บทที่ 53 กบหินสิบจิน

รสชาติของกบหินผัดแห้งนั้นยอดเยี่ยมมาก

จื่อเหิงแสดงออกชัดเจนว่าชอบกินสุดๆ

"พ่อครับ ต่อไปเรากินกบหินทุกวันเลยได้ไหม?"

หลี่ชิงเฟิงสะดุ้ง "หา? อยากกินทุกวันเลยเหรอ? แล้วลูกรู้ไหมว่ากบหินนี่มีไว้ทำอะไร?"

จื่อเหิงส่ายหน้า

"กบหินมีไว้ขายแลกเงิน กินทุกวันไม่ได้หรอกลูก รู้ไหม?"

หลี่ชิงเฟิงอธิบาย "ตอนนี้บ้านเราไม่มีอะไรเลย กบหินพวกนี้เรากินได้แค่นานๆ ที ส่วนที่เหลือต้องเก็บไว้ขาย พอขายได้เงิน พ่อถึงจะซื้อของอย่างอื่นให้ลูกกับน้องได้ เข้าใจไหมครับ?"

"ขายกบหินแล้วถึงจะซื้อของเล่นกับเค้กให้ผมได้ ใช่ไหมครับ?"

"ใช่ครับ" หลี่ชิงเฟิงพยักหน้าทั้งรอยยิ้มและน้ำตา

ไม่นึกว่าเจ้าตัวแสบจะยังจดจำเรื่องของเล่นกับขนมเค้กได้แม่นขนาดนี้

หลี่ฟู่เอานวางชามตะเกียบลง เดินไปคลำหาของที่ข้างเตียงอยู่พักใหญ่ ก่อนจะกลับมานั่งที่โต๊ะ "ชิงเฟิง นี่เงินสองพัน เอาไปให้ไหล่ชุ่ยเฟิ่งซะ"

พูดจบ แกก็ล้วงเงินปึกหนึ่งออกมาจากถุงพลาสติกสีดำ

มีทั้งแบงก์สีเขียว สีเหลือง สีฟ้า สีม่วง ขาดก็แต่สีแดง

ธนบัตรย่อยๆ ถูกพับซ้อนกันเป็นปึกหนา ดูหลากสีสัน ทั้งดูสวยงามและน่าสังเวชใจในเวลาเดียวกัน

"อาสี่ อาเก็บเงินไว้เถอะ" หลี่ชิงเฟิงดันเงินกลับไป

อาสี่ไม่มีรายได้ แหล่งเงินทุนเดียวคือเงินอุดหนุนจากรัฐบาลไม่กี่ร้อยหยวนต่อเดือน

เงินจำนวนน้อยนิดนี้ต้องครอบคลุมทั้งค่ากินอยู่หลับนอน ชีวิตความเป็นอยู่จึงขัดสนมาก

ในสภาพที่ขัดสนขนาดนี้ อาสี่ยังอุตส่าห์เก็บหอมรอมริบได้ถึงสองพันหยวน นับว่ายากลำบากเหลือเกิน

หลี่ชิงเฟิงกล่าวว่า "อาสี่ เรื่องเงินอาไม่ต้องห่วง ขอแค่ผมเข้าป่าไปจับกบหิน แป๊บเดียวก็หาได้ครบสองพันแล้ว"

"ตอนนี้ผมเข้าป่ารอบนึง แค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ได้กบหินหลายจิน คืนนึงหาเงินพันกว่าหยวนไม่ใช่เรื่องยาก"

"จริงเรอะ?"

หลี่ฟู่เอานเคยได้ยินกิตติศัพท์เรื่องการจับกบหินของหลี่ชิงเฟิงมาบ้าง ชาวบ้านลือกันว่าเขาดวงดีสุดๆ ทุกครั้งที่ไปขายกบจะได้เงินกลับมาเป็นพัน

แต่คำเล่าลือก็คือคำเล่าลือ แกยังคงมีความสงสัยอยู่บ้าง

จนกระทั่งหลี่ชิงเฟิงมายืนยันด้วยตัวเอง แกถึงได้ถามด้วยความตกตะลึง "แกเข้าป่าคืนเดียวหาเงินได้เยอะขนาดนั้นจริงเหรอ?"

