บทที่ 594 รู้ตัวว่าผิดแล้วจริงๆ

หลี่ชิงเฟิงโกรธแล้ว "หลี่จื่อเหิง ลูกทำอะไรน่ะ"

จื่อเหิงเบะปากน้ำตาไหลพราก "น้องนิสัยไม่ดีเลย น้องเอาแต่หัวเราะเยาะผม"

หลี่ชิงเฟิงโมโหมาก อยากจะตีลูกชาย แต่พอเห็นรอยแดงบวมบนใบหน้าของเขายังไม่ค่อยยุบลง ก็ทำได้เพียงข่มความโกรธเอาไว้ แล้วเอ่ยว่า "หลี่จื่อเหิง ลูกทำแบบนี้ไม่ได้นะ เข้าใจไหม น้องไม่ได้หัวเราะเยาะลูก น้องก็แค่หัวเราะเฉยๆ"

เด็กทารกตัวแค่นี้ กระทั่งพูดยังพูดไม่เป็นเลย จะไปหัวเราะเยาะคนอื่นได้ยังไง

"น้องกำลังหัวเราะเยาะผมชัดๆ" จื่อเหิงพูดไปร้องไห้ไป