บทที่ 55 เจ๋งจนหาคำบรรยายไม่ได้

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะสาง หลี่ชิงเฟิงก็ลุกจากที่นอนแล้ว

ขุนเขาในยามรุ่งอรุณดูเงียบสงบเป็นพิเศษ เหล่านกกายังไม่ออกหากิน แมลงกลางคืนก็หยุดส่งเสียงไปนานแล้ว

นอกจากเสียงน้ำในลำธารหน้าบ้านที่ไหลเชี่ยวกรากไม่เคยหยุดพัก รอบกายก็ดูเหมือนจะไร้สรรพสำเนียงอื่นใด

สายลมพัดโชย ความเย็นฉ่ำของฤดูใบไม้ร่วงเริ่มเข้มข้น กลิ่นหอมของผลไม้ป่าผสมผสานกับไอหมอกเหนือลำธาร บ่มเพาะความสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของฤดูกาลนี้

เขายืนบิดขี้เกียจที่หน้ากระท่อมฟาง แล้วหันกลับไปมองลูกน้อยทั้งสอง

แสงสลัวยามเช้าลอดผ่านความมืดตกกระทบใบหน้ายามหลับใหลของเด็กๆ ดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ

แสงเหล่านั้นราวกับมือเรียวงามที่คอยไกวเปลและฮัมเพลงกล่อม แทรกซึมความสว่างไสวเข้าไปในความฝันของพวกเขา

เมื่อกองไฟถูกจุดขึ้น ความอบอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วกระท่อม

หลี่ชิงเฟิงรีบทำอาหารเช้า พอกินอิ่มก็ปลุกลูกชาย ทั้งปลอบทั้งหลอกล่อให้อุ้มลงจากเตียง พาไปฉี่ ล้างมือ แล้วมากินข้าว

ลูกสาวดูแลง่ายกว่าลูกชายหน่อย แค่เปิดผ้าห่มเธอก็ตื่นแล้ว

ป้อนนม เปลี่ยนผ้าอ้อม...

หลังจากเด็กทั้งสองกินอิ่มนอนอุ่น อาสี่ที่หลังค่อมเล็กน้อยก็เดินเข้ามาในลานบ้าน

"แกไปทำงานเถอะ" หลี่ฟู่เอานถือชามข้าวเดินกินไปพลางพูดไปพลาง "เดี๋ยวอาดูหลานให้เอง รีบไปรีบกลับล่ะ"

"ได้ครับ" หลี่ชิงเฟิงกำชับเรื่องเมื่อคืนซ้ำอีกรอบ แล้วคว้ากระสอบปุ๋ยกับจอบมุ่งหน้าเข้าป่าทันที

ลูกสาวเพิ่งกินอิ่ม อยู่ได้อีกสามสี่ชั่วโมงสบายๆ

เดี๋ยวอีกสักพักเธอคงต้องนอนต่ออีกสักสองชั่วโมง

หลี่ชิงเฟิงบอกอาสี่ไว้แล้วว่าจื่ออวี๋หลับง่าย แค่อุ้มเดินไปเดินมาในลานบ้านเดี๋ยวก็หลับ

แต่ข้อเสียคือพอหลับแล้วต้องอุ้มคาไว้ ไม่งั้นวางปุ๊บตื่นปั๊บ

ส่วนจื่อเหิงนั้นดูแลง่าย

เมื่อกี้ตอนทำมื้อเช้า หลี่ชิงเฟิงต้มไข่ไว้หลายฟอง ต้มน้ำสุกทิ้งไว้ให้เย็นแล้ว

ถ้าจื่อเหิงหิว ก็มีทั้งไข่ต้มและข้าวสวยให้กิน น้ำเปล่าก็มีให้ดื่ม

เมื่อหมดห่วงหน้าพะวงหลัง หลี่ชิงเฟิงก็ขุดหน่อไม้ได้อย่างเต็มที่

เจ็ดโมงเช้าเข้าป่า สิบเอ็ดโมงกลับออกมา ใช้เวลาสี่ชั่วโมง ขุดหน่อไม้ฤดูหนาวได้ร่วมร้อยจิน

"ชิงเฟิง นี่แก..." หลี่ฟู่เอานที่นั่งนิ่งอยู่บนก้อนหินเพราะกลัวหลานตื่น พูดไม่ออก

ด้วยความที่เรียนมาน้อย แกเลยนึกคำศัพท์มาบรรยายหลี่ชิงเฟิงไม่ถูก

แกคิดในใจว่า เมื่อคืนจับกบหินได้สิบกว่าจินแบบชิวๆ ก็ว่าเจ๋งแล้ว แต่เมื่อเช้านี้เข้าป่าไปไม่กี่ชั่วโมง ดันขุดหน่อไม้กลับมาได้เป็นร้อยจิน

แบบนี้เขาเรียกว่าอะไร?

นอกจากคำว่า 'โคตรเจ๋ง' ก็คงไม่มีคำอื่นแล้ว

"โคตรเจ๋งเลยว่ะ"

หลี่ฟู่เอานมองกระสอบหน่อไม้สองใบด้วยความตะลึง "แกนี่มันเจ๋งจนหาคำบรรยายไม่ได้จริงๆ เช้าเดียวขุดหน่อไม้ได้เยอะขนาดนี้! อาเกิดมายังไม่เคยเห็นใครมีความสามารถขนาดนี้มาก่อน!"

