บทที่ 56 หาเงินได้วันละสองพันสี่ร้อยหยวน

แม่เจ้า กบหินตั้งหลายสิบตัว!

ผานเจิ้งหมินตาโต จ้องมองกบในกระสอบอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

บ้าไปแล้ว ทำไมถึงจับได้เยอะขนาดนี้?

เขาเงยหน้าขึ้นมองหลี่ชิงเฟิงด้วยความตกตะลึง

ไม่รู้ทำไม ความรู้สึกที่ว่าหลี่ชิงเฟิงไม่ใช่คนธรรมดาถึงได้แวบเข้ามาในหัวอีกแล้ว!

หรือว่าโลกนี้จะมีผีสางเทวดาจริงๆ?

ถ้าไม่มีสิ่งลี้ลับมาช่วย คนธรรมดาที่ไหนจะจับกบหินได้เยอะขนาดนี้ในคืนเดียว?

จะบอกว่าเขาไม่เชื่อว่าคนคนหนึ่งจะจับกบได้เยอะขนาดนี้ ก็ไม่ถูกเสียทีเดียว ต้องบอกว่าเขาไม่เชื่อว่า 'ไอ้คนไร้น้ำยา' ตามคำบอกเล่าของโอวชุนกุ้ยจะมีวันลืมตาอ้าปากได้ต่างหาก

โอวชุนกุ้ยเคยเล่าเรื่องหลี่ชิงเฟิงให้เขาฟังอย่างละเอียด

บอกว่าหลี่ชิงเฟิงคนนี้ไม่เพียงแต่สิ้นเนื้อประดาตัว แม้แต่เมียก็ยังหนีตามผู้ชายไป

คนแบบนี้ ตามหลักแล้วควรจะใช้ชีวิตอย่างซังกะตายไปวันๆ ถึงจะถูก

แต่ที่คาดไม่ถึงคือ หลี่ชิงเฟิงไม่เพียงไม่ซังกะตาย แต่กลับสู้ชีวิตยิ่งกว่าคนส่วนใหญ่เสียอีก

ก่อนหน้านี้แค่จับได้ทีละสิบกว่าตัวก็ถือว่าเจ๋งมากแล้ว แต่วันนี้พี่แกเล่นขนมาทีเดียวหลายสิบตัว!

มันปีศาจชัดๆ!

เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

เป็นไปไม่ได้สุดๆ!

"สิบสองจิน!" ผานเจิ้งหมินมองตัวเลขบนตาชั่ง ยืนยันซ้ำอีกครั้ง แล้วพูดว่า "จินละสองร้อย สิบสองจินก็สองพันสี่ร้อยหยวน"

หลี่ชิงเฟิงข่มความดีใจไว้ พยักหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ครับ"

ครับ?

คำเดียวเนี่ยนะ?

สองพันสี่นะพี่ชาย!

รู้ไหมว่าคนในตำบลนี้มีกี่คนที่เงินเดือนทั้งเดือนยังไม่ถึงสองพันสี่?

พี่จับกบแค่คืนเดียวขายได้ตั้งสองพันสี่ แล้วพี่ยังใจเย็นอยู่ได้อีกเหรอ?

ผานเจิ้งหมินไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเจอผีหรือเจอเทพเจ้ากันแน่

สรุปสั้นๆ คือ หลี่ชิงเฟิงคนนี้ผิดปกติจนน่ากลัว

ความจริงแล้ว เขาก็อดอิจฉาไม่ได้

ถึงแม้ราคาที่เขารับซื้อจะถูกกว่าราคาที่พ่อค้าในตัวอำเภอรับซื้อ แต่กบหินยิ่งทิ้งไว้นานน้ำหนักยิ่งหาย

ของป่าอย่างอื่นก็เหมือนกัน กว่าเขาจะรวบรวมของไปส่งขายต่อที่ตัวอำเภอ น้ำหนักมักจะหายไปส่วนหนึ่งเสมอเมื่อเทียบกับตอนรับซื้อมา

ดังนั้น เขาเหนื่อยแทบตายทั้งวัน วันไหนดวงดีก็ได้กำไรไม่กี่ร้อย

วันไหนซวยหน่อย ก็ได้แค่พอค่ากับข้าว

แต่หลี่ชิงเฟิงไม่เหมือนกัน

ต้นทุนเขาเป็นศูนย์ พอขายปุ๊บ เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ได้คือกำไรล้วนๆ

ไม่ว่าจะพันกว่าหยวนก่อนหน้านี้ หรือสองพันกว่าหยวนในตอนนี้ ล้วนเป็นรายได้เน้นๆ ไม่ต้องหักต้นทุนอะไรเลย

รายได้ขนาดนี้ อย่าว่าแต่พ่อค้ารายย่อยอย่างเขาจะตาร้อนเลย ต่อให้เถ้าแก่ร้านใหญ่ที่สุดในตำบลมาเห็นก็ต้องอิจฉา

วันละสองพัน เดือนนึงก็หกหมื่น

ปีนึงก็หกเจ็ดแสน!

คุณพระช่วย!

น่าโมโหชะมัด!

