บทที่ 567 ความผูกพันและอิสรภาพ

หลี่ชิงเฟิงยืนอยู่หน้าเตียงโน้มตัวลงเล็กน้อยเอ่ยเรียกด้วยความเหม่อลอย "คุณย่าหวัง"

หวังจวี๋เฟินไม่ขยับตัว

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกปวดใจกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแล้วเอ่ยเรียกต่อ "คุณย่าหวัง ผมชิงเฟิงไงครับ ผมมาเยี่ยมคุณย่าแล้ว"

ชิงเฟิงเหรอ

หวังจวี๋เฟินในที่สุดก็เริ่มมีความเคลื่อนไหวลูกตาที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกตาอันมืดมิดสั่นระริกเบาๆ