บทที่ 507 เรื่องที่น่าเศร้ามากเรื่องหนึ่ง

ถังไฉ่เฟิ่งก้มหน้าลงด้วยความละอายใจเล็กน้อย คำพูดเหล่านี้ไม่เคยมีใครบอกเธอมาก่อนเลย เธอเองก็ไม่เคยตั้งครรภ์คลอดลูก จึงไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ ส่วนพ่อแม่ก็อายุมากแล้ว แถมยังเป็นคนรุ่นเก่า แน่นอนว่ายิ่งไม่เข้าใจเรื่องการตั้งครรภ์ตามหลักวิทยาศาสตร์เข้าไปใหญ่ ส่วนสามีของเธอยิ่งซื่อบื้อกว่าเธอเสียอีก แม้แต่เรื่องระยะปลอดภัยหรือระยะอันตรายอะไรพวกนี้ก็ยังไม่รู้จัก ก็ยิ่งไม่มีทางมาพูดเรื่องแบบนี้กับเธอได้เลย ตอนนี้พอพี่เฟิงพูดแบบนี้ เธอก็รู้สึกเหมือนตาสว่างขึ้นมาทันที และในขณะเดียวกันก็รู้สึกละอายใจอยู่บ้าง พี่เฟิงอายุมากกว่าเธอไม่กี่ปี แถมยังเป็นผู้ชายอกสามศอก แต่กลับเข้าใจเรื่องพวกนี้มากกว่าเธอเสียอีก เธอรีบรับปากว่า "พี่เฟิง ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะออกกำลังกายให้ดีทุกวันเลยค่ะ"

หลี่ชิงเฟิงยิ้มๆ "ก็ไม่ต้องรีบร้อน ค่อยเป็นค่อยไป ทำไปตามขั้นตอนนั่นแหละ อย่าหักโหมจนทำให้ตัวเองปวดเมื่อยไปทั้งตัวล่ะ ทุกอย่างมันต้องมีกระบวนการของมัน"

"อื้อๆ" ในวินาทีนี้ ถังไฉ่เฟิ่งสัมผัสได้ถึงความเป็นพี่ชายคนโตจากตัวหลี่ชิงเฟิงจริงๆ หลี่ชิงเฟิงคุยกับเธอเรื่องน้ำผึ้ง เดิมทีเธอก็บอกว่าคิดแค่ครึ่งราคาก็พอแล้ว ผลสุดท้ายหลี่ชิงเฟิงต้องแกล้งทำเป็นโมโห ถึงได้ซื้อน้ำผึ้งสิบชั่งมาในราคาสองร้อยหยวน เงินสองพันหยวนก็โอนให้ถังไฉ่เฟิ่งตามความต้องการของผู้ใหญ่บ้าน พอกลับมาถึงบ้าน หลังจากวางเด็กๆ ลงแล้ว หลี่ชิงเฟิงก็ส่งข้อความไปหาหลูเสี่ยวเยว่อีกครั้ง "ฉันเตรียมน้ำผึ้งไว้พร้อมแล้ว ตอนนี้เธออยู่บ้านหรือเปล่า เดี๋ยวฉันเอาไปส่งให้ละกัน" อาการบาดเจ็บที่ขาของหลูเสี่ยวเยว่น่าจะยังไม่หายดี หลี่ชิงเฟิงคิดว่าเอาไปส่งให้เธอน่าจะสะดวกกว่า แต่นึกไม่ถึงว่า หลูเสี่ยวเยว่จะตอบกลับมาว่า "ไม่ต้องค่ะๆ พี่เฟิง ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่บ้าน ฉันเข้าป่ามาขุดของป่าแล้วค่ะ ต้องรอจนฟ้ามืดถึงจะกลับบ้าน"

เข้าป่าขุดของป่าเนี่ยนะ? พอเห็นข้อความนี้ หลี่ชิงเฟิงก็ตกใจ อาการบาดเจ็บที่ขาของหลูเสี่ยวเยว่ถึงจะไม่ได้บาดเจ็บถึงกระดูก แต่ก็ลึกและใหญ่มาก ไม่ถึงกับเดินไม่ได้ แต่เวลาเดินก็ต้องเจ็บปวดทรมานมากแน่ๆ บาดแผลจะต้องถูกดึงรั้งในระหว่างการเดิน หรือกระทั่งมีความเป็นไปได้สูงมากที่ไหมเย็บแผลจะปริแตกในระหว่างการทำงาน หลี่ชิงเฟิงขมวดคิ้วตอบกลับไป "แผลที่ขาเธอหายดีแล้วเหรอ ทำไมถึงเข้าป่าไปขุดของป่าได้ล่ะ"

"ฮ่าๆ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันใช้มือขุดของป่านี่คะ ไม่ได้ใช้เท้าขุดสักหน่อย" หลูเสี่ยวเยว่ตอบกลับมา ถึงแม้จะมองไม่เห็นตัวหลูเสี่ยวเยว่ แต่หลี่ชิงเฟิงแทบจะมองเห็นดวงตาที่เศร้าหมองของเธอจากประโยคนี้ได้เลย ดวงตาที่ใสซื่อคู่นั้นมักจะแฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยบางๆ เสมอ ราวกับสายลมฤดูใบไม้ร่วงที่พัดผ่านเนินเขา ราวกับน้ำพุฤดูหนาวที่ไหลอ้อมเนินทราย ดวงตาของเธอไม่อาจเก็บงำความโสมมของโลกใบนี้ไว้ได้ จึงใช้ความเศร้าสร้อยตัดขาดมันออกไป หลี่ชิงเฟิงสามารถใช้ความสามารถของตัวเองไปเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของคนคนหนึ่งได้ แต่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงชาติกำเนิดของคนคนหนึ่งได้ ความน่าเศร้าของหลูเสี่ยวเยว่ อยู่ที่ครอบครัวดั้งเดิมของเธอ ตราบใดที่เธอยังคงใช้ชีวิตอยู่ในครอบครัวดั้งเดิม ชีวิตของเธอก็ยากที่จะเปลี่ยนแปลง ชีวิตของเธอ ก็ยากที่จะเปลี่ยนแปลงเช่นกัน