บทที่ 499 ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

หลี่ชิงเหอรีบดึงเขาไว้ "ฟ้ามืดแล้ว ลูกไปท้ายหมู่บ้านคนเดียว ไม่กลัวเหรอ"

จื่อเหิงส่ายหน้า "ไม่กลัวครับ!"

ทุกที่ก็สว่างไสวไปหมด มีอะไรให้น่ากลัวล่ะ เดิมทีเขาคิดว่าดวงตาของทุกคนเหมือนกันหมด พอถึงอายุเท่าเขา ดวงตาก็จะเก่งกาจเป็นพิเศษ สามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ในตอนกลางคืนได้ ดังนั้นจึงไม่ได้รู้สึกว่าดวงตาของตัวเองแตกต่างจากคนอื่นตรงไหน จนกระทั่งต่อมาพ่อกำชับเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เขาถึงได้รู้ว่าสิ่งที่ดวงตาของเขามองเห็น คนอื่นอาจจะมองไม่เห็น พ่อบอกว่า ต้องตั้งตนอยู่ในความไม่ประมาท ต้องเตรียมพร้อมรับมือกับปัญหาล่วงหน้า เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง จะเที่ยวไปบอกคนอื่นว่าตัวเองสามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ในตอนกลางคืนไม่ได้ และจะไปบอกคนอื่นว่าตัวเองไม่กลัวเจ็บก็ไม่ได้เช่นกัน สรุปก็คือ เรื่องราวมากมายต้องเก็บซ่อนไว้ในใจ จะเที่ยวพูดจาส่งเดชไม่ได้

ดังนั้น ตอนที่ลุงใหญ่ถามเขาว่าทำไมถึงไม่กลัว เขาจึงตอบไปว่า "ผมมีไฟฉายไงครับ"

พูดพลาง ก็ล้วงไฟฉายกระบอกหนึ่งออกมาจากในกระเป๋าจริงๆ นี่ก็เป็นสิ่งที่พ่อใส่เข้ามาให้เหมือนกัน บอกว่าถ้าบังเอิญเจอคน จะเดินทื่อๆ ซื่อบื้ออยู่คนเดียวไม่ได้ ต้องเปิดไฟฉาย แบบนี้คนอื่นก็จะไม่รู้เรื่องที่เขาสามารถเดินในความมืดได้แล้ว