"จริงสิครับ" หลี่ชิงเฟิงพยักหน้า "นี่ขนาดยังทำเวลาแบบรีบๆ นะครับ เพราะมีลูกสองคนรออยู่ที่บ้าน ผมเลยไม่กล้าอยู่นาน ถ้าผมไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง ตั้งใจจับกบหินอย่างเดียว ผมรับประกันเลยว่าคืนนึงหาได้สองพันหยวนสบายๆ"

ซี๊ด~

หลี่ฟู่เอานสูดหายใจเข้าลึก "ถ้าที่แกพูดเป็นเรื่องจริง งั้นก็ง่ายเลย คืนนี้ฉันจะช่วยดูหลานให้ แกจะได้ไปจับกบหินอย่างสบายใจ"

ดวงตาหลี่ชิงเฟิงเป็นประกาย "อาสี่จะช่วยดูหลานให้เหรอครับ?"

"พูดบ้าๆ ตอนแกเด็กๆ ฉันเลี้ยงมาน้อยหรือไง?" หลี่ฟู่เอานมองจื่อเหิง "ฉันแค่กลัวว่าเด็กสองคนจะไม่ยอมให้ฉันเลี้ยงมากกว่า ยิ่งแก่ตัวลง การดูแลเด็กอาจจะไม่คล่องแคล่วเหมือนก่อน"

ที่ผ่านมาแกไม่เสนอตัวช่วย เพราะแกห่างเหินจากการเลี้ยงเด็กมานานจริงๆ

จื่อเหิงกับจื่ออวี๋เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของหลี่ชิงเฟิง แกกลัวจะดูแลได้ไม่ดีพอ

อีกใจหนึ่ง แกก็หวังลึกๆ ว่าอยากให้หลี่ชิงเฟิงได้เรียนรู้ความยากลำบากของการเป็นพ่อคนจากการบททดสอบชีวิตครั้งนี้ จะได้เข้าใจว่าสมัยก่อนพ่อกับพี่ชายลำบากแค่ไหนที่ไม่ยอมยกพวกเขาให้คนอื่นเลี้ยง ต้องใช้ความอดทนอดกลั้นมากเพียงใด

เมื่อเข้าใจสัจธรรมและรับรู้ถึงความยากลำบาก คำว่า 'สายใยครอบครัว' ถึงจะมีน้ำหนักในใจของหลี่ชิงเฟิง

เผื่อว่าวันข้างหน้า หลี่ชิงเฟิงอาจจะเลิกถือสาความ 'ไม่ได้เรื่อง' และความ 'จืดจางไร้น้ำใจ' ของหลี่ชิงเหอ

คนที่มีความอบอุ่นในหัวใจ ย่อมเป็นคนที่น่าคบหา

คนที่มีความอบอุ่น ย่อมจดจำบุญคุณคนเสมอ

แต่สถานการณ์ตอนนี้ ถ้าแกไม่ยื่นมือเข้าช่วยคงไม่ได้แล้ว

เพราะหนี้สินของหลี่ชิงเฟิงเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ

ก่อนหน้านี้ติดลู่ชิ่งหลินห้าหมื่น ตอนนี้แกยังต้องมารับภาระหนี้อีกสองพันแทนตัวเขาเอง

เมื่อเห็นภาระบนบ่าหลานชายหนักอึ้งขึ้นทุกที หลี่ฟู่เอานจึงยอมสละความ 'สบาย' ส่วนตัว เพื่อลองลิ้มรสความเหนื่อยยากในการเลี้ยงเด็กอีกครั้ง

แกคิดว่า เด็กที่รู้ความอย่างจื่อเหิง คงเลี้ยงไม่ยากเท่าไหร่

หลี่ชิงเฟิงหันไปถามลูกชาย "จื่อเหิง คืนนี้ลูกอยู่บ้านปู่สี่นะ พ่อจะเข้าป่าไปทำงาน ตกลงไหม?"

