บทที่ 595 วันละหนึ่งร้อยชั่ง

เพราะว่าวันนี้จื่ออวี๋ร้องไห้หนักเกินไป ดังนั้นหลี่ชิงเฟิงจึงต้องระมัดระวังให้มากขึ้น เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ลูกชายทำลูกสาวร้องไห้อีก ถึงแม้ตอนนี้จะกลับมาถึงบ้านแล้ว แต่ก็ยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องทำ อาศัยช่วงเวลาที่ยังไม่ดึกจนเกินไป ไปรดน้ำที่สวนผักก่อน ต้นกล้าผักในสวนผักหลังจากผ่านการรดน้ำเมื่อคืนนี้ และการรดน้ำอีกครั้งเมื่อเช้านี้ ตอนนี้ดูเหมือนจะตั้งตรงขึ้นมามากแล้ว หลี่ชิงเฟิงเดินตรวจตราดูรอบหนึ่งด้วยความพอใจ จากนั้นก็ไปยืนอยู่ริมลำธาร ซัดหมัดไปที่ผิวน้ำหนึ่งหมัด แล้วซัดหมัดขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกหนึ่งหมัด รดน้ำสวนผักเสร็จเรียบร้อย ก็เดินกลับบ้าน

เพิ่งจะกลับมาถึงลานบ้าน ก็เห็นจื่อเหิงกำลังให้อาหารไก่ เจ้าตัวเล็กเลียนแบบท่าทางของพ่อ ใช้ขันพลาสติกสีแดงตักข้าวสารออกมาจากโอ่งข้าวหนึ่งขัน พวกไก่ป่าเข้ามารุมล้อมอยู่รอบตัวเขาแล้ว เขากำลังสาดข้าวสารลงบนพื้นทีละกำ สีหน้าดูจริงจังเอาเรื่อง พอเห็นว่าตรงหน้าไก่ป่าตัวไหนไม่มีข้าวสารสาดไปถึง ก็จงใจเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด แล้วสาดข้าวสารไปตรงหน้าไก่ป่าตัวนั้นหนึ่งกำ พอเห็นว่าไก่ป่าสองตัวไหนกำลังจะแย่งกัน ก็เตะเข้าไปหนึ่งที ดูมีมาดเจ้านายตัวน้อยมากเลยทีเดียว ดูมีท่าทางเหมือนเป็นเจ้าบ้านเจ้าเรือนมากเลย

หลี่ชิงเฟิงยิ้มอย่างปลาบปลื้มใจ ร้องตะโกนบอกเขาว่า

"จื่อเหิง ลูกกลับมาช่วยพ่อดูน้องหน่อย พ่อจะเก็บน้ำผึ้งแล้ว"

จื่อเหิงได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งสุดตัว ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางแสงสลัวยามเย็น จู่ๆ ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมา สายตามองตามแผ่นหลังของพ่อไป ร้องตะโกนว่า