บทที่ 61 อาหารจากธรรมชาติล้วนๆ

พอกลับถึงกระท่อมฟาง วางไข่ไก่เรียบร้อย หลี่ชิงเฟิงก็อุ้มลูกสาวขึ้นมาเดินเล่นก่อน

เจ้าตัวเล็กทำท่าจะร้องไห้ แต่พอพ่ออุ้มปุ๊บ เธอก็หัวเราะคิกคักด้วยความดีใจทันที

รอจนลูกสาวอารมณ์ดีแล้ว เขาจึงวางเธอกลับลงบนเตียง แล้วเดินไปหิ้วกระสอบที่ริมลำธาร เทของข้างในออกมาจนหมด

หลี่ฟู่เอานเดินตามมาดูด้วยความงุนงง "รากเก๋อ? เอ็งขุดรากเก๋อมาทำไม?"

"เอามาทำเค้กให้จื่อเหิงครับ" หลี่ชิงเฟิงหาหินก้อนเล็กๆ นั่งลง แล้วเริ่มขัดล้างรากเก๋อ

"รากเก๋อทำเค้กได้ด้วยเหรอ?" หลี่ฟู่เอานไม่เคยได้ยินมาก่อน

แกแค่รู้ว่ารากเก๋อมันกินได้ แต่เดี๋ยวนี้คนในหมู่บ้านไม่มีใครกินกันแล้ว

ของพรรค์นี้ในป่ามีให้เกลื่อน ยิ่งกว่าหน่อไม้หรือมันมือเสือเสียอีก

แกจำได้ว่าสมัยก่อนตอนที่ชีวิตยังยากลำบาก ช่วงยุค 70-80 ที่บ้านมีที่ทำกินน้อย แถมยังต้องส่งส่วยข้าวเปลือก ชีวิตแร้นแค้นมาก

มีแต่ตอนนั้นแหละ ที่พอหน่อไม้หมดหน้า มันมือเสือหายาก ชาวบ้านถึงจะขุดรากเก๋อมาต้มกินประทังความหิว

อันที่จริงรสชาติของรากเก๋อก็ไม่ได้อร่อยอะไรนัก

แต่มันช่วยให้อิ่มท้องได้จริง

ถ้าเทียบกับผักป่ารสชาติดีๆ อย่างหน่อไม้ มันมือเสือ ผักกูด หรือเผือกป่า รสชาติของรากเก๋อถือว่ารั้งท้ายสุด

ต้องหิวโซจริงๆ ถึงจะหามาทำกิน

แน่นอนว่าอาจเป็นเพราะที่นี่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยผักป่านานาชนิด คนท้องถิ่นเลยมองว่ารากเก๋อไม่อร่อย

คนพื้นที่อื่นอาจจะไม่ได้คิดแบบนี้ก็ได้

แต่เรื่องเอารากเก๋อมาทำเค้ก หลี่ฟู่เอานเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกจริงๆ

รู้แค่ว่ารากเก๋อเอามาต้มกินเหมือนมันเทศได้ แต่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเอามาทำเค้กได้ด้วย

แกมองหลี่ชิงเฟิงที่กำลังขัดล้างหัวมันด้วยสายตาหวาดระแวง "เอ็งหลอกเด็กอย่างจื่อเหิงก็ได้อยู่หรอก แต่อย่ามาหลอกอาเลย"

เอารากเก๋อมาทำเค้ก นี่มันลูกไม้หลอกเด็กชัดๆ

หลี่ชิงเฟิงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "อาสี่ ผมไม่ได้หลอก ผมตั้งใจจะใช้รากเก๋อทำเค้กจริงๆ"

"เหอะ เชื่อก็โง่แล้ว"

"งั้นอาสี่ เรามาพนันกันไหม?" หลี่ชิงเฟิงนึกไอเดียดีๆ ขึ้นมาได้

"พนัน?" หลี่ฟู่เอานมองหลานชายอย่างจับผิด "พนันยังไง? แล้วถ้าเอ็งแพ้จะทำยังไง?"

"ฮ่าๆ ถ้าผมแพ้ ผมจะผ่าฟืนหนึ่งพันจินให้เอาไว้ใช้หน้าหนาว"

เดิมทีหลี่ฟู่เอานไม่ได้สนใจนัก แต่พอได้ยินข้อเสนอนี้ ตาแกก็ลุกวาวทันที "จริงนะ? ถ้าเอ็งแพ้ เอ็งต้องผ่าฟืนให้ข้าหนึ่งพันจิน? ฟืนแห้งนะ?"

