ประมาท เตรียมพร้อมรับมือกับปัญหาล่วงหน้า' คำพูดเพียงสั้นๆ กลับแฝงไปด้วยเหตุผลอันลึกซึ้ง เขามองดูสภาพแวดล้อมรอบตัวด้วยความสับสนเล็กน้อย คิดในใจว่า ตอนนี้ตัวเองต้องเตรียมอะไรล่ะเนี่ย เขาอยากจะเตรียมอะไรสักอย่างตามคำพูดที่พ่อสอนประโยคนี้ แต่เขากลับพบว่า ตัวเองเหมือนจะเตรียมอะไรไม่ได้เลย เข้าป่ามาตั้งนานแล้ว ก็ยังไม่เคยเจออันตรายอะไรเลย สิ่งที่เป็นภัยคุกคามต่อเขามากที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นพวกแมลงตัวเล็กๆ ที่ชอบกัดเขาจนเจ็บ แต่ทว่า กับแมลงตัวเล็กๆ พวกนั้น เขาจะเตรียมอะไรได้ล่ะ เขามองดูถุงผ้าใบเล็กที่ห้อยอยู่ตรงหน้าท้อง รู้สึกว่าถุงผ้าใบเล็กที่ตัวเองเตรียมมานั้นยังเล็กเกินไปหน่อย วันหลังต้องเปลี่ยนเอาใบใหญ่มาซะแล้ว จากนั้นก็จับแมลงกลับไปเยอะๆ เอาไปให้เจ้าไก่ตัวใหญ่กิน จะได้ให้เจ้าไก่ตัวใหญ่ออกไข่ เขาเดินลึกเข้าไปตามป่า มือเล็กๆ คอยแหวกพุ่มไม้ทั้งสองข้างทางเป็นระยะๆ พุ่มไม้พวกนี้น่ามหัศจรรย์มาก ทั้งนุ่มนิ่ม และไม่บาดมือเลยสักนิด พอจับดูแล้ว ราวกับจะนุ่มกว่าเส้นผมของเขาเองเสียอีก จื่อเหิงคิดยังไงก็คิดไม่ออก กิ่งไม้และใบไม้ที่อ่อนนุ่มขนาดนี้ พวกมันรับน้ำหนักพวกกระรอกอ้วนๆ กับนกตัวเล็กๆ ได้ยังไงกัน เหมือนอย่างตอนนี้นกตัวหนึ่งที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าจื่อเหิง นกตัวนั้นพอมองจากไกลๆ ตัวใหญ่มากจริงๆ! ใหญ่กว่าไก่ป่าขนร่วงที่บ้านเสียอีก สายตาที่ยังมองเห็นไม่ค่อยชัดเจนนักสามารถมองทะลุความมืดมิด เห็นลางๆ ว่านกตัวใหญ่ที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ของพุ่มไม้ตรงหน้านั้นมีสีสันสดใส หงอนบนหัวของมันเป็นสีเหลือง ท้องเป็นสีแดง ส่วนขนบนหลังก็เป็นสีรุ้งเจ็ดสี จื่อเหิงชะงักไป ดวงตาเบิกกว้าง นั่นมันไก่ป่าสีรุ้งตัวใหญ่ที่คราวก่อนวิ่งไล่ตามตั้งนานแต่ก็จับไม่ได้ไม่ใช่เหรอ จื่อเหิงดีใจ รีบเร่งฝีเท้าวิ่งตรงไปข้างหน้า เมื่อฝีเท้าเร็วขึ้น ระยะห่างระหว่างเขากับไก่ป่าตัวใหญ่ก็ยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ในที่สุดก็สามารถมองเห็นรูปร่างหน้าตาที่แท้จริงของไก่ป่าตัวใหญ่ได้อย่างชัดเจนแล้ว นั่นคือไก่ป่าตัวใหญ่ที่มีหงอนสีเหลืองทอง ทั่วทั้งร่างปกคลุมไปด้วยขนสีสันสดใส หางทั้งยาวทั้งฟูฟ่อง แม้แต่กรงเล็บก็ยังย้อมไปด้วยสีเขียวอมฟ้า ดูสวยกว่าไก่ป่าขนร่วงที่บ้านตั้งเยอะ ไม่เพียงแค่นั้น ขนาดตัวของมันยังใหญ่กว่าไก่ป่าตัวใหญ่ที่บ้าน ดูองอาจผ่าเผย มีสง่าราศีมาก จื่อเหิงได้รับบทเรียนจากคราวก่อน ตอนที่เข้าใกล้ไก่ป่า จึงค่อยๆ ชะลอฝีเท้าลง แล้วย่องเบาๆ เข้าไปใกล้ ยิ่งเข้าใกล้ ก็ยิ่งตื่นเต้น หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตัก ลมหายใจก็หอบถี่ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขาฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันผุเต็มปาก มือเล็กๆ สองข้างยกขึ้นมาระดับอกเหมือนแขนสั้นๆ ของทีเร็กซ์ เตรียมพร้อมที่จะกระโจนเข้าไปกอดไก่ป่าสีรุ้งตัวใหญ่ได้ทุกเมื่อ แต่ทว่า พอเขาเข้าไปใกล้อีกนิด เขาก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทำไมไก่ป่าสีรุ้งตัวใหญ่นั่นถึงไม่ขยับเลยล่ะ ทำไมมันถึงไม่วิ่งหนีล่ะ คราวก่อนมันไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา คราวก่อนจื่อเหิงยังไม่ทันได้เข้าใกล้มันเลย มันก็กระพือปีกวิ่งหนีไปแล้ว ครั้งนี้จื่อเหิงอยู่ห่างจากมันไปแค่สิบกว่าเมตร แต่มันกลับยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่มีท่าทีว่าจะวิ่งหนีเลยแม้แต่น้อย จื่อเหิงก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าวด้วยความสงสัย และเพียงแค่ก้าวนี้เอง ก็ทำให้ร่างเล็กๆ ของเขาหลบพ้นกิ่งไม้ที่บดบังสายตา ในที่สุดสายตาก็มองเห็นภาพรวมทั้งหมดของไก่ป่าได้อย่างชัดเจน พอมองแบบนี้ จื่อเหิงก็ถึงกับอึ้งไปเลย เห็นเพียงเงาดำอีกร่างหนึ่งอยู่อีกด้านของไก่ป่า! เงาดำนั้นมีขนาดใหญ่กว่าไก่ป่าสีรุ้งตัวใหญ่เสียอีก ไม่มีขนฟูฟ่อง มีเพียงลำตัวที่ยาวเหยียด ดูเหมือนน้องหมา! แล้วก็ดูเหมือนน้องแมวด้วย จื่อเหิงไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่ตอนนี้เขามองเห็นอย่างชัดเจนแล้วว่า ปากของเจ้านั่นกำลังกัดเข้าที่ลำตัวของไก่ป่าตัวใหญ่แสนสวยอยู่ แถมยังกัดตรงตำแหน่งน่องไก่อีกด้วย! เกินไปแล้วนะ! ผมยังไม่ได้กินน่องไก่เลย มันจะมากินน่องไก่ได้ยังไง จื่อเหิงไม่พอใจแล้ว ตะโกนใส่เจ้าสองตัวที่อยู่แนบชิดติดกันตรงหน้าเสียงดัง

