บทที่ 566 หวังจวี๋เฟินไม่ไหวแล้ว

เลื่อนสายตาลงมาหยุดอยู่ที่กรงเล็บของไก่ป่า เห็นเพียงเชือกเส้นหนึ่งผูกติดกับห่วงเหล็ก ห่วงเหล็กนั้นสวมอยู่ที่กรงเล็บไก่ หลี่ชิงเฟิงถอนหายใจ เดินเข้าไปใกล้ คิดจะปล่อยไก่ป่าไป แต่พอคิดดูอีกที ก็รู้สึกว่าไม่เหมาะ ไก่ป่าตัวนี้จื่อเหิงเป็นคนเจอ ถ้าตัวเองถือวิสาสะปล่อยไก่ป่าไปแบบนี้ รอจนจื่อเหิงมาเจอ คาดว่าคงได้อาละวาดบ้านแตกแน่ คิดไปคิดมา หลังจากแน่ใจว่าตัวเองรับมือกับจื่อเหิงตอนโมโหไม่ไหว ก็รีบกลับเข้าบ้านไปถามความเห็นของจื่อเหิงก่อนดีกว่า

ปลุกเขย่าลูกชายให้ตื่น ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็อุ้มเขาออกมาที่ลานบ้าน จื่อเหิงเดิมทียังคงบ่นพึมพำว่าทำไมพ่อถึงอุ้มตัวเองออกมาที่ลานบ้านกะทันหัน แต่พอได้ยินเสียงร้องแหบแห้งของไก่ป่า ก็รีบดิ้นรนลงจากอ้อมอกของพ่อทันที พอเท้าแตะพื้น ก็รีบวิ่งไปตรงหน้าไก่ป่า ลูบหัวมัน แล้วถามว่า

"พี่ไก่ตัวใหญ่ พี่เป็นอะไรไป"

ไก่ป่าส่งเสียงร้อง จื่อเหิงฟังเสียงไก่ป่าร้องครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงก็แหบแห้งไปบ้างแล้ว หันกลับมามองพ่อด้วยความสงสาร

"พ่อครับ ทำไมพี่ไก่ตัวใหญ่ถึงร้องไม่หยุดเลย ผมไม่อยากให้มันร้องเลย"