บทที่ 60 พบไข่ไก่ป่า

เจ้าสิ่งนี้มีขนาดใหญ่มาก ทั้งหัวเป็นสีเหลืองอ่อนค่อนไปทางขาว ดูไปแล้วคล้ายมันเทศสีขาวอมเหลืองพันธุ์หนึ่ง

แต่ขนาดของมันใหญ่โตเกินกว่าที่มันเทศทั่วไปจะเทียบติด

เพราะลำพังแค่หัวเดียวก็หนักเกือบสิบจินเข้าไปแล้ว ซึ่งมันเทศที่จะใหญ่ระดับนี้หาได้ยากมาก

เขาขุดหัวมันยักษ์นี้ขึ้นมาวางไว้ข้างๆ แล้วขยับไปขุดต่อที่พุ่มไม้ถัดไป

ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที เขาก็ขุดเจ้าสิ่งนี้ได้เกือบสี่ห้าสิบจิน

เนื่องจากสายตาของหลี่ชิงเฟิงสามารถมองทะลุลงไปใต้พื้นดินได้ ก่อนขุดเขาจึงสแกนดูและเลือกขุดเฉพาะหัวใหญ่ๆ ขึ้นมา

แม้ขนาดสิบจินจะเป็นกรณีพิเศษ แต่ขนาดห้าหกจินนั้นมีให้เห็นเกลื่อนกลาด

เขาจัดการยัดหัวมันพวกนี้ลงกระสอบปุ๋ย แล้วเดินกลับไปที่ทางเดินบนเขา "จื่อเหิง กลับกันได้แล้วลูก"

"พ่อครับ รอผมด้วย" จื่อเหิงวิ่งเหยาะๆ ออกมาจากทางเดินลึกเข้าไปในป่า ในมือคู่น้อยกำวัตถุทรงกลมไว้สองลูก "พ่อครับ! พ่อ!"

หลี่ชิงเฟิงเห็นเจ้าตัวเล็กทำหน้าตื่นเต้น ก็อดหัวเราะตามไม่ได้ "มีอะไรเหรอลูก ทำไมดีใจขนาดนั้น?"

"พ่อดูนี่สิครับ" จื่อเหิงวิ่งมาหยุดตรงหน้าพ่อ แล้วแบมือน้อยๆ ทั้งสองข้างออก

ในอุ้งมือเล็กๆ นั้นมีไข่ทรงกลมสีเขียวอมน้ำตาลวางอยู่

ไข่นี้มีขนาดเล็กกว่าไข่ไก่ทั่วไป ดูไปแล้วขนาดพอๆ กับพุทราจีนลูกใหญ่เท่านั้น

หลี่ชิงเฟิงรับไข่จากมือลูกชายด้วยความประหลาดใจระคนยินดี "จื่อเหิง ไปเจอมาจากไหนลูก?"

"ตรงนั้นครับ!" จื่อเหิงชี้ไปที่ป่าพุ่มไม้ด้านหลัง กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ "ยังมีอีกเยอะแยะเลยครับ"

"มีอีกเยอะเลยเหรอ?" หลี่ชิงเฟิงเริ่มสนใจ "ป่ะ พาพ่อไปดูหน่อย"

จื่อเหิงรีบกระโดดนำทางหันหลังกลับไปทันที

หลี่ชิงเฟิงเดินตามลูกชายเข้าไปในทางเดินป่าประมาณสิบกว่าเมตร แล้วก้มตัวมุดเข้าไปในดงไม้ข้างทาง

จื่อเหิงตัวเล็กจึงมุดผ่านพุ่มไม้ได้อย่างคล่องแคล่วอิสระ

แต่หลี่ชิงเฟิงทำแบบนั้นไม่ได้ เขาต้องค้อมตัวมุดตามเข้าไป รู้สึกว่าตัวเองไม่พลิ้วไหวเท่าลูกชายเอาเสียเลย

พละกำลังมหาศาลของเขาดูจะไม่ค่อยมีประโยชน์ในเวลานี้ นอกจากใช้กระชากเถาวัลย์ที่ขวางทางให้ขาดแล้ว อย่างอื่นก็ถือว่าธรรมดามาก

อย่างไรก็ตาม ภายใต้การนำทางของลูกชาย ไม่นานพวกเขาก็มาถึงใจกลางของดงไม้

จื่อเหิงชี้ไปที่พุ่มไม้หนาทึบพุ่มหนึ่งข้างหน้า พูดอย่างดีใจ "พ่อดูสิครับ ไข่ไก่เต็มเลย"

ในความคิดของจื่อเหิง ไข่ทุกชนิดคือ 'ไข่ไก่'

หลี่ชิงเฟิงมองตามนิ้วของลูกชาย เห็นรังที่ทำจากหญ้าแห้งและใบไม้แห้งซ่อนอยู่ในพุ่มไม้หนาทึบ

รังนี้ค่อนข้างใหญ่ ไม่น่าใช่รังนก ดูเหมือนรังไก่มากกว่า

ในรังมีไข่อยู่เพียบ ลองนับคร่าวๆ มีตั้งสิบกว่าฟอง

หลี่ชิงเฟิงยิ้มแก้มปริ "ลูกพ่อเก่งมาก เก่งจริงๆ ที่หาไข่เจอเยอะขนาดนี้"

เมื่อเห็นขนที่ตกอยู่ในรัง หลี่ชิงเฟิงก็มั่นใจได้ทันทีว่านี่คือรังไก่ป่า

และไข่พวกนี้ก็คือไข่ไก่ป่า

จื่อเหิงปรบมือกระโดดดีใจ "พ่อครับ พ่อครับ งั้นเย็นนี้เราต้มไข่กินกันได้ไหมครับ?"

