บทที่ 564 ซากศพที่เน่าเปื่อย

หมู่บ้านที่มืดมิดราวกับไม่ได้มืดมิดอีกต่อไปแล้ว สว่างไสวไปทั่ว ทุกหนทุกแห่งล้วนเต็มไปด้วยแสงไฟเจิดจรัส

เสาไฟพลังงานแสงอาทิตย์ที่ส่องแสงวิบวับท่ามกลางความมืดมิดในยามราตรี ในเวลานี้มองดูแล้วก็ราวกับจะเปล่งประกายเจิดจรัสทัดเทียมกับดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ก็ไม่ปาน

ในใจของหวังจวี๋เฟินทั้งดีใจ ตื่นเต้น และเบิกบานใจ

ในชาตินี้แม้แต่ตอนที่เพิ่งแต่งงานใหม่ๆ ก็ยังไม่เคยดีใจขนาดนี้มาก่อนเลย

คงเป็นเพราะผ่านความยากลำบากมาแสนนาน พอได้ลิ้มรสความหวานเพียงเล็กน้อยที่คนอื่นมอบให้ มันก็ช่างยิ่งใหญ่สะเทือนฟ้าสะเทือนดินเสียเหลือเกิน