บทที่ 59 ทำเค้กเอง

"พ่อครับ ฮือๆๆ ผมไม่ได้ตั้งใจ" จื่อเหิงกลัวพ่อดุ ร้องไห้ไปแก้ตัวไป "ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะครับ ฮือๆๆ"

"โอเค ไม่ร้องนะ" หลี่ชิงเฟิงกอดลูกชายไว้ "พ่อรู้ว่าลูกไม่ได้ตั้งใจ พ่อไม่โทษลูก ตกลงไหม?"

ไม่เพียงไม่โทษ แต่เขายังสงสารลูกจับใจ

ตัวลูกเองก็ยังเป็นเด็กเล็ก แต่กลับต้องแบกรับภาระดูแลน้องสาว

นี่ไม่ใช่แค่การบังคับฝืนใจ แต่มันคือการจับปูใส่กระด้งชัดๆ

หลี่ชิงเฟิงกอดลูกสาวมือหนึ่ง โอบลูกชายอีกมือหนึ่ง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจอีกครั้ง

ครั้งสุดท้ายที่เขารู้สึกผิดขนาดนี้ คือคืนแรกที่กลับมาถึงบ้านพี่ชาย ตอนเขาไปอาบน้ำแล้วกลับมาเจอลูกสองคนร้องไห้จนเสียงแหบแห้งอยู่ในห้อง

ตอนนั้นเขาสาบานกับตัวเองว่าจะไม่ฝากลูกไว้กับใครอีก ลูกของเขา เขาต้องดูแลเอง

แต่พอชีวิตเริ่มเข้าที่เข้าทาง เขากลับลืมคำสาบานนั้น แล้วฝากลูกสองคนไว้กับอาสี่ ชายชราที่ไม่มีประสบการณ์เลี้ยงเด็ก

ดังนั้น ความผิดไม่ได้อยู่ที่อาสี่

ความผิดอยู่ที่ตัวเขาเอง

อาสี่ร่างกายก็ไม่แข็งแรง แถมอายุก็เริ่มจะเข้าสู่วัยชราแล้ว

การให้คนแก่อย่างอาสี่มาดูแลเด็กเล็กแบบนี้ มันผิดมหันต์!

หลี่ชิงเฟิงกอดลูกๆ ด้วยความเสียใจ พร้อมกับขอบคุณสวรรค์ที่คุ้มครองให้ลูกๆ ปลอดภัย

ขณะที่สามพ่อลูกกำลังกอดกันกลม หลี่ฟู่เอานก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

พอเห็นภาพตรงหน้า แกก็ตกใจ "ชิงเฟิง ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะ?"

หลี่ชิงเฟิงคลายอ้อมกอดจากจื่อเหิง หันไปมองอาสี่ "อาสี่ครับ ผมเป็นห่วงลูก เลยรีบกลับมา"

"ฮ่าๆ จะห่วงอะไร" หลี่ฟู่เอานยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่อง ยิ้มร่าเดินเข้ามา "มีอาอยู่ทั้งคน เด็กๆ ไม่เป็นอะไรหรอกน่า"

พอเดินเข้ามาใกล้ แกถึงสังเกตเห็นรอยปูดบนหน้าผากจื่ออวี๋

แกชะงักกึก ชี้ไปที่รอยช้ำบนหัวหลานสาว ถามเสียงหลง "นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ตอนอาออกไปยังไม่มีเลยนี่นา"

พูดจบ แกก็ทำท่าจะเข้ามาอุ้มจื่ออวี๋ด้วยความสงสาร แต่ก็ชะงักมือไว้ด้วยความรู้สึกผิด ไม่กล้าแตะต้องหลาน

แถมยังแอบชำเลืองมองหลี่ชิงเฟิงอย่างกล้าๆ กลัวๆ กลัวหลานชายจะตำหนิ

หลี่ชิงเฟิงคลายปมคิ้ว พูดปลอบโยน "อาสี่ครับ ไม่เป็นไรหรอกครับ แกแค่หัวโขกนิดหน่อย อาช่วยอุ้มแกแป๊บนึงนะ ผมจะชงนมให้แกกิน"

