บทที่ 54 วันคืนดีๆ รออยู่ไม่ไกล

หลังจากทานมื้อเย็นและล้างจานชามเสร็จเรียบร้อย ทุกคนก็กลับมาที่กระท่อมฟาง

หลี่ชิงเฟิงจัดการป้อนนมลูกสาวจนอิ่ม เปลี่ยนผ้าอ้อมให้ใหม่ จากนั้นตักนมผงสองช้อนใส่ขวดนมที่ล้างสะอาดเตรียมไว้ แล้วกำชับว่า

"อาสี่ นมผงผมตักใส่ไว้ในนี้แล้วนะ เดี๋ยวถ้าจื่ออวี๋ตื่นมาร้องไห้ไม่หยุด อาแค่เทน้ำร้อนใส่ลงไปในขวดนี้ได้เลย เทถึงขีดเลข 100 ตรงนี้นะครับ พอเทน้ำร้อนใส่แล้วก็เขย่าหน่อย อย่าเพิ่งรีบให้แกกิน รอให้เย็นลงสักนิดค่อยป้อน"

"ได้ อาเข้าใจแล้ว" หลี่ฟู่เอานพยักหน้ารับคำ

หลี่ชิงเฟิงชี้ไปที่กระติกเก็บความร้อน แล้วพูดต่อ "อาสี่ น้ำในนี้ต้มเดือดแล้ว ร้อนมากนะครับ ตอนชงนมต้องระวังอย่าให้ลวกมือ ถ้าจื่อเหิงขอกินน้ำ รบกวนอาช่วยเทให้แกหน่อย อย่าให้แกเทเอง เดี๋ยวแกยกกระติกไม่ไหวจะลวกตัวเอาได้"

"เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว"

หลังจากสั่งความเสร็จสรรพ หลี่ชิงเฟิงก็ก้มลงจูบหน้าผากลูกชาย "จื่อเหิง อยู่บ้านรอพ่อกลับมานะครับ เป็นเด็กดีนะ ปู่สี่จะคอยเฝ้าพวกหนูอยู่ที่นี่ตลอด เข้าใจไหม?"

"เข้าใจครับ!" พอมีผู้ใหญ่ที่คุ้นเคยมาอยู่เป็นเพื่อน จื่อเหิงก็คลายความกลัวลงไปมาก

เมื่อก่อนไม่มีผู้ใหญ่เฝ้า เขาก็ต้องคอยดูแลน้องด้วยความกลัว แต่ตอนนี้มีปู่สี่อยู่ด้วย จิตใจก็อุ่นวาบขึ้นมา

"พ่อรีบไปเถอะครับ" จื่อเหิงเห็นพ่อยั่งร่ำไรไม่ไปสักที เลยเป็นฝ่ายเร่ง "พ่อรีบไป จะได้รีบกลับมา"

"โอเคครับ"

หลี่ชิงเฟิงห่มผ้าห่มผืนบางให้ลูกสาวก่อน แล้วเอาไส้นวมที่เพิ่งซื้อมาห่มทับอีกชั้น จูบมือน้อยๆ ของลูกสาว หยิบข้าวของแล้วเดินจ้ำอ้าวเข้าป่าไป

จื่อเหิงมองแผ่นหลังของพ่อที่ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด แล้วหันกลับมาถามปู่สี่ "ปู่สี่ครับ พ่อจะกลับมาเมื่อไหร่?"

หลี่ฟู่เอานทั้งขำทั้งเอ็นดู "พ่อแกเพิ่งเดินไปเองนะ คิดถึงแล้วเหรอ? เมื่อกี้ยังบอกว่าไม่กลัวอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?"

จื่อเหิงเบะปากน้อยๆ ไม่ได้ตอบอะไร

ไม่กลัวก็คือไม่กลัว แต่คิดถึงก็ส่วนคิดถึง

ทุกค่ำคืนที่พ่อต้องเข้าป่า เขาจะคิดถึงพ่อจับใจ

มันคนละเรื่องกับความกลัว

ถ้ากลัว เขาจะร้องไห้

แต่ถ้าคิดถึง เขาจะไม่ร้องไห้

เขาจะทำเพียงแค่ชะเง้อมองไปทางป่าเขา เฝ้ารอด้วยความหวังว่าพ่อจะรีบกลับมาไวๆ

คืนนี้ฝีเท้าของหลี่ชิงเฟิงเบาสบายเป็นพิเศษ แถมเขายังตั้งใจเลือกภูเขาที่อยู่ห่างไกลจากกระท่อมฟางออกไปหน่อย

ก่อนหน้านี้เขาตระเวนจับกบหินแถวภูเขาฝั่งทิศตะวันออกและทิศเหนือ คืนนี้เขาจึงมุ่งหน้าไปทางเทือกเขาฝั่งตะวันตกด้านหลังหมู่บ้าน

เทือกเขาแถบนี้สลับซับซ้อนทอดยาวต่อเนื่องกัน ชาวบ้านส่วนใหญ่จะหากินอยู่แค่ภูเขาลูกหน้าๆ เท่านั้น

