บทที่ 556 เกือบอดตาย

จื่อเหิงเท้าเพิ่งจะแตะพื้น เสือดาวลายเมฆก็พุ่งตัวเข้ามาหาทันที แต่ทว่า การกระโจนใส่เด็กน้อยจะทำเหมือนตอนกระโจนใส่คุณพ่อไม่ได้ เด็กน้อยยังเล็กอยู่ ต้องอ่อนโยนสักหน่อย มันพุ่งตัวเข้าไปใกล้ แต่กลับไม่ได้เอาเท้าหน้าทั้งสองข้างที่ชูขึ้นสูงผลักลงบนตัวของจื่อเหิง ทำเพียงแค่วาดกรงเล็บไปมาในอากาศสองสามที จากนั้นก็ลงจอดบนพื้นอย่างมั่นคง แล้วเอาหัวโตๆ ดุนท้องของจื่อเหิงเบาๆ การกระทำกะทันหันของพี่แมวใหญ่ทำให้จื่อเหิงตกใจสะดุ้ง แต่แล้วก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากออกมา ดึงหัวโตๆ ของเสือดาวลายเมฆเข้ามากอดแล้วร้องบอกไม่หยุด

"พี่แมวใหญ่ พี่แมวใหญ่ ผมกับพ่อแล้วก็น้องสาวไปเมืองใหญ่มาแหละ" "พวกเราได้กินของอร่อยตั้งเยอะแยะ แถมยังได้เล่นของสนุกๆ อีกเพียบเลย"

น้ำเสียงแฝงแววโอ้อวดอยู่เล็กน้อย เสือดาวลายเมฆได้ยินดังนั้น ท่าทีก็ชะงักงันไปทันที ของอร่อยเหรอ ของสนุกเหรอ ของเมืองใหญ่งั้นเหรอ รู้สึกหึงหวงขึ้นมานิดๆ แล้วสิ ของข้างนอกนั่นจะมาสู้ของในภูเขาได้ยังไงกัน มันรีบใช้หัวช้อนตัวจื่อเหิงขึ้นไปบนหลังของมันทันที จากนั้นก็สะบัดหัว ส่งสัญญาณให้จื่อเหิงจับหนังคอของมันไว้ให้แน่น จื่อเหิงกำลังหัวเราะร่า จู่ๆ ก็ถูกพี่แมวใหญ่ช้อนตัวขึ้นไปบนหลัง ก็เลยยังงงๆ อยู่บ้าง มือเล็กๆ เพิ่งจะจับหนังคอของพี่แมวใหญ่แน่นตามความต้องการของมัน ที่ข้างหูก็มีลมภูเขาพัดผ่านทันที เห็นเพียงพี่แมวใหญ่แบกเขาพุ่งทะยานเข้าไปในภูเขาอย่างรวดเร็ว ทิวทัศน์สองข้างทางถูกทิ้งไว้เบื้องหลังอย่างรวดเร็ว ลมก็พัดผ่านไปอย่างเร่งรีบ เห็นเสือดาวลายเมฆพาจื่อเหิงเข้าไปวิ่งเล่นในภูเขา หลี่ชิงเฟิงก็ไม่ได้เป็นห่วงอะไร หัวเราะออกมา แล้วตะโกนไล่หลังหนึ่งเด็กหนึ่งเสือดาวไปว่า

"เดี๋ยวกลับมากินข้าวเช้าด้วยนะ"

