บทที่ 589 คู่อริเผชิญหน้า

รอจนจื่อเหิงหลับสนิท เสือดาวลายเมฆก็กลับไปหมอบหลับอยู่ที่ระเบียงห้องใต้หลังคาอีกครั้ง ค่ำคืนเงียบสงัด ฝูงไก่ป่าล้วนหลับใหลกันหมดแล้ว มีเพียงเสียงน้ำไหลเชี่ยวกรากของลำธารที่ดังแว่วเข้าหูไม่ขาดสายและเสียงสายลมแผ่วเบาที่พัดผ่านป่าเขา

ในความฝันของจื่อเหิงมีลำธารมีป่าเขา เขาฝันว่าตัวเองกำลังย่ำน้ำใสแจ๋วในลำธารเล่นสนุกจนลืมวันลืมคืน ป่าเขารอบด้านภายใต้แสงแดดสาดส่องดูเขียวขจีพลิ้วไหวไปตามเสียงหัวเราะของเขาส่งเสียงดังหวีดหวิวเป็นระลอก จากนั้นในน้ำก็มีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่ง คือน้องสาว น้องสาวอยู่ในน้ำว่ายน้ำไปมาอย่างร่าเริงราวกับปลาตัวน้อย เขาหัวเราะเอิ๊กอ๊ากน้องสาวก็หัวเราะด้วย หัวเราะไปหัวเราะมาก็เห็นพ่อถือไม้พลองเดินเข้ามา

จื่อเหิงสะดุ้งสุดตัวลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง มองไปด้านข้างพ่อกับน้องสาวยังไม่กลับมา เสือดาวลายเมฆที่อยู่หน้าประตูห้องก็หายไปแล้ว บริเวณลานบ้านด้านนอกมีเสียงแปลกๆ ดังแว่วมา พอตั้งใจฟังดีๆ เหมือนเสียงไก่ป่ากำลังกระพือปีกวิ่งพล่านและเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนกเป็นระลอก เกิดอะไรขึ้น ไก่ป่าไม่ได้หลับไปแล้วหรอกหรือ ทำไมถึงยังกระพือปีก ทำไมยังร้องอีก

จื่อเหิงลุกขึ้นนั่งด้วยความกังวลลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็พลิกตัวลงจากเตียงสวมรองเท้าแตะผ้าฝ้ายแล้ววิ่งออกไป ทันทีที่ประตูใหญ่ถูกเปิดออกเสียงดังเอี๊ยดภาพลานบ้านด้านนอกก็ปรากฏสู่สายตาที่ยังคงงัวเงียอยู่บ้าง ชั่วพริบตานั้นความง่วงเหงาหาวนอนก็มลายหายไปจนสิ้นดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้น แมวขี้เหร่ เป็นแมวขี้เหร่

จื่อเหิงจำสัตว์ประหลาดตัวเล็กที่วิ่งไล่ไก่ป่าอยู่ในลานบ้านได้ตั้งแต่แรกเห็น มันคือแมวขี้เหร่ที่เคยทำร้ายไก่ป่าเจ็ดสีแถมยังเอาส้มโอปาใส่เขาเมื่อคราวก่อน ตอนนี้มันถึงกับวิ่งมารังแกฝูงไก่ป่ากลางดึกอีกแล้ว เลวร้ายเกินไปแล้ว แมวตัวนี้เลวร้ายมากจริงๆ เจ้าแมวชั่วร้าย เจ้าตัวอัปลักษณ์