"ได้แน่นอนลูก" หลี่ชิงเฟิงย่อตัวมุดเข้าไปในพุ่มไม้ ถอดเสื้อตัวนอกออก แล้วค่อยๆ บรรจงเก็บไข่ใส่ลงไปห่อไว้อย่างระมัดระวัง

เขาเก็บไข่มาแค่สิบกว่าฟอง ทิ้งไว้ในรังอีกสามสี่ฟอง

สัตว์จำพวกไก่มักจะจำรังของตัวเองได้ ถ้าเก็บไข่ไปจนหมดเกลี้ยง มันอาจจะทิ้งรังแล้วไปหาที่วางไข่ใหม่

แต่ถ้าเหลือไข่ทิ้งไว้ให้มันจำรังได้ มันก็จะกลับมาไข่ที่เดิมอีก

ดังนั้น การกวาดไข่ไปรวดเดียวดูเหมือนจะคุ้ม แต่จริงๆ แล้วขาดทุน

การเหลือไข่ไว้ให้ไก่ป่าจำรังได้ต่างหากคือการกระทำที่ชาญฉลาด

วันหน้าวันหลังจะได้แวะมาเก็บไข่ไก่ป่าที่นี่ได้เรื่อยๆ

คิดได้ดังนั้น หลี่ชิงเฟิงก็รีบจูงมือลูกชายเดินออกมาอย่างมีความสุข

ขืนอยู่นานไป ถ้าแม่ไก่กลับมาเจอคนเข้า มันคงตกใจเตลิดหนีไปแน่

พอกลับมาถึงทางเดินบนเขา จื่อเหิงก็รบเร้าขอดูไข่อีก

หลี่ชิงเฟิงจนใจยอมเปิดให้ดูแวบหนึ่ง "เห็นหรือยัง? ดูพอหรือยัง? เรารีบกลับกันเถอะ เดี๋ยวเจ้าตัวเล็กจะร้องหาพ่อแล้ว"

เขาเพ่งสมาธิดูลูกสาวบนเตียง แม้ตอนนี้จะยังไม่ร้อง แต่ดูจากสีหน้าหงุดหงิด เดาว่ายัยหนูคงนอนจนเมื่อย อยากลุกขึ้นมาขยับแข้งขยับขาแล้ว

จื่อเหิงเงยหน้ามองพ่อ ถามด้วยแววตาคาดหวัง "พอกลับไป พ่อจะทำเค้กให้ผมกินใช่ไหมครับ?"

"ใช่ครับ" หลี่ชิงเฟิงหิ้วห่อไข่ มืออีกข้างหิ้วกระสอบหนักอึ้ง เดินนำกลับบ้าน

จื่อเหิงรีบวิ่งตาม "เป็นเค้กช็อกโกแลตหรือเปล่าครับ?"

"ไม่ใช่!"

"งั้นเค้กสตรอว์เบอร์รีเหรอครับ?"

"ไม่ใช่!"

"แล้วเค้กอะไรครับ? พ่อบอกผมหน่อย"

"ก็เค้กไง"

"เค้กอะไรล่ะครับ? พ่อบอกผมสิ"

"เค้กไข่ไก่!" หลี่ชิงเฟิงตอบมั่วๆ ไป "เค้กที่ทำจากไข่พวกนี้ไง ลูกชอบกินไหม?"

ไข่ไก่? ขนมเค้ก?

จื่อเหิงนึกว่าตัวเองหูฝาด หยุดเดินกะทันหัน มองแผ่นหลังกว้างของพ่อด้วยความตะลึง

"เค้กที่ทำจากไข่ไก่เหรอครับ?" เขาถามย้ำ

"ใช่" หลี่ชิงเฟิงหันกลับมามอง "รีบเดินตามมาเร็วลูก"

จื่อเหิงรีบวิ่งตามพ่อไปอย่างตื่นเต้นยินดี ร่างกายเล็กๆ กระโดดโลดเต้นอย่างควบคุมไม่อยู่

ไข่ไก่! ขนมเค้ก!

ของชอบที่สุดสองอย่างของเขาจะมารวมอยู่ในอันเดียวเหรอเนี่ย?

ถึงเขาจะไม่เคยกินเค้กที่ทำจากไข่ไก่มาก่อน เพราะเมื่อก่อนกินแต่เค้กช็อกโกแลตหรือไม่ก็สตรอว์เบอร์รี

แต่เขาคิดว่า ในเมื่อไข่ไก่อร่อย และขนมเค้กก็อร่อย

เค้กที่ทำจากไข่ไก่จะต้องอร่อยยิ่งกว่าแน่นอน

มันต้องเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดในโลกแน่ๆ!

วันเกิดนี่มันเป็นวันที่วิเศษที่สุดเลย!