บทที่ 62 การทำแป้งรากเก๋อ

หลังจากล้างรากเก๋อจนสะอาดหมดจด ก็ต้องเตรียมขั้นตอนต่อไป นั่นคือการทำแป้ง

รากเก๋อที่ล้างสะอาดเหล่านี้ไม่ได้จะเอามาต้มกินทั้งหัว แต่จะเอามาสกัดทำเป็นแป้งรากเก๋อ

มีแป้งรากเก๋อแล้ว จะกลัวทำเค้กไม่ได้เชียวหรือ?

แต่เนื่องจากรากเก๋อพวกนี้เป็นของป่า ปริมาณแป้งที่ได้อาจจะไม่สูงนัก

น่าจะอยู่ที่ประมาณยี่สิบเปอร์เซ็นต์

กล่าวคือ รากเก๋อสิบจิน จะได้แป้งประมาณสองจิน

รากเก๋อสี่ห้าสิบจินกองนี้ กะคร่าวๆ คงได้แป้งเกือบสิบจินกระมัง

คิดคำนวณในใจเสร็จ หลี่ชิงเฟิงก็ไปหาอุปกรณ์พวกมีดและแผ่นไม้ไผ่มาขูดทำความสะอาดรากเก๋ออีกรอบอย่างละเอียด

เพราะเปลือกของรากเก๋อมีความขรุขระ อาจมีเศษดินทรายซุกซ่อนอยู่ข้างใน

เพื่อจะทำแป้งรากเก๋อที่ขาวสะอาด ขั้นตอนนี้จะละเลยไม่ได้เด็ดขาด

หลังจากทำความสะอาดรากเก๋อจนเกลี้ยงเกลา ก็ใช้มีดหั่นรากเก๋อเป็นชิ้นเล็กๆ

ถ้ามีเครื่องจักร ก็แค่ยัดรากเก๋อใส่เครื่องบดก็จบเรื่อง

แต่ในเมื่อไม่มีเครื่องจักร ก็ต้องใช้วิธีดั้งเดิมแบบนี้แหละ

หั่นรากเก๋อให้เป็นชิ้นเล็กๆ แล้วอาศัยพละกำลังมหาศาลของตัวเองบีบขยี้ชิ้นรากเก๋อให้แหลกละเอียด...

แน่นอนว่าขั้นตอนนี้ต้องแอบทำ อย่าให้อาสี่เห็น

ไม่อย่างนั้นอาสี่คงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อแน่

เมื่อบีบรากเก๋อทั้งหมดจนละเอียดเป็นผงแล้ว ก็เทใส่กะละมังพลาสติก เติมน้ำลงไปแล้วลงมือขยี้

หลังจากขยี้สักพัก ก็จะสามารถชะล้างเอาแป้งที่อยู่ในกากใยของรากเก๋อออกมาได้ทั้งหมด

จากนั้นก็รอให้แป้งตกตะกอน รินน้ำส่วนเกินทิ้งไป...

พอถึงช่วงพลบค่ำ หลี่ชิงเฟิงก็ได้แป้งเปียกมาจำนวนไม่น้อย

ส่วนหนึ่งแบ่งไว้ทำเค้กคืนนี้ อีกส่วนแบ่งไว้ตากแห้งเพื่อเก็บรักษา

เขาตอกไข่ใส่ลงไปในแป้งเปียก เติมเกลือ แล้วคนให้เข้ากัน ตั้งกระทะใส่น้ำมันให้ร้อน

พอน้ำมันร้อนได้ที่ ก็เทส่วนผสมแป้งกับไข่ลงไป เกลี่ยให้แผ่เป็นแผ่นบางๆ

ด้วยความร้อนจากไฟ เพียงครู่เดียวแผ่นแป้งผสมไข่ก็สุกจับตัวเป็นทรง

พอแผ่นแป้งรากเก๋อสุกได้ที่ก็ตักขึ้นมาพักไว้ แล้วเทแป้งลงทอดแผ่นต่อไป

ท่ามกลางแสงสลัวยามพลบค่ำ เสียงลำธารไหลซู่ซ่า เสียงน้ำมันในกระทะดังฉ่า

กลิ่นหอมของไข่ลอยฟุ้งตลบอบอวลไปทั่ว

จื่อเหิงกระโดดโลดเต้นวิ่งวนรอบเตาไฟ เดี๋ยวก็ยื่นจมูกสูดกลิ่นหอมในอากาศ เดี๋ยวก็วิ่งไปหาปู่สี่ จับมือน้องสาวเขย่า "เบบี๋ หอมจังเลย หนูอยากกินไหม?"

เบบี๋พูดไม่ได้ ได้แต่ส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊าก

จากนั้นเขาก็วิ่งกลับมาหาพ่ออย่างร่าเริง ถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปิดไม่มิด "พ่อครับ ผมหิวแล้ว"

มาไม้นี้อีกแล้ว

หลี่ชิงเฟิงไม่หันกลับไปมอง แต่เอ่ยปากไล่ "รอแป๊บนึง ถอยไปห่างๆ หน่อย ไม่งั้นพ่อจะไม่ทำเค้กให้กินแล้วนะ"

จื่อเหิงเหมือนโดนจี้จุดตาย รีบวิ่งถอยไปทันที ไม่กล้ารบกวนพ่ออีก

เมื่อทอดแผ่นแป้งรากเก๋อผสมไข่จนหมด หลี่ชิงเฟิงก็กางใบตองที่เตรียมไว้บนโต๊ะหิน

จากนั้นนำแผ่นแป้งมาวางซ้อนทับกันทีละแผ่นบนใบตอง

ไม่นาน แผ่นแป้งกว่ายี่สิบแผ่นก็ถูกซ้อนทับกันจนกลายเป็นทรงขนมเค้กที่มีความหนา

เขาเอามีดมาตัดขอบแผ่นไข่ที่ไม่เรียบเสมอกันออก ให้มันดูเป็นทรงกลมเหมือนขนมเค้กมากขึ้น

สุดท้าย โปะด้วยไข่ดาวน้ำหนึ่งฟองไว้ชั้นบนสุด แล้วปักไม้เล็กๆ ห้าอันลงไปบนไข่ดาว

"จื่อเหิง เค้กไข่ไก่ของลูกเสร็จแล้ว" หลี่ชิงเฟิงตะโกนเรียกลูกชายที่กำลังล้างมือ

จื่อเหิงรีบเร่งความเร็วในการล้างมือ แล้ววิ่งจี๋มาดูทันที ดวงตากลมโตจ้องมองเค้กบนโต๊ะ สว่างไสวราวกับพระอาทิตย์และพระจันทร์มาบรรจบกัน

แสงประกายระยิบระยับสะท้อนบนใบหน้า ใบหน้าซื่อไร้เดียงสานั้นเปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ

"พ่อครับ นี่คืออะไรเหรอครับ?"

ในใจเขามีคำตอบอยู่แล้ว แต่ก็ยังอยากถามย้ำ

ดูเหมือนว่าต้องได้ยินพ่อพูดออกมากับหู ความสุขในใจถึงจะพุ่งทะยานถึงขีดสุด

"นี่คือเค้กไข่ไก่ไงครับ ลูกชอบไหม?" หลี่ชิงเฟิงถือมีด มองลูกชายด้วยสายตาอ่อนโยน

จื่อเหิงพยักหน้า มองไปที่มีด "ชอบครับ ขอบคุณครับพ่อ"

"เป่าเทียนสิลูก" หลี่ชิงเฟิงชี้ไปที่ไม้เล็กๆ ห้าอันบนเค้ก "เป่าเลย"

จื่อเหิงไม่ได้โง่นะ "นี่ไม่ใช่เทียนซะหน่อย นี่มันไม้ชัดๆ"

"ฮ่าๆๆ" หลี่ฟู่เอานที่อยู่ข้างๆ หัวเราะลั่น "เอ็งจะแพ้พนันแล้ว จื่อเหิงไม่ได้หลอกง่ายขนาดนั้นหรอกนะ"

"อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับ" หลี่ชิงเฟิงวางมีดลงบนโต๊ะ ขยี้หัวลูกชาย "จื่อเหิง เรามาสมมติว่านี่คือเทียนกันดีไหม? ลูกเป่าให้ดับ แล้วเราจะได้เริ่มกินเค้กกัน"

"ตกลงครับ" จื่อเหิงเหลือบมองมีดทำครัวแวบหนึ่ง แล้วรีบทำท่าเป่าลมใส่ไม้เล็กๆ ห้าอันนั่นอย่างตั้งใจ

ผลปรากฏว่า น้ำลายพุ่งออกมาด้วย

หลี่ชิงเฟิงแกล้งบ่น "โธ่เอ๊ย ทำไมน้ำลายเยอะขนาดนี้ เช็ดหน่อย เร็วๆ เช็ดออกเร็ว"

"ฮ่าๆๆ" จื่อเหิงหัวเราะร่า

จื่ออวี๋ที่นั่งอยู่บนตักหลี่ฟู่เอานเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย

โคมไฟโซลาร์เซลล์สว่างขึ้นเองอัตโนมัติในเวลานี้ ทำให้ทั่วทั้งลานบ้านสว่างไสว

หลี่ชิงเฟิงดึงไม้ก้านเล็กๆ ออก ใช้มีดหั่นเค้กเป็นรูปสามเหลี่ยม วางลงในชามซิลิโคนของจื่อเหิง

"จื่อเหิง ลองชิมดูสิลูก"

จื่อเหิงรีบใช้ช้อนตักเค้กส่งเข้าปากทันที

ผู้ใหญ่สองคนจ้องมองเขาด้วยความลุ้นระทึก

แต่แล้วจื่อเหิงก็ขมวดคิ้ว

หลี่ฟู่เอานถอนหายใจโล่งอก หัวเราะร่า "ฮ่าๆ เห็นไหมล่ะ ข้าบอกแล้ว! ข้าบอกแล้วว่าจื่อเหิงไม่ชอบกินหรอก ลูกไม้ตื้นๆ ของแกหลอกจื่อเหิงไม่ได้หรอก"