จากนั้นก็หันไปอุ้มจื่ออวี๋ที่ยังคงหลับใหลอยู่ ดวงตาของจื่ออวี๋ที่เดิมทีลืมขึ้นมาเป็นรอยแยกเล็กๆ ตอนนี้ปิดสนิทแล้ว แต่ปากเล็กๆ กลับอ้าเผยอ หัวเราะแหะๆ ออกมา หลี่ชิงเฟิงหอมพุงกะทิของลูกสาว อุ้มเธอพร้อมกับผ้าห่มผืนเล็กขึ้นมา หันหลังเดินเข้าไปในบ้าน วางจื่ออวี๋ลงบนเตียงเพื่อให้เธอนอนหลับต่อไป จากนั้นก็กลับออกมาที่ลานบ้านเพื่อขนของบนรถเข้าไปในบ้าน และแวะเปลี่ยนน้ำสะอาดในกะละมังน้ำของไก่ป่าทั้งสองตัว พร้อมกับโปรยข้าวสารลงไปให้พวกมันด้วย ไก่ป่าสองตัวน้ำตาแทบไหล จิกกินเมล็ดข้าวสารบนพื้นอย่างบ้าคลั่งไปพลาง เงยหน้าขึ้นมองมนุษย์เป็นระยะไปพลาง ฮือๆๆ อร่อย อร่อยเกินไปแล้ว เกิดมายังไม่เคยได้กินอะไรที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย ฮือๆๆ ถ้าแกยังไม่กลับมา พวกเราต้องอดตายแน่ๆ ไก่ป่าสองตัวกินไปพลาง มองหลี่ชิงเฟิงไปพลาง ส่งเสียงร้องกระต๊ากๆ ออกมาเป็นระยะ ฟังจากเสียงแล้ว ดูเหมือนจะน้อยเนื้อต่ำใจมาก หลี่ชิงเฟิงรู้สึกขบขันเป็นอย่างมาก พอเห็นไก่ป่าสองตัวกินอย่างกับผีตายอดตายอยาก ก็รีบโปรยข้าวสารลงบนพื้นเพิ่มให้อีกสองกำมือ ข้าวสารสีขาวจั๊วะสองกำมือตกลงบนพื้น ไก่ป่าสองตัวก็ยิ่งร่าเริงหนักขึ้น ถึงกับกระพือปีกพึ่บพั่บขึ้นมาเลย โดยเฉพาะไก่ป่าเจ็ดสีแสนสวยตัวนั้น พอกางปีกออก ดูงดงามมากจริงๆ หลี่ชิงเฟิงมองดู ก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ไม่น่าจะใช่นะ ทำไมเจ้าสองตัวนี้ถึงได้หิวโซขนาดนี้ล่ะ วันที่ออกจากบ้าน เขาไม่ได้ทิ้งข้าวสารไว้ให้เจ้าสองตัวนี้เยอะแยะเลยเหรอ เขาจำได้อย่างชัดเจนว่า ตอนที่ออกจากบ้าน เขาเทข้าวสารใส่กะละมังให้อาหารไก่ไปตั้งเกือบห้าชั่งเลยนะ เจ้าสองตัวนี้ต่อให้กินเก่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางสวาปามข้าวสารห้าชั่งหมดเกลี้ยงภายในเวลาแค่สองสามวันจนหิวโซขนาดนี้ได้หรอกมั้ง ถึงแม้ไก่ป่าสองตัวนี้จะตัวใหญ่เป็นพิเศษ ใหญ่กว่าไก่ป่าทั่วไป ตัวเกือบจะเท่าไก่บ้านแล้วก็ตาม แต่นั่นมันข้าวสารตั้งห้าชั่งเชียวนะ กินวันละครึ่งชั่งต่อตัว ในสภาพที่ไม่ได้ขยับเขยื้อนร่างกายอะไรมากมาย ยังไงก็ต้องพออยู่แล้ว แล้วทำไมเจ้าสองตัวนี้ถึงยังหิวโซขนาดนี้อีกล่ะ หลี่ชิงเฟิงมองซ้ายมองขวาด้วยความไม่เข้าใจ ถึงได้พบว่า กะละมังให้อาหารไก่หายไปแล้ว ตรงนี้เดิมทีมีกะละมังอยู่สองใบ ใบหนึ่งใส่น้ำ ใบหนึ่งใส่อาหารไก่ ตอนนี้เหลือแค่กะละมังใส่น้ำ ส่วนอีกใบไม่รู้หายไปไหนแล้ว เกิดอะไรขึ้น มองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นกะละมัง คิดในใจ หรือว่าพวกหนูจะกลับมาอาละวาดอีกแล้ว ไม่น่าจะใช่นะ หรือว่าพวกลูกหมาจิ้งจอกพวกนั้นจะมาก่อกวนอีกแล้ว พอคิดแบบนี้ หลี่ชิงเฟิงก็รีบกวาดสายตามองออกไปทันที ผ่านไปไม่นาน สายตาของเขาก็มองเห็นกะละมังพลาสติกสำหรับให้อาหารไก่วางอยู่บนลานดินหลังบ้าน เขาชะงักไปครู่หนึ่ง รีบดึงสายตากลับมาแล้วเดินเข้าไปดู พอเข้าไปใกล้ ก็เห็นว่ากะละมังพลาสติกยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ด้านในยังมีข้าวสารบรรจุอยู่ กะละมังมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงเนี่ย มองดูข้าวสารในกะละมังที่แทบจะไม่ได้พร่องลงไปเลย หลี่ชิงเฟิงก็เข้าใจแล้วว่าทำไมไก่ป่าสองตัวเมื่อครู่นี้ถึงได้จิกกินอาหารอย่างบ้าคลั่งขนาดนั้น คาดว่ากะละมังใบนี้น่าจะถูกย้ายมาไว้ตรงนี้ตั้งแต่วันแรกที่เขาออกจากบ้านแล้ว เพราะเหตุนี้ ข้าวสารในกะละมังถึงได้เหลือเยอะขนาดนี้ แต่ว่า ใครเป็นคนทำล่ะ ทำไมต้องเอากะละมังไปซ่อนด้วย ทำไมถึงไม่ยอมให้ไก่ป่ากินข้าวสาร ถ้าเป็นเด็กในหมู่บ้าน ก็ไม่น่าจะใช่ เด็กเล็กๆ ปกติจะมีผู้ใหญ่คอยดูแล เด็กโตขึ้นมาหน่อย ก็พอจะรู้เรื่องรู้ราวแล้ว รู้ว่านี่คืออาหารไก่ ร้อยทั้งเก้าสิบคงไม่มาซนแบบนี้ หลี่ชิงเฟิงไม่เข้าใจ มองไปรอบๆ ไม่เห็นร่องรอยอะไรที่น่าสงสัย ก็เลยยกกะละมังกลับไปวางไว้ที่หน้ากระท่อมฟางตามเดิม จื่อเหิงถูกเสือดาวลายเมฆแบกเข้าไปในภูเขา วิ่งลัดเลาะไปตามป่าเขาลำเนาไพรอย่างรวดเร็ว ตอนแรกเขายังรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง แต่พอเห็นว่าเสือดาวลายเมฆไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย ก็เลยร้องตะโกนขึ้นมา