หลี่ชิงเฟิงไม่ได้รู้เลยว่าภายในใจของผานเจิ้งหมินกำลังว้าวุ่นสับสนแค่ไหน พอรับเงินเสร็จ เขาก็มุ่งหน้าไปโรงพยาบาลเพื่อหาไหล่ชุ่ยเฟิ่ง

ไหล่ชุ่ยเฟิ่งกำลังนอนก่นด่าตาแก่หลี่ฟู่เอานร่วมกับโอวชุนกุ้ยที่เตียงข้างๆ จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีเงาดำมาบดบังสายตา ที่ประตูมีร่างสูงใหญ่ยืนขวางอยู่

ทั้งคู่หันขวับไปมอง พอเห็นว่าเป็นหลี่ชิงเฟิง ก็หดคอหนีโดยสัญชาตญาณ

"กินข้าวกลางวันหรือยังครับ?" หลี่ชิงเฟิงทักทาย แล้วเดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย "เมื่อวานผู้ใหญ่บ้านคงบอกพวกป้าหมดแล้วนะครับ อาสี่ของผมยินดีชดใช้ค่าเสียหายให้สองพันหยวน"

ไหล่ชุ่ยเฟิ่งมองบน "บอกแล้ว แต่ตอนแรกฉันไม่ตกลงหรอกนะที่จะเอาแค่สองพัน ฉันเห็นแก่หน้าผู้ใหญ่บ้านถึงยอมตกลง"

"บังเอิญจัง ผมก็เหมือนกัน" หลี่ชิงเฟิงยิ้ม "ตอนแรกผมกับอาสี่คิดว่าจะไม่จ่ายสักแดงเดียว แต่เห็นแก่หน้าผู้ใหญ่บ้าน ถึงยอมจ่ายให้สองพัน"

"ฮึ ตีคนก็ต้องจ่ายเงิน มันเป็นสัจธรรม" ไหล่ชุ่ยเฟิ่งแค่นเสียงขึ้นจมูก "เรื่องนี้ต่อให้ไปฟ้องศาล ฉันก็เป็นฝ่ายถูก"

หลี่ชิงเฟิงพยักหน้า "ศาลไม่ได้รับฟ้องแค่เรื่องทะเลาะวิวาทนะครับ แต่รับฟ้องเรื่องหมิ่นประมาทใส่ร้ายป้ายสี แล้วก็เรื่องบุกรุกเคหสถานทำลายข้าวของด้วย ศาลคงไม่ตัดสินโทษเบาๆ แน่ ป้าลองคิดดูสิครับว่าถ้าฟ้องศาลกันจริงๆ ป้ากับอาสี่ใครจะเสียหายมากกว่ากัน?"

ไหล่ชุ่ยเฟิ่งอ้าปากเตรียมจะเถียง แต่จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนเตียงสั่นไหว เธอเห็นหลี่ชิงเฟิงจับโครงเหล็กปลายเตียง แล้วยกมันลอยขึ้นอย่างง่ายดายด้วยมือเดียว

เขาก้มลงหยิบสายไฟสีดำเส้นหนึ่ง แล้วปล่อยเตียงกระแทกพื้นดังตึง ก่อนจะยืดตัวขึ้น ยิ้มซื่อๆ "สายชาร์จแบตฯ ของป้าตกลงไปน่ะครับ"

ไหล่ชุ่ยเฟิ่งหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ข่มความกลัวแล้วตวาดเสียงสั่น "หลี่ชิงเฟิง แกหมายความว่ายังไง? แกจะขู่ฉันเหรอ?"

"ขู่ป้า?" หลี่ชิงเฟิงยิ้มอย่างจนใจ "ผมกับป้าไม่ได้มีความแค้นอะไรกัน ผมจะขู่ป้าทำไม? ผมแค่หวังดีช่วยเก็บสายชาร์จให้ ป้ากลับมาโทษผมซะงั้น?"

"กะ... แก... แกคอยดูเถอะ!"

ไหล่ชุ่ยเฟิ่งชี้หน้าหลี่ชิงเฟิง นิ้วสั่นระริก "เรื่องนี้ฉันไม่ปล่อยพวกแกไปง่ายๆ แน่ ทั้งอาสี่แก ทั้งตัวแก ระวังตัวไว้ให้ดี"

หลี่ชิงเฟิงยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ "ก็ตามใจป้า แต่เพื่อความปลอดภัย ตอนนี้ผมจะโอนเงินสองพันให้ผู้ใหญ่บ้านต่อหน้าป้า ให้ผู้ใหญ่บ้านเอามาให้ป้าเอง"

พูดจบ เขาก็จัดการโอนเงินสองพันหยวนให้ผู้ใหญ่บ้านถังอี้ซินต่อหน้าต่อตาไหล่ชุ่ยเฟิ่งจริงๆ "ผู้ใหญ่ครับ นี่เงินค่าเสียหายสองพันหยวนที่อาสี่จ่ายให้ไหล่ชุ่ยเฟิ่ง รบกวนผู้ใหญ่ช่วยรับไว้แล้วเอาไปให้เขาด้วยนะครับ จะได้เป็นพยานด้วย"

"ได้เลย" ปลายสาย ถังอี้ซินรับเงินไว้อย่างรวดเร็ว

พอธุระเสร็จสิ้น หลี่ชิงเฟิงไม่พูดอะไรอีก หันหลังเดินออกจากห้องไปทันที

จนกระทั่งเขาเดินลับตาไปแล้ว ไหล่ชุ่ยเฟิ่งถึงหันไปด่าโอวชุนกุ้ยที่นอนเตียงข้างๆ "นี่แกตายแล้วเหรอฮะ? ไม่เห็นเหรอว่ามันรังแกฉัน? แกไม่กล้าตดสักแอะเลยหรือไง จะมีแกไว้ทำซากอะไร?"

"พูดมาก!" โอวชุนกุ้ยลืมตาขึ้น แววตาฉายความอำมหิต "ดีแต่ปากจะมีประโยชน์อะไร?"

พูดจบ เขาก็ควักโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรออกหาใครบางคน