บทที่ 611 ล่วงเกินหมอไม่ได้

พอพูดถึงเรื่องนี้ต่งรุ่ยกวงก็โกรธจนหายใจฟืดฟาด เขาจนถึงตอนนี้ก็ยังจำได้ดีว่าหลี่ชิงเฟิงคนนี้ไปอาละวาดที่จัตุรัสอย่างไร บังเอิญว่าไอ้สารเลวนี่หนีเร็วพอคนของเขาตามมาถึงไอ้สารเลวนี่ก็หนีหายเข้ากลีบเมฆไปแล้ว

ตอนนี้คนคนนี้จงใจพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็เหมือนกับจงใจตบหน้าเขาชัดๆ หมอชราที่ได้รับความเคารพนับถือมีลูกศิษย์ลูกหามากมายสุดท้ายกลับสู้คุณพ่อลูกอ่อนที่กระเตงลูกมาด้วยไม่ได้แถมยังปล่อยให้เขาหนีไปได้อีก

เรื่องนี้ก็เหมือนกับหนามที่ทิ่มแทงอยู่ในใจของต่งรุ่ยกวงดึงไม่ออกเอาออกไม่ได้ช่างทรมานใจเหลือเกิน ต่งรุ่ยกวงหรี่ตาลงกัดฟันกรอดแล้วเอ่ยว่า

"หึ ไอ้หนูแกอย่าให้มันโอหังนัก ฉันจะบอกให้นะเมืองเหอซื่อไม่ใช่บ้านนอกคอกนาอย่างตำบลหมินสือของแก ที่นี่ต่อให้แกจะเก่งกาจแค่ไหนก็ต้องหดหัวอยู่ในกระดองให้ฉัน"

หลี่ชิงเฟิงเลิกคิ้ว