บทที่ 555 ท่อนแขนขาว

หลี่ชิงเฟิงอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สองเฮือก

พอหันไปมองเด็กๆ ก็เห็นว่าบนใบหน้าของเด็กทั้งสองคนต่างประดับไปด้วยรอยยิ้มอันแสนหวาน

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง รถก็แล่นกลับมาถึงหมู่บ้านลวี่สุ่ย

เวลานี้ใกล้จะแปดโมงเช้าแล้ว

แม้จะเป็นเวลาแปดโมงเช้าในฤดูหนาว แต่เนื่องจากอากาศแจ่มใส ชาวเขาส่วนใหญ่จึงลุกจากที่นอนอันแสนอบอุ่นกันแล้ว