บทที่ 579 อย่ากินฉันนะ

หลี่ชิงเฟิงรีบยกชามสแตนเลสขึ้นมากอดไว้แนบอก ขมวดคิ้วมองดูฝูงจิ้งจอกที่ค่อยๆ เขยิบเข้ามาใกล้ "จะทำอะไรน่ะ เมื่อกี้ก็แบ่งข้าวให้กินไปแล้วไม่ใช่เหรอ ยังอยากจะทำอะไรอีก"

ลูกจิ้งจอกน้อยเจียวเจียวเข้ามาออดอ้อนอีกแล้ว เดินนวยนาดราวกับแมวมาอยู่ข้างๆ หลี่ชิงเฟิงที่นั่งอยู่บนพื้นหญ้า ใช้ร่างกายเล็กๆ อวบอ้วนและนุ่มนิ่มของมันดุนดันหลี่ชิงเฟิงไม่หยุด ดุนดันไปพลาง ก็ส่งเสียงร้องอี๊ๆ ไปพลาง

จิ้งจอกตัวอื่นๆ เห็นดังนั้นก็ทำตามอย่าง มีทั้งตัวที่ดุนพื้นรองเท้าของหลี่ชิงเฟิง ตัวที่ดุนหัวเข่า และยังมีตัวที่ใจกล้าหน่อย ปีนขึ้นมาบนต้นขาของเขา เหยียบต้นขาแล้วเอาหัวดุนพุงเลยก็มี

บนตัวของหลี่ชิงเฟิงเต็มไปด้วยฝูงจิ้งจอกงอกขึ้นมาในชั่วพริบตา พอเห็นว่ามีจิ้งจอกที่ไม่รู้ประสีประสาตัวหนึ่งวิ่งเข้าไปอยู่ระหว่างขาทั้งสองข้างของเขา เตรียมจะเอาหัวดุนเป้ากางเกง หลี่ชิงเฟิงก็ตกใจสะดุ้ง รีบสาดข้าวสวยในชามออกไปรวดเดียวจนหมด

ฝูงจิ้งจอกเห็นดังนั้น ก็ผละออกไปอย่างรวดเร็ว พากันกรูเข้าไปหาข้าวสวย เจียวเจียวอายุยน้อยที่สุด ร่างกายอ่อนแอที่สุด วิ่งไม่เร็วพอก็ช่างเถอะ กว่ามันจะวิ่งเข้าไปแทรกในฝูงได้ ก็กลับถูกจิ้งจอกตัวอื่นๆ เบียดจนล้มกลิ้งไปสองตลบ