"ได้ๆๆ" หลี่ฟู่เอานรีบรับจื่ออวี๋ไปอุ้มอย่างระมัดระวัง ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่กล้าขยับไปไหน

"แล้วหัวโนนี่ไปโดนอะไรมา?" หลี่ฟู่เอานถามขณะมองหลี่ชิงเฟิงง่วนอยู่กับการชงนม "ไปโดนตอนไหน? ตอนอาออกไปมันยังไม่มีจริงๆ นะ"

"จื่อเหิงนอนละเมอถีบน้องตกเตียงครับ" หลี่ชิงเฟิงเดินถือขวดนมกลับมา รับลูกสาวคืนไปอุ้ม

แม้ในใจจะเจ็บปวดรวดร้าว แต่เขาก็แสร้งทำเป็นใจเย็น เพื่อไม่ให้อาสี่คิดมาก

พอได้ยินแบบนั้น หลี่ฟู่เอานก็รีบหันไปจับไหล่จื่อเหิง "จื่อเหิง ทำไมถีบน้องแบบนั้นล่ะลูก? น้องตัวแค่นิดเดียว ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง?"

"ฮือๆๆ ผมไม่ได้ตั้งใจ" น้ำเสียงดุๆ ของปู่สี่ทำเอาจื่อเหิงน้อยใจ น้ำตาไหลพราก "ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ครับ"

"อาสี่ อย่าดุจื่อเหิงเลยครับ" หลี่ชิงเฟิงรีบแก้ต่าง "จื่อเหิงนอนดิ้น แกไม่ได้เจตนาหรอกครับ อีกอย่างวันนี้วันเกิดแก ยกโทษให้แกสักครั้งเถอะครับ"

พอพูดถึงวันเกิดจื่อเหิง หลี่ชิงเฟิงก็นึกขึ้นได้ว่าลืมเรื่องสำคัญไปสนิท

"จื่อเหิง" หลี่ชิงเฟิงหันไปหาลูกชาย "มาหาพ่อหน่อยลูก"

จื่อเหิงปาดน้ำตาเดินมาหาพ่อ ก้มมองรอยปูดบนหัวน้องสาวด้วยความรู้สึกผิดเต็มอก

"พ่อลืมซื้อเค้กมาครับ" หลี่ชิงเฟิงส่งยิ้มแห้งๆ ให้ลูก "เอาไว้พ่อซื้อชดเชยให้วันหลังได้ไหมครับ?"

"ไม่เอา!" พอรู้ว่าพ่อไม่ได้ซื้อเค้กที่สัญญาไว้ ความน้อยใจและความรู้สึกผิดก็หายวับไปทันที จื่อเหิงสะบัดแขนอย่างเอาแต่ใจ ตะโกนลั่น "ผมจะกินเค้ก!"

"แต่พ่อลืมซื้อนี่ครับ" หลี่ชิงเฟิงทำหน้าจริงจัง รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ "พ่อสัญญา อีกสองวันพ่อซื้อให้แน่นอน ตกลงไหม?"

"ไม่เอา ไม่เอา ไม่เอา!" จื่อเหิงตะโกนปฏิเสธสามครั้งรวดเพื่อแสดงความโกรธ!

แถมยังกระทืบเท้า กระโดดเร่าๆ อีกต่างหาก!

เห็นท่าไม่ดี หลี่ชิงเฟิงกลัวเรื่องจะบานปลาย เลยต้องรีบรับปาก "โอเคๆๆ ไม่ต้องร้อง เดี๋ยวพ่อทำเค้กให้กินเอง"

จื่อเหิงถึงยอมหยุดโกรธ หันกลับไปมองรอยปูดบนหัวน้องสาวอีกครั้ง

หลี่ฟู่เอานดึงจื่อเหิงไปกอด ปลอบว่า "จื่อเหิง เดี๋ยวปู่สี่เชือดไก่ให้กิน เราไม่กินเค้กกันดีไหม?"

"ไม่เอา!"

"อาสี่ ไม่ต้องฆ่าไก่หรอกครับ บอกแล้วไงว่าเก็บไว้กินไข่ดีกว่า" หลี่ชิงเฟิงเห็นนมหมดขวดแล้ว ก็ลุกขึ้นวางขวดนม วางจื่ออวี๋ลงบนเตียง

เพื่อความปลอดภัย เขาจงใจวางลูกสาวไว้กลางเตียงหิน แล้วเอาผ้าห่มกับเสื้อผ้ามากั้นเป็นคอกสี่ด้าน ป้องกันไม่ให้เธอพลิกตัวตกเตียงอีก

ถึงแม้ตอนนี้จื่ออวี๋จะยังพลิกตัวไม่เป็นก็ตาม

"อาสี่ อาช่วยดูหลานให้ผมอีกแป๊บนึงนะ ผมจะไปขุดอะไรหน่อย" หลี่ชิงเฟิงคว้าจอบ หันไปถามจื่อเหิง "จะไปกับพ่อไหม?"

"ไปครับ" จื่อเหิงรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาพ่อทันที

หลี่ฟู่เอานงง "จะไปทำอะไร?"

"เมื่อกี้ผมบอกว่าจะทำเค้กให้จื่อเหิงไงครับ ที่บ้านไม่มีแป้งสาลี เดี๋ยวผมไปขุดของมาใช้แทนแป้ง" พูดจบ เขาก็จูงมือจื่อเหิงเดินออกไป

ความจริงเขาก็ยังไม่วางใจให้อาสี่ดูจื่ออวี๋นักหรอก แต่เพราะจะไปแค่ตีนเขาฝั่งตรงข้ามลำธาร ต่อให้ไม่ใช้พลังวิเศษ ก็ยังมองเห็นกระท่อมได้ด้วยตาเปล่า เขาเลยยอมฝากลูกสาวไว้กับอาสี่

ทำแบบนี้ อาสี่จะได้ไม่รู้สึกผิดมากนัก

และตัวเขาเองก็ยังคอยระวังลูกสาวได้ด้วย

ข้ามลำธารไปได้สิบกว่าเมตร เขาก็หยุดเดิน

จื่อเหิงสงสัย "พ่อครับ ทำไมไม่เดินต่อล่ะ?"

หลี่ชิงเฟิงหยุดยืน หันกลับไปมองลูกสาวที่นอนนับนิ้วเล่นอยู่ในกระท่อม แล้วมองไปที่เถาวัลย์ในพุ่มไม้ข้างทาง พูดว่า "พ่อจะทำงานตรงนี้แหละ ลูกยืนดูอยู่ตรงนี้นะ อย่าวิ่งซนไปไหนรู้ไหม?"

"ครับ" จื่อเหิงไม่ได้คิดจะวิ่งไปไหน แต่พอมองไปรอบๆ เห็นดอกไม้ใบหญ้าเยอะแยะ ก็อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปจับเล่น

หลี่ชิงเฟิงไม่ห้าม เพราะลูกมีพลังฟื้นฟูตัวเอง ต่อให้ได้แผลถลอกนิดหน่อยก็ไม่เป็นไร

เขาเดินเข้าไปในพุ่มไม้ หาโคนเถาวัลย์สีเขียวเข้ม เจอแล้วก็เงื้อจอบขุดลงไปเต็มแรง จอบจมลงไปในดินมิดด้าม

งัดเบาๆ ดินก้อนใหญ่ก็พลิกขึ้นมา เผยให้เห็นสิ่งที่หน้าตาคล้ายมันเทศยักษ์โผล่ออกมาจากดิน

หลี่ชิงเฟิงวางจอบ เดินเข้าไปจับโคนเถาวัลย์แล้วออกแรงดึงเบาๆ หัวมันยักษ์ทั้งหัวก็หลุดออกมาจากดิน