บทที่ 593 น่าจะต่อยน้องให้รู้แล้วรู้รอด

สายตาของหลี่ชิงเฟิงมองตามหลังฝูงจิ้งจอกไปได้ระยะหนึ่ง พอเห็นว่าฝูงจิ้งจอกมีการแบ่งงานกันอย่างชัดเจนและมีเส้นทางเป็นของตัวเองแล้ว ก็ดึงสายตากลับมา จากนั้นก็ปลดลูกสาวที่อยู่บนหลังลงมาวางไว้บนพื้น

บริเวณนี้เป็นพื้นที่ราบเรียบ แถมยังอยู่ใกล้ลำธาร สามารถใช้เป็นจุดพักพิงสำหรับวันนี้ได้ จัดการให้จื่ออวี๋เรียบร้อยแล้ว ก็นำอุปกรณ์สำหรับหุงข้าวต้มน้ำออกมา จากนั้นก็ยกหินมาสองก้อน ก่อเป็นเตาไฟชั่วคราว คาดว่าฝูงจิ้งจอกคงไม่สามารถหาน้ำผึ้งเจอได้เร็วขนาดนั้น เขาจึงไปขุดหาของป่าและผักป่าบริเวณใกล้ๆ

ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง จิ้งจอกตัวแรกก็กลับมา ในปากคาบรวงผึ้งมาหนึ่งชิ้น ใบหน้าบวมปูดฟกช้ำดำเขียว หลี่ชิงเฟิงรีบอุ้มลูกจิ้งจอกน้อยขึ้นมา รับรวงผึ้งจากปากของมันมาดู นี่คือจวงจ้วง

จวงจ้วงเป็นจิ้งจอกที่แข็งแรงที่สุด และมีกล้ามเนื้อที่บึกบึนที่สุดในบรรดาฝูงจิ้งจอก หลังจากหลี่ชิงเฟิงคืนรวงผึ้งในมือให้มันแล้ว ก็ลูบหัวและเกาคางให้มัน เจ้าตัวเล็กเคลิบเคลิ้มสุดๆ หลับตาพริ้มอย่างสบายใจ รอจนหลี่ชิงเฟิงหยุดมือ มันถึงได้รีบกลืนรวงผึ้งลงท้องไปอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปไม่นาน จิ้งจอกตัวอื่นๆ ก็ทยอยกลับมา โดยพื้นฐานแล้ว ในปากของจิ้งจอกทุกตัวล้วนคาบรวงผึ้งมาด้วย ตัวที่กลับมาเป็นตัวสุดท้าย คือเจียวเจียวที่อายุน้อยที่สุด