บทที่ 588 พ่อดีจริงๆ

จื่อเหิงรู้สึกหงุดหงิดตัวเอง รู้สึกว่าตัวเองทำผิดไปแล้ว เขาควรร้องไห้สักหน่อยก่อนแล้วค่อยกิน เพราะตอนนี้กินจนอิ่มแล้วก็เลยง่วงนอนนิดหน่อยไม่มีกะจิตกะใจจะร้องไห้แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังลุกขึ้นเดินออกไปนอกลานบ้านแล้วหันหน้าไปทางป่าเขาเพื่อทำเป็นร้องเรียกพอเป็นพิธี

"พ่อครับ"

"พ่อครับ"

"พ่อครับ"

รออยู่ครู่หนึ่งพอเห็นว่าไม่มีเสียงตอบรับจึงหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน พอกลับมาที่โต๊ะอาหารอีกครั้งความสนใจก็ไม่ได้อยู่ที่อาหารแล้วจึงพบว่าบนโต๊ะมีกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่ง บนกระดาษสีขาวดูเหมือนจะมีตัวหนังสือ พอหยิบขึ้นมาดูก็อ่านออกเสียงว่าพ่อ นี่คือตัวหนังสือสองพยางค์ ด้านหลังตัวหนังสือสองพยางค์นี้มีรูปวาดกบที่ดูสมจริงอยู่หนึ่งตัว