บทที่ 587 สิ่งใดสำคัญกว่ากัน

หลี่ชิงเฟิงส่ายหน้า พอเห็นว่าป่านนี้แล้ว จื่อเหิงก็ยังไม่มีความคิดที่จะกลับบ้านเลยแม้แต่น้อย ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา ต้องสั่งสอนจื่อเหิงสักหน่อยแล้ว ให้เขารู้ซึ้งถึงความสำคัญของการรักษาคำพูด ดังนั้น หลังจากทำอาหารเย็นและกินจนอิ่มแล้ว เขาก็พาจื่ออวี๋เข้าป่าไป โดยไม่สนใจจื่อเหิงอีก แต่ทว่า เพื่อความปลอดภัย คืนนี้เขาจะไม่ไปจับกบภูเขาที่เทือกเขาฝั่งหมู่บ้านเหมาเจียแล้ว แต่จะจับอยู่แถวๆ เทือกเขารอบหมู่บ้านแทน แบบนี้ ก็จะสามารถคอยดูความเคลื่อนไหวของจื่อเหิงได้ตลอดเวลา หากจื่อเหิงพบเจออันตรายอะไรเข้าจริงๆ เขาก็จะสามารถไปช่วยได้ทันท่วงที

จื่อเหิงมองดูท้องฟ้า รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง ท้องฟ้านี่เมื่อไหร่จะมืดสักทีนะ พ่อบอกว่า ต้องกลับบ้านก่อนฟ้ามืด แต่ทว่า ทำไมท้องฟ้าถึงไม่ยอมมืดเสียทีล่ะ ลูบท้องที่ร้องโครกคราก ตัดสินใจว่ากลับบ้านดีกว่า ถึงแม้จะอยากเล่นจนฟ้ามืดค่อยกลับบ้าน แต่ท้องมันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ร้องประท้วงไม่หยุดราวกับลำโพงก็ไม่ปาน โครกคราก โครกคราก หันกลับไปมองฝูงจิ้งจอกที่เดินตามหลังมาด้วยความตื่นเต้นสุดขีด ถึงแม้จะอาลัยอาวรณ์ แต่ก็ยังคงเอ่ยว่า

"ผมหิวแล้ว ผมเล่นกับพวกแกต่อไม่ได้แล้ว ผมต้องกลับบ้านไปกินข้าวแล้ว"

พวกลูกจิ้งจอกน้อยได้ยินดังนั้น ก็พร้อมใจกันหยุดเดิน เอียงคอมองดูเด็กน้อยด้วยความอาลัยอาวรณ์ เด็กน้อยวัยนี้เล่นด้วยสนุกที่สุดแล้ว เด็กที่เล็กเกินไปก็เล่นไม่สนุก อย่างเช่นจื่ออวี๋ที่ยังเดินไม่ได้และพูดไม่ได้ ก็ไม่สามารถเล่นกับพวกมันได้ เด็กที่โตเกินไปก็เล่นไม่สนุกเหมือนกัน อย่างเช่นพวกเด็กวัยสิบกว่าขวบที่บังเอิญเจอในป่าเป็นบางครั้ง เด็กวัยสิบกว่าขวบจะค่อนข้างร้ายกาจ ไม่เพียงแต่จะไม่เล่นกับพวกมัน แต่ยังชอบรังแกพวกมันด้วย หรือไม่ก็เมินเฉยใส่พวกมันไปเลย จื่อเหิงดีที่สุด จื่อเหิงไม่เพียงแต่ไม่รังแกพวกมัน แต่ยังแบ่งปันของกินให้อีกด้วย แต่พวกมันก็รู้ดีว่า เด็กที่ตัวเล็กขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่เล่นในป่าตลอดไป ยังไงก็ต้องกลับบ้านไป ดังนั้น พวกตัวเล็กจึงไม่ได้แสดงความอาลัยอาวรณ์ออกมามากนัก แต่กลับเต็มไปด้วยความคาดหวังมากกว่า คาดหวังว่าจะได้พบกันอีกในวันพรุ่งนี้

จื่อเหิงหันกลับไปตบหัวเสือดาวลายเมฆเบาๆ แล้วเอ่ยว่า