บทที่ 596 ฝูงจิ้งจอกประท้วงหยุดงาน

มองดูพ่อเดินจากไปไกลแล้ว จื่อเหิงก็รู้สึกเคว้งคว้างขึ้นมาเล็กน้อย จู่ๆ ก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอะไรดี อ่านหนังสืออยู่ครู่หนึ่ง เขียนหนังสืออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็วาดรูป วาดรูปไปได้สองแผ่น ก็เดินไปที่ประตูเพื่อมองดูป่าเขา ในป่าเงียบสงัด มองไม่เห็นเงาของพ่อเลย ในลานบ้านก็เงียบสงัดเช่นกัน ไม่เห็นแมวขี้เหร่ตัวนั้นมาก่อกวน ตอนที่จื่อเหิงตั้งใจจะกลับไปวาดรูปต่อ ก็เหลือบไปเห็นรองเท้าที่อยู่ใต้ก๊อกน้ำ คู่ใหญ่หนึ่งคู่ คู่เล็กหนึ่งคู่ คู่ใหญ่เป็นของพ่อ คู่เล็กเป็นของเขา มองดูรองเท้าสกปรกมอมแมมทั้งสองคู่ จื่อเหิงก็นึกถึงเรื่องที่พ่อเคยสอนให้เขาซักรองเท้าขึ้นมาได้ ตอนแรกเขาไม่ค่อยยอมเรียนเท่าไหร่นัก แต่ต่อมาก็ทนการบ่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าของพ่อไม่ไหว ก็เลยยอมเรียน ตอนนี้ยืนอยู่ในลานบ้านที่เงียบสงัด มองดูรองเท้า ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ก็อยากซักรองเท้าขึ้นมา อาจจะเพราะอยากช่วยพ่อทำงานบ้าง ไม่อยากให้พ่อเหนื่อยเกินไป หรืออาจจะเพราะอยากได้รับคำชมจากพ่อ เขาหยิบแปรงขึ้นมา เดินไปที่ข้างก๊อกน้ำ เปิดน้ำแล้วเริ่มซักรองเท้า แปรงขัดถูกับรองเท้า ส่งเสียงดังชึ่บๆ เป็นจังหวะ ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัดนี้ ฟังดูดังกังวานเป็นพิเศษ ซักรองเท้าเสร็จแล้ว ก็นำไปวางเรียงไว้บนก้อนหินด้วยกัน มองดูอยู่ครู่หนึ่ง พยักหน้า รู้สึกภาคภูมิใจในผลงานของตัวเองมาก

เช้าวันรุ่งขึ้น พอจื่อเหิงตื่นนอน สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือการไปโอ้อวดผลงานของตัวเองกับพ่อ พลิกตัวลงจากเตียง วิ่งเข้าไปในห้องครัว แล้วร้องตะโกนว่า

"พ่อครับ พ่อครับ ผมซักรองเท้าเป็นแล้วครับ เมื่อคืนผมซักรองเท้าด้วยครับ"

"โอ๊ะ" หลี่ชิงเฟิงที่กำลังทอดแพนเค้กไข่อยู่หัวเราะ "เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ จริงหรือเปล่าเนี่ย"

"จริงครับ จริงครับ" จื่อเหิงร้องดีใจ วิ่งออกไปที่ลานบ้าน