"ฮ่าๆ แค่ดวงดีน่ะครับ" หลี่ชิงเฟิงไม่มีเวลาจัดการตัวเอง รีบไปทำมื้อเที่ยงให้ทุกคน

มื้อเที่ยงทำผัดหน่อไม้กับไข่เจียว ทำเสร็จก็รับลูกสาวมาป้อนนม เปลี่ยนผ้าอ้อม

กว่าจะจัดการจื่ออวี๋เสร็จ ทางฝั่งอาสี่กับจื่อเหิงก็กินข้าวเที่ยงกันอิ่มแล้ว

หลี่ชิงเฟิงรีบโซบข้าวเข้าปากสองชาม สั่งความจื่อเหิงอีกรอบ แล้วเตรียมตัวเข้าเมือง

เดิมทีจะพาเด็กๆ ไปด้วย แต่คิดดูแล้วคงยุ่งยาก เลยฝากอาสี่ช่วยดูต่ออีกหน่อย

"ไม่เป็นไร แค่เลี้ยงหลาน ไม่ได้ไปแบกหามอะไร อาไหวอยู่แล้ว" หลี่ฟู่เอานอุ้มจื่ออวี๋ โบกมือไล่ "แกรีบไปเถอะ ไปช้าเดี๋ยวตลาดวายขายไม่ออกพอดี"

"พ่อครับ วันนี้วันเกิดผมใช่ไหม?" จื่อเหิงรีบวิ่งตามพ่อมาถามอย่างร้อนรน

"จริงด้วยแฮะ" หลี่ชิงเฟิงเพิ่งนึกขึ้นได้ ขยี้หัวลูกชายเบาๆ "รอพ่ออยู่ที่บ้านนะ เดี๋ยวพ่อซื้อเค้กก้อนโตกลับมาให้ ตกลงไหม?"

"ตกลงครับ!"

จื่อเหิงกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ "พ่อครับ ผมเอาเค้กช็อกโกแลตนะ เอาใหญ่ๆ เท่านี้เลย"

"รับทราบครับผม" หลี่ชิงเฟิงมองวงแขนเล็กๆ ที่ทำท่าประกอบ ก็รับปากทันทีโดยไม่ต้องคิด

เขาหิ้วหน่อไม้ไปที่บ้านหลี่ชิงเหอ สองผัวเมียกำลังกินข้าวเที่ยงกันอยู่

พอเห็นหลี่ชิงเฟิงหิ้วของพะรุงพะรังเดินเข้ามาในลานบ้านด้วยท่าทางสบายๆ สีหน้าของทั้งคู่ก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ

พวกเขาเคยเห็นพละกำลังของหลี่ชิงเฟิงมาแล้ว แต่พอได้เห็นอีกครั้ง ก็ยังอดทึ่งไม่ได้อยู่ดี

"ชิง... ชิงเฟิง กิน... กินข้าวหรือยัง?" หลี่ชิงเหอกลืนน้ำลาย เอ่ยทักทาย

เลี่ยวกุ้ยฟางก้มหน้าก้มตากินข้าวไม่มองหลี่ชิงเฟิง เตือนตัวเองในใจว่าหลี่ชิงเฟิงคนนี้ยังมีประโยชน์ ค่อยๆ ดูท่าทีไปก่อน อย่าเพิ่งไปมีเรื่องด้วย

หลี่ชิงเฟิงส่ายหน้า "ไม่ล่ะครับ ผมกินมาแล้ว พี่ใหญ่ ผมขอยืมมอเตอร์ไซค์หน่อยสิ"

รอบนี้ไม่ได้พาลูกมา ขี่มอเตอร์ไซค์ไปก็พอ

แต่ผิดคาด หลี่ชิงเหอกลับหยิบกุญแจรถเก๋งออกมาให้ "แดดร้อนเปรี้ยงขนาดนี้ เอารถเก๋งไปเถอะ"

หลี่ชิงเฟิงรับกุญแจรถมาอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาหันไปหยิบหน่อไม้หลายจินออกจากกระสอบวางไว้ที่พื้น "นี่หน่อไม้เพิ่งขุดเมื่อเช้า พวกพี่เอาไว้กินนะ"

พูดจบ ก็ขนของขึ้นรถขับออกไป

พอถึงตัวเมือง เขาก็มุ่งตรงไปที่ตลาดสด

ผานเจิ้งหมินกำลังจะปิดร้านไปเยี่ยมโอวชุนกุ้ยเพื่อนรักที่โรงพยาบาล แต่เห็นรถเก๋งคันหนึ่งมาจอดหน้าร้าน เลยชะเง้อมอง

คนที่ลงมาจากรถคือหลี่ชิงเฟิง!

หลี่ชิงเฟิงคนที่ขายกบหินได้เงินพันกว่าหยวนทุกครั้ง!

หลี่ชิงเฟิงคนที่เจอกันครั้งแรกทำเอาเขานึกว่าเจอเทพารักษ์!

วันนี้หลี่ชิงเฟิงมาคนเดียว ไม่ได้พาลูกมาด้วย

พอเห็นเขาหิ้วกระสอบเดินเข้ามาในลาน ผานเจิ้งหมินก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับ ยิ้มถามว่า "สุดหล่อ เมื่อคืนไปจับกบหินมาอีกแล้วเหรอ?"

"ใช่ครับ" หลี่ชิงเฟิงยื่นกระสอบให้อย่างตรงไปตรงมา "เถ้าแก่ลองชั่งดูหน่อยครับว่ามีเท่าไหร่"

"ได้เลย" ผานเจิ้งหมินเตรียมใจไว้แล้ว คิดว่าวันนี้หลี่ชิงเฟิงน่าจะมีกบหินมาสักห้าหกจิน

กบหินกำไรจินละยี่สิบ ห้าหกจินเขาก็ได้กำไรเป็นร้อยแล้ว

เขารับกระสอบมาด้วยใจเบิกบาน แต่พอกระสอบถึงมือ แขนเขาก็ทรุดฮวบลงไปทันทีด้วยน้ำหนักที่เกินคาด

เขารีบเปิดปากกระสอบส่องดูข้างใน

เชี่ย!