บทที่ 572 อิสรภาพแห่งชีวิตไก่

ไก่ป่าเจ็ดสียืนอยู่กับที่ เอียงคอมองดูสองพ่อลูกที่กำลังต่อว่ากันไปมา สลับกับมองดูเด็กทารกน้อยที่กำลังร้องไห้จ้า

มันชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะกางปีกสีสันสดใสทั้งเจ็ดสีออก แล้วกระพืออย่างแรง

ขนอันงดงามภายใต้แสงแดดสาดส่อง ดูราวกับสายรุ้งที่ทอดตัวลงมาบนพื้นดิน ช่างเจิดจรัสสะดุดตายิ่งนัก

มันกระพือปีกไปพลาง หมุนตัวเป็นวงกลมไปพลาง กรงเล็บทั้งสองข้างวิ่งวนไปรอบๆ แปลงผัก

หางที่ยาวสลวยราวกับกระโปรงยาวลากพื้น พลิ้วไหวไปตามสายลม