บทที่ 591 สถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ต้าหลิงเมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกกะทันหัน อยากจะข่มขู่เด็กน้อยเผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างหนักหน่วงเพื่อแสดงความสามารถของตัวเองและสร้างภาพลักษณ์อันยิ่งใหญ่ของตัวเองขึ้นมาใหม่ แต่มียีนบางอย่างในร่างกายกลับต่อต้านมันอยู่ตลอดเวลาทำให้สัญชาตญาณของมันอยากจะเข้าไปใกล้ชิดกับเด็กน้อยเผ่าพันธุ์มนุษย์

โดยเฉพาะไอ้เด็กบ้าที่ดูไม่ธรรมดาคนนี้ ทำไมเขาถึงได้กล้าหาญขนาดนี้ ถึงกับกล้าต่อสู้กับสัตว์ร้าย ทำไมเขาถึงได้เก่งกาจขนาดนี้ ความเร็วถึงกับเร็วกว่าข้าเสียอีก ต้าหลิงเมาเปลี่ยนไปยกอุ้งเท้าหน้าอีกข้างขึ้นมารู้สึกลังเลเล็กน้อยว่าจะทำท่าทางข่มขู่แรงๆ เหมือนเมื่อกี้อีกดีไหมเพื่อให้บรรลุเป้าหมายในการข่มขู่ แต่มันก็ลังเล

และในขณะที่มันกำลังลังเลอยู่นั้น จื่อเหิงที่กำลังตกใจก็เห็นอุ้งเท้าหน้าของแมวขี้เหร่ยกขึ้นมาทางใบหน้าของตัวเองอีกครั้ง สัญชาตญาณบอกว่าแมวขี้เหร่ตัวนี้ต้องข่วนหน้าเขาแน่ๆ ไม่ได้จะให้มันข่วนหน้าฉันไม่ได้

"งับ"
"เหมียว!"

ต้าหลิงเมากระโดดเหยงร้องลั่นเสียงแหลมปรี๊ดบาดหูราวกับแผ่นเหล็กที่ตึงเปรี๊ยะ จื่อเหิงกัดอุ้งเท้าของแมวขี้เหร่ไว้แน่นแต่กลับถูกเสียงร้องแหลมของแมวขี้เหร่ทำให้ตกใจสะดุ้ง จึงยอมปล่อยปากตามสัญชาตญาณ ต้าหลิงเมาเดินกะเผลกกระโดดหลบไปด้านข้างทันทีหนีไปซะไกลลิบ