บทที่ 504 เจียวเจียว

หลี่ชิงเฟิงเห็นเสือลายเมฆพยักหน้า ในหัวก็ดังตู้มขึ้นมา

ความอึดอัดใจที่เพิ่งถูกลูกสาวปัดเป่าให้หายไปพลันพวยพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง ตอนนั้นเขายังไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน ต้องอาศัยอยู่ในบ้านกระท่อมซอมซ่อ แต่เจ้าพวกนี้ กลับยังกล้าขโมยปลาแห้งของเขาไปอย่างไม่ปรานีปราศรัย

น่าเจ็บใจนัก! น่าเจ็บใจเกินไปแล้ว!

หลี่ชิงเฟิงโกรธแล้ว "พวกแกนี่มันทำเกินไปแล้วนะ ขโมยของติดๆ กันแบบนี้ นิสัยเสียจริงๆ!"

พวกสุนัขจิ้งจอกถูกเสียงของเขาทำให้ตกใจสะดุ้ง ต่างพากันหดคอโดยไม่รู้ตัว ลูกสุนัขจิ้งจอกตัวที่ทำตัวน่ารักน่าเอ็นดูเมื่อวานหลังจากหดคอแล้ว ก็มองดูหลี่ชิงเฟิง ค่อยๆ เดินออกมาจากฝูงสุนัขจิ้งจอก มายืนออดอ้อนอยู่แทบเท้าของเขา กัดเชือกรองเท้าของเขาเบาๆ แล้วยังเอาหัวมาถูไถขากางเกงของเขาอีก