บทที่ 529 ภัตตาคารตงไหล

โรงงานหินของสือเหล่ยถึงแม้จะไม่ได้ทำเงินมากมายอะไรนัก แต่ไม่ว่าเล็กหรือใหญ่เขาก็ถือว่าเป็นเถ้าแก่คนหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงดึงดันพาครอบครัวสามคนของหลี่ชิงเฟิงเข้าพักในโรงแรมใหญ่บริเวณจัตุรัสใจกลางเมือง

โรงแรมใหญ่แห่งนี้ถึงแม้จะไม่ใช่ระดับหรูหราที่สุด แต่ก็อยู่ใกล้จัตุรัสใจกลางเมืองมากที่สุด ตั้งอยู่ตรงขอบจัตุรัสเลย ยิ่งไปกว่านั้น รอบๆ จัตุรัสยังมีศูนย์อาหาร ถนนคนเดิน ห้างสรรพสินค้า และอื่นๆ อีกมากมาย

พอผลักประตูเข้าไปในห้อง จื่อเหิงก็รีบวิ่งเข้าไป กระโดดขึ้นไปบนโซฟาทันที หลี่ชิงเฟิงมองดูสภาพแวดล้อมภายในห้องอย่างอึ้งๆ เอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจว่า "พี่เหล่ย ทำไมพี่ถึงเปิดห้องสวีตล่ะครับเนี่ย ต้องใช้เงินเท่าไหร่กันครับ"

"เปิดห้องสวีตมันสะดวกดีนี่นา ใช้เงินไม่เท่าไหร่หรอก พอดีเลยตอนเย็นกลับมา พวกเรายังมาดื่มด้วยกันได้สักสองสามแก้ว" พูดพลาง เขาก็เอาของของตัวเองเข้าไปเก็บในห้องนอนเล็กก่อน ชี้ไปที่ห้องนอนใหญ่ข้างๆ แล้วเอ่ยว่า "นายกับเด็กๆ นอนห้องนอนใหญ่นะ ฉันจะนอนห้องนอนเล็กเอง"

"แบบนี้จะดีเหรอครับ"