"ไม่เอา!" จื่อเหิงปฏิเสธเสียงแข็ง "ผมไม่เอา"

"เชื่อฟังหน่อยสิ ลูกอยู่กับน้องที่บ้านปู่สี่ เดี๋ยวพ่อไปทำงาน"

หลี่ชิงเฟิงพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น "ลูกอยากได้ของเล่น อยากกินเค้ก พ่อก็ต้องไปทำงานหาเงินสิครับ ถ้าไม่มีเงิน พ่อจะซื้อของเล่นกับเค้กให้ลูกได้ยังไง?"

"ของเล่นกับเค้ก?" หลี่ฟู่เอานงุนงง "จะเอาของเล่นไปทำไมเยอะแยะ? สมัยพวกแกเด็กๆ ไม่เห็นจะมีของเล่นสักชิ้น เค้กก็ไม่มี"

"พรุ่งนี้วันเกิดจื่อเหิงครับ" หลี่ชิงเฟิงอธิบาย "ผมเคยรับปากแกไว้ว่าวันเกิดจะซื้อเค้กให้"

"อ้อ ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง พรุ่งนี้วันเกิดจื่อเหิงเหรอเนี่ย"

หลี่ฟู่เอานลูบหัวจื่อเหิงด้วยความเอ็นดู ยิ้มพลางว่า "เค้กมีอะไรอร่อย? พรุ่งนี้ปู่สี่เชือดไก่ให้กินดีกว่า ยกน่องไก่ให้หมดเลย ดีไหม?"

"ดีครับ" จื่อเหิงกลืนน้ำลาย

ขณะที่หลี่ชิงเฟิงกับหลี่ฟู่เอานกำลังปลื้มปริ่มกับความว่าง่ายของจื่อเหิง เจ้าตัวเล็กก็พูดต่อว่า "ผมจะกินทั้งน่องไก่ทั้งเค้กเลย"

หลี่ฟู่เอาน: ......

หลี่ชิงเฟิง: "อะแฮ่ม จื่อเหิง ถ้าลูกอยากกินเค้ก ลูกต้องให้พ่อไปทำงานนะ เพราะงั้นคืนนี้ลูกต้องอยู่กับน้องที่บ้านปู่สี่ เข้าใจไหม?"

จื่อเหิงเงยหน้ามองบ้านที่มืดสลัวและรกเลอะเทอะ ส่ายหน้าด้วยความกลัว "พ่อครับ ผมกลัว ผมอยากกลับบ้าน"

หลี่ฟู่เอานรู้ตัวดีว่าบ้านแกทั้งสกปรกและรกจริง โดยเฉพาะหลังจากโดนลูกสาวโอวชุนกุ้ยบุกมาพังข้าวของ สภาพตอนนี้แย่ยิ่งกว่ากระท่อมฟางของหลี่ชิงเฟิงเสียอีก

แกยิ้มเจื่อนๆ "ไม่เป็นไร จื่อเหิงไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวปู่สี่ไปเล่นกับหนูที่บ้านหนูแทน ให้พ่อหนูไปทำงาน ดีไหม?"

"ดีครับ!" คราวนี้จื่อเหิงตอบตกลงทันที

หลี่ชิงเฟิงแปลกใจและดีใจในคราวเดียวกัน ขยี้หัวลูกชายเบาๆ "เด็กดี เก่งมากครับลูก"

"แล้วน้องล่ะครับ?" จื่อเหิงมองน้องสาวในอ้อมกอดพ่อ

"ฮ่าๆ น้องก็เด็กดี น้องก็เก่งเหมือนกัน" หลี่ชิงเฟิงมองลูกสาวที่กำลังดูดนิ้วอย่างมีความสุข หัวใจพองโต

คืนนี้ถ้ามีอาสี่ช่วยดูเด็กๆ ให้ เขาจะลุยจับกบหินให้เต็มเหนี่ยวแบบไร้กังวล

จะได้มากแค่ไหนไม่รู้ แต่สิบจินนี่เรื่องกล้วยๆ แน่นอน!