บทที่ 498 จื่อเหิงส่งปลา

ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวแล้ว ค่ำคืนในฤดูหนาวมักจะมาเยือนเร็วกว่าปกติเสมอ แม้จะยังไม่ถึงหกโมงเย็น แต่ภูเขาและต้นไม้ด้านนอกกลับเลือนลางแล้ว

มองส่งลูกชายเดินออกจากลานบ้านไปตามทางลาด หลี่ชิงเฟิงก็หันหลังกลับเข้าบ้าน ไฟโซลาร์เซลล์ภายในบ้านสว่างขึ้นแล้ว จื่ออวี๋นั่งอยู่บนรถหัดเดิน มือเล็กๆ ทั้งสองข้างประคองพลับแห้งไว้ชิ้นหนึ่ง กำลังกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย

หลี่ชิงเฟิงทำกับข้าวไปพลาง ใช้ทักษะการมองเห็นติดตามเงาร่างของจื่อเหิงไปพลาง บนคอของจื่อเหิงแขวนถุงที่หนักอึ้งเอาไว้ ของหนักห้าหกชั่งสำหรับเด็กอายุห้าขวบนั้นถือว่าค่อนข้างหนักเอาการ แต่สำหรับจื่อเหิงแล้ว กลับยังอยู่ในระดับที่รับได้

อีกทั้งฝีเท้าของเขายังมั่นคงและรวดเร็ว เพียงไม่นานก็มาถึงบ้านของปู่สี่ ผลักประตูเข้าไป ก็ตะโกนเรียกบ้านหลังเล็กที่มืดสนิทเสียงดัง "ปู่สี่ครับ ปู่สี่!"

หลี่ฟู่อันได้ยินเสียง ก็รีบพลิกตัวลงจากเตียงที่สกปรกและรกตารวดเดียว เดินออกมารับหน้าในสองสามก้าว พอเห็นจื่อเหิงยืนอยู่กลางลานบ้านคนเดียว ก็รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก "จื่อเหิง ลูกมาคนเดียวเหรอ"