บทที่ 584 น้ำผึ้งสี่ร้อยชั่ง

"ชิงเฟิง น้ำผึ้งแปดสิบชั่ง ฉันเหมาหมดเลยนะ"

หลี่ชิงเฟิง... เคยเจอแต่พวกหักหลัง ไม่เคยเจอพวกที่หักหลังกันได้ขนาดนี้มาก่อนเลย รู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง "ประธานจู ทำแบบนี้มันจะไม่ดีเอานะครับ"

จูปาจินตอบกลับมาในวินาทีต่อมา "ไม่ดียังไง ใครมาก่อนได้ก่อน นี่คือสัจธรรมที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงนะ" "นายดูฉันสิ ไม่เพียงแต่ไม่สงสัยนาย แต่ยังโอนเงินให้นายทันทีเลยด้วย อาศัยความเชื่อใจที่ฉันมีต่อนายขนาดนี้ นายจะตัดรอนฉันลงคอเหรอ"

หลี่ชิงเฟิงเหงื่อตก เมื่อกี้ก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตั้งข้อสงสัยขึ้นมาเป็นคนแรก ถึงแม้จะเป็นแค่การสับขาหลอก แต่ไม่ว่าจะพูดยังไงก็ถือว่าเป็นการตั้งข้อสงสัยอยู่ดีแหละน่า หลี่ชิงเฟิงรู้สึกผิดอยู่ในใจไม่น้อย ถึงยังไงบรรดาขาใหญ่ในกลุ่มก็คอยเตือนให้เขาไปหาน้ำผึ้งมาตลอด ตอนนี้หามาได้แล้ว กลับถูกจูปาจินตัดหน้าไปซะได้ รู้สึกละอายใจต่อบรรดาขาใหญ่ทุกท่านจริงๆ แต่ทว่า พอมองดูเงินสี่หมื่นหยวนที่เข้ามาอยู่ในกระเป๋าเงินในโทรศัพท์มือถือเรียบร้อยแล้ว หลี่ชิงเฟิงก็รู้สึกว่า ประธานจูพูดถูก! ใครมาก่อนได้ก่อน นี่คือสัจธรรมที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ดังนั้น จึงออกจากหน้าแชตส่วนตัว กลับเข้าไปในกลุ่ม เสียงตั้งข้อสงสัยในกลุ่มดังขึ้นมาเป็นระลอก ทุกคนยังคงแท็กหลี่ชิงเฟิงกันอย่างบ้าคลั่ง

"แท็กหลี่ชิงเฟิง ชิงเฟิง ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อใจนายนะ ฉันแค่ลองถามดูหน่อย น้ำผึ้งป่าชั้นยอดของนายทำไมจู่ๆ ถึงหามาได้เยอะขนาดนี้ล่ะ ฉันได้ยินมาว่า บางคนเลี้ยงผึ้งโพรง เลี้ยงมาทั้งปีก็ยังได้น้ำผึ้งแค่ไม่กี่สิบชั่ง นี่มันเรื่องอะไรกันแน่"