บทที่ 592 กินอิ่มแล้วก็ต้องทำงาน

หลี่ชิงเฟิงขมวดคิ้วชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกระจ่างแจ้งในใจทันที จื่อเหิงสามารถมองเห็นในที่มืดได้ในสายตาของเขาท้องฟ้าไม่มีวันมืดมิดเลยสักเวลา

พอคิดตกในจุดนี้ก็ยิ้มให้ลูกชายด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

"งั้นก็แปลว่าพ่อพูดผิดเองพ่อควรจะบอกว่าให้กลับถึงบ้านก่อนหกโมงเย็น"

"ไม่ใช่สิพ่อบอกว่าให้ผมกลับบ้านก่อนฟ้ามืดต่างหาก"

จื่อเหิงไม่ได้ยอมให้หลอกข้ามไปง่ายๆ