บทที่ 578 ชีวิตนี้ช่างงดงามจริงๆ

ข้าวสวยหนึ่งชามตกถึงท้อง จื่อเหิงยื่นชามออกไป เอียงคอเอาปากที่มันแผล็บเช็ดกับหัวไหล่ แล้วเอ่ยว่า

"พ่อครับ ผมขอข้าวอีกชามครับ"

หลี่ชิงเฟิงตอนนี้กำลังป้อนนมผงให้ลูกสาวอยู่ พอเห็นจื่อเหิงยื่นชามสแตนเลสมาให้ ก็บอกว่า

"ตักเองเลยลูก"

จื่อเหิงมองดูกองไฟที่ดับลงแล้ว สลับกับมองหน้าพ่อ พอเห็นว่าพ่อพูดจริงจัง ก็เลยเดินไปตักข้าวที่ข้างกองไฟเอง แต่มือน้อยๆ เพิ่งจะจับทัพพีตักข้าว ก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็ตกใจสะดุ้ง เบิกตากว้าง มือน้อยๆ จิ้มลงไปในข้าวแล้ว