"ใช่ครับ!" หลี่ชิงเฟิงรับปากอย่างหนักแน่น

แม้ว่าฤดูหนาวที่นี่จะมาช้าและกินเวลาไม่นาน แต่การสำรองฟืนแห้งไว้ใช้ก็จำเป็นมาก

โดยเฉพาะคนแก่ร่างกายไม่แข็งแรงอย่างอาสี่ ถ้าหน้าหนาวไม่มีไฟผิง คงทรมานน่าดู

"แต่ถ้าผมใช้รากเก๋อทำเค้กที่จื่อเหิงชอบได้จริงๆ อาต้องช่วยผมปลูกผักนะ" หลี่ชิงเฟิงยื่นเงื่อนไข "ผมจะขุดดินเตรียมแปลงให้ อาแค่รับหน้าที่ช่วยปลูกผักก็พอ"

นี่มันเงื่อนไขอะไรกัน?

หลี่ฟู่เอานคิดในใจว่า ต่อให้ไม่มีการพนัน ถ้าหลานเอ่ยปากขอให้ช่วยปลูกผัก แกก็ช่วยอยู่แล้ว

แกจึงรับปากทันที "ได้ ตกลงตามนี้ ถ้าเอ็งเอารากเก๋อพวกนี้มาทำเค้กให้จื่อเหิงพอใจได้ ข้าจะช่วยเอ็งปลูกผัก"

"ตกลงครับ" หลี่ชิงเฟิงยิ้ม

ความจริงแล้วเขาตั้งใจจะดัดนิสัยขี้เกียจของอาสี่ต่างหาก

ร่างกายอาสี่แม้อ่อนแอ แต่ก็ไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดลุกจากเตียงไม่ไหว

แกแค่ขี้เกียจจนเคยตัว

สมัยหนุ่มๆ ร่างกายแกแข็งแรงดี แต่พอเริ่มหลังค่อม หาเมียไม่ได้ แกก็เริ่มปล่อยตัวขี้เกียจ

ยิ่งพอได้สิทธิ์คนจน มีเงินช่วยเหลือรายเดือนให้พอกินพอใช้ แกก็ยิ่งขี้เกียจหนักเข้าไปใหญ่

หลี่ชิงเฟิงตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ ค่อยๆ เปลี่ยนนิสัยอาสี่ทีละนิด

ในกระท่อม จื่อเหิงกำลังกล่อมน้อง จับมือน้อยๆ ของน้องสาวแล้วกระโดดโลดเต้นแบ่งปันความสุข "เบบี๋ วันนี้วันเกิดพี่นะ พ่อจะทำเค้กให้กินด้วย หนูอยากกินไหม?"

จื่ออวี๋ฉีกยิ้มกว้าง มองพี่ชายตาหยี

แม้จะฟังไม่ออกว่าพี่ชายพูดอะไร แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความสุขของพี่ เลยพลอยมีความสุขไปด้วย

เธอนอนอยู่บนเตียง ถีบขาป้อมๆ ไปมาอย่างร่าเริง มือน้อยๆ กำนิ้วพี่ชายแน่นราวกับหนวดปลาหมึก ร่างกายตื่นตัวด้วยความตื่นเต้น

เธอตื่นเต้นเพราะเห็นพี่ชายกระโดดโลดเต้นดูมีความสุข

ความสุขคงเป็นโรคติดต่อชนิดหนึ่งจริงๆ

โดยเฉพาะในหมู่คนในครอบครัวที่มีสายเลือดเดียวกัน ต่อให้มองไม่เห็น ก็อาจจะสัมผัสถึงความสุขของอีกฝ่ายได้

หลี่ชิงเฟิงเห็นลูกๆ มีความสุข ในใจก็คิดว่า ถ้าว่างๆ เขาอาจจะไปขุดรากเก๋อตามภูเขารอบๆ มาตุนไว้อีก

รากเก๋อเป็นธัญพืชจากธรรมชาติบริสุทธิ์ ปราศจากสารพิษ เด็กๆ กินแล้วต้องดีแน่ๆ

แถมเจ้าสิ่งนี้ยังมีเยอะและขุดง่ายมาก

ในป่าแถบนี้ รากเก๋อน่าจะเป็นพืชหัวที่มีปริมาณมากที่สุดแล้ว

ไม่ว่าจะหน่อไม้ มันมือเสือ หรือพืชหัวชนิดอื่นๆ ก็เทียบปริมาณกับรากเก๋อไม่ได้เลย

ที่สำคัญคือ ขุดง่ายมาก แค่ไล่ตามเถาลงไปเจอโคน ขุดนิดเดียวก็ได้หัวมันยักษ์ขึ้นมาแล้ว

บวกกับที่เขามีสายตาพิเศษมองทะลุดินได้ การขุดรากเก๋อยิ่งง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก ได้ผลลัพธ์เป็นกอบเป็นกำแน่นอน