ส่วนป่าลึกทางทิศตะวันตกแทบไม่มีใครย่างกรายเข้าไป

คืนนี้หลี่ชิงเฟิงก็กะว่าจะวนเวียนอยู่แค่ภูเขาลูกหน้าๆ เหมือนกัน เพราะแค่แถบนี้ก็มีกบหินให้จับนับไม่ถ้วน ไม่มีความจำเป็นต้องบุกเข้าไปในป่าลึก

เริ่มเข้าป่าตอนสองทุ่ม ตั้งสมาธิจับกบหินอย่างแน่วแน่จนถึงเที่ยงคืน ในกระสอบปุ๋ยก็มีกบหินอยู่หลายสิบตัว

เขาลองกะน้ำหนักดูด้วยมือ คร่าวๆ น่าจะราวสิบจินกว่า จึงตัดสินใจหันหลังกลับ

พอกลับถึงกระท่อมฟาง เด็กน้อยทั้งสองหลับปุ๋ยไปแล้ว

ส่วนอาสี่ก็นอนหลับพิงขอบเตียงหินอยู่

พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว หลี่ฟู่เอานก็รีบลืมตาขึ้น พอเห็นว่าเป็นหลี่ชิงเฟิง ก็ถอนหายใจโล่งอก "โชคดีที่ไม่ใช่หมูป่า ถ้าหมูป่าบุกมา อาคงสู้ไม่ไหวแน่"

"ฮ่าๆ หมูป่าที่ไหนจะมาครับ" หลี่ชิงเฟิงเดินเข้ามา เปิดปากกระสอบให้อาสี่ดู "อาสี่ดูสิ คืนนี้ได้ของมาเพียบเลย"

"ไหนขอดูหน่อย" หลี่ฟู่เอานลุกขึ้นมาชะโงกหน้าดูในกระสอบ ตาเบิกกว้าง "โอ้โฮ! กบหินเยอะขนาดนี้ แกไปจับมาจากไหนเนี่ย?"

"ก็จับมาดื้อๆ นี่แหละครับ" หลี่ชิงเฟิงตอบอย่างอารมณ์ดี "ผมบอกอาแล้วไง ขอแค่ผมมีสมาธิจับกบหิน คืนนึงสิบกว่าจินไม่ใช่ปัญหา"

ถ้าไม่กลัวอาสี่จะตกใจ เขาคงจับยาวไปจนสว่าง เผลอๆ ได้มาสักยี่สิบจินก็ยังไหว

คนอื่นจับกบหินต้องพึ่งดวงและแรงกาย

แต่เขาจับกบหินง่ายเหมือนกินข้าว ไม่เพียงแค่มองเห็นว่ากบซ่อนอยู่ตรงไหน แต่ยังมีเรี่ยวแรงมหาศาลไม่มีวันหมด

ขอแค่เขาอยากทำ เขาสามารถไล่จับกบหินได้เรื่อยๆ เหมือนเครื่องจักรที่ไร้ความรู้สึก...

แต่เขาไม่อยากเป็นแบบนั้น

เขาเป็นมนุษย์ เวลาทำงานใจก็วอกแวกได้

เวลาใจลอย เขาก็มักจะเผลอใช้สายตาและหูทิพย์สอดส่องดูความเป็นไปของลูกๆ ที่บ้าน

ดังนั้น สำหรับเขาแล้ว การจับกบหินแม้จะง่ายเหมือนปอกกล้วย แต่มันไม่น่าเบื่อเลย

ตอนจับกบได้ เขาก็ดีใจ

แต่ระหว่างทางที่เดินหากบตัวต่อไป เขากลับร้อนรน

ร้อนรนอยากจะจับตัวต่อไปให้เร็วที่สุด ร้อนรนอยากจะรีบกลับบ้านไปหาลูกๆ

บางทีอาจมีแต่คนเป็นพ่อเป็นแม่เท่านั้นที่เข้าใจความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่เพิ่งห่างกันแค่ไม่กี่นาที แต่ความคิดถึงกลับรุนแรงจนแทบทนไม่ไหว

"ดีจริงๆ" หลี่ฟู่เอานพูดด้วยความตื่นเต้น "แกมีความสามารถขนาดนี้ วันคืนดีๆ คงรออยู่ไม่ไกลแล้วล่ะ"

"แฮะๆ" หลี่ชิงเฟิงยิ้มรับ "อาสี่ พรุ่งนี้เช้าอามาเร็วหน่อยนะ ช่วยดูหลานต่ออีกนิด ผมจะเข้าป่าไปขุดหน่อไม้เอาไปขายในเมืองพร้อมกัน ไม่งั้นเอาไปแค่กบหินพวกนี้ มันเสียเที่ยวเปล่าๆ"

"ได้ ว่าตามแกเลย" หลี่ฟู่เอานรับคำด้วยความหวังเต็มเปี่ยม "แกวางใจไปทำงานเถอะ เรื่องหลานอาจะดูแลให้เอง"