"แฮ่ม!"

เสียงดังมาก ไม่ใช่การทักทาย แต่เป็นการข่มขู่! พอเขาตะโกนออกไป เจ้านั่นที่เดิมทีกำลังตั้งอกตั้งใจกัดไก่ป่าตัวใหญ่อยู่ก็ขยับตัว สายตาตวัดมองมาที่เขา แฝงไปด้วยความหมายเชิงตักเตือน หมายความว่าไสหัวไปไกลๆ จื่อเหิงดูไม่ออก และไม่ถอยหนี หยิบกิ่งไม้บนพื้นขึ้นมา ฟาดใส่อากาศตรงหน้าไปหนึ่งที

"แกตงปล่อยมันเดี๋ยวนี้นะ! เจ้าคนเลว!"

นี่เป็นไก่ป่าตัวใหญ่ที่ผมเจอคนแรกนะ ผมยังไม่ได้กินน่องไก่ของมันเลย! เจ้านั่นที่กัดไก่ป่าตัวใหญ่อยู่ไม่ยอมปล่อยปาก และไม่เดินหนี สายตาจ้องมองจื่อเหิง ประกายเย็นเยียบวาบผ่าน จื่อเหิงเห็นเจ้านั่นไม่กลัวคำขู่ของตัวเอง แถมยังกัดไก่ป่าตัวใหญ่อยู่ ก็เริ่มโกรธ