บทที่ 58 ลูกสาวบาดเจ็บ

พอได้ยินแบบนั้น ภาพของอาสี่ที่หลังค่อมเล็กน้อยก็ผุดขึ้นมาในหัวของหลี่ชิงเฟิงทันที

อาสี่ผอมแห้ง แถมยังหลังค่อม จะให้แกดูแลเด็กเล็กสองคนพร้อมกัน จะเป็นการฝืนสังขารแกเกินไปไหม?

อาสี่คงไม่พูดออกมาหรอกว่าดูแลไม่ไหว เพราะตอนนี้แกกำลังพยายามหาเงินมาช่วยเขาจ่ายค่าเสียหายให้ไหล่ชุ่ยเฟิ่ง

ดังนั้นต่อให้เหนื่อยแค่ไหน แกก็คงกัดฟันสู้จนถึงที่สุด

แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น...

หลี่ชิงเฟิงไม่ได้ห่วงจื่อเหิง เพราะจื่อเหิงมีพลังพิเศษในการซ่อมแซมตัวเอง

แต่เขาห่วงจื่ออวี๋ที่ยังเล็กนัก

จื่ออวี๋เพิ่งจะหกเดือน พูดก็ยังไม่ได้ ดูแลตัวเองก็ไม่เป็น

ถ้าเกิดว่า...

ในหัวของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยภาพใบหน้าจิ้มลิ้มและรอยยิ้มหวานของลูกสาว

ใจของเขาว้าวุ่นสับสนไปหมด

ที่นี่อยู่ไกลจากหมู่บ้านมาก สายตาพิเศษของเขาไม่สามารถมองทะลุกลับไปได้

ระยะการมองเห็นของเขาจะถูกขัดขวางโดย 'กลิ่นอายมนุษย์'

ยิ่งในที่ที่มีคนพลุกพล่าน ระยะการมองเห็นของเขาก็จะยิ่งสั้นลง

ในทางกลับกัน ยิ่งคนน้อย ระยะการมองเห็นก็จะยิ่งไกลขึ้น

การได้ยินก็เช่นเดียวกัน

เดิมทีเขาก็คิดถึงลูกจะแย่แล้ว พอมาได้ยินเซวียหลิงหลิงพูดแบบนี้ ยิ่งคิดถึงหนักเข้าไปใหญ่

ไม่รู้ป่านนี้ลูกทั้งสองคนจะนอนกลางวันหรือยัง

ไม่รู้อาสี่จะดูแลลูกสาวไหวไหม

ลูกสาวยังเล็กมาก ถ้าเกิดหกล้มหรือชนอะไรเข้า นั่นเป็นเรื่องใหญ่ทีเดียว

"เฮ้ เถ้าแก่ ทอนเงินด้วยสิ" ชายที่ยืนถือหน่อไม้รออยู่นานเห็นพ่อค้านิ่งเงียบไป จึงเอ่ยเร่ง

หลี่ชิงเฟิงได้สติ รีบขอโทษขอโพย แล้วหยิบธนบัตรใบละยี่สิบหยวนยื่นให้

ลูกค้าถือหน่อไม้ไว้ ไม่ได้รับเงินทอน "ผมให้แบงก์ยี่สิบคุณไปสองใบนะ ไม่ใช่แบงก์ห้าสิบ"

"ฮะ?" หลี่ชิงเฟิงยิ้มเจื่อนด้วยความขัดเขินอีกครั้ง "ขอโทษทีครับ ขอโทษที"

พูดจบ เขาก็รีบเปลี่ยนจากแบงก์ยี่สิบเป็นแบงก์สิบหยวนยื่นให้แทน

เซวียหลิงหลิงเห็นเขาทำผิดทำถูก ก็รู้สึกเสียใจที่ปากพล่อย

รู้อยู่เต็มอกว่าเขาเป็นสุดยอดคุณพ่อที่รักลูกยิ่งกว่าไข่ในหิน ตัวเองดันไปพูดเรื่องแบบนั้นให้เขาไขว้เขว

เธอจึงรีบปลอบใจ "พี่เฟิง ฉันแค่พูดไปเรื่อยเปื่อย พี่อย่าเก็บไปคิดมากเลย ลูกพี่เป็นเด็กดีทั้งคู่ คงไม่เป็นอะไรหรอก"

หลี่ชิงเฟิงพยักหน้า มองดูกองหน่อไม้ สลับกับมองเหมาเสี่ยวว่างที่เพิ่งซื้อกระดูกหมูกลับมา

เหมาเสี่ยวว่างเพิ่งก้าวเข้ามาในร้าน ก็รีบถาม "พี่เฟิง ต้มข้าวต้มกระดูกหมูต้องใส่ขิงไหม?"

"ไม่ต้องใส่ ช่วงนี้อากาศแห้ง ขิงมีฤทธิ์ร้อน กินมากเดี๋ยวจะท้องผูก นายต้มข้าวต้มให้เหลวหน่อย อย่าให้ข้นเกินไป ใส่น้ำเยอะหน่อย ใส่เกลือน้อยๆ"

"ได้เลยครับ" เหมาเสี่ยวว่างรับคำแล้วรีบวิ่งไปหลังร้านเพื่อต้มข้าวต้ม

เซวียหลิงหลิงเห็นหลี่ชิงเฟิงยังคงมีสีหน้ากังวลไม่หาย จึงเอ่ยขึ้น "พี่เฟิง หรือพี่จะกลับไปก่อนก็ได้นะ ช่วงนี้ร้านฉันไม่ยุ่ง พี่ทิ้งหน่อไม้ไว้ที่นี่แหละ เดี๋ยวพวกเราช่วยขายให้"

"จะดีเหรอ?" หลี่ชิงเฟิงเกาหัว ทำหน้าลำบากใจ "เธอท้องไส้อยู่ เสี่ยวว่างก็ต้องดูแลเธอ"

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้สำออยขนาดนั้น" เซวียหลิงหลิงหัวเราะร่า "ตอนนี้ฉันรู้สึกตัวเบาสบายขึ้นเยอะ ไม่ต้องห่วงหรอก"

"งั้น..."

"ไปเถอะพี่เฟิง หน่อไม้พวกนี้ไว้ใจพวกเราได้เลย" เซวียหลิงหลิงส่งสายตามุ่งมั่นให้

"งั้นรบกวนด้วยนะ" หลี่ชิงเฟิงกล่าวขอบคุณ แล้วรีบบึ่งรถกลับบ้านทันที

แม้ใจจะร้อนรนดั่งไฟเผา แต่ตั้งแต่มีลูก เขาพยายามขับรถให้ช้าลงเพื่อความปลอดภัย

ดังนั้น กว่าจะกลับถึงหมู่บ้านและคืนรถเสร็จ ก็ปาเข้าไปบ่ายสองโมงกว่า

ยังเดินไม่ถึงลานบ้าน เขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของจื่อเหิง

"ฮือๆๆ พ่อครับ รีบกลับมาเร็วๆ ฮือๆๆ" เสียงร้องไห้ของจื่อเหิงเหมือนเข็มเหล็กแท่งโตที่ทิ่มแทงหัวใจของหลี่ชิงเฟิงซ้ำๆ

เขาไม่มีเวลาเพ่งจิตดูสถานการณ์ในลานบ้าน รีบใส่เกียร์หมาวิ่งกลับไปให้เร็วที่สุด

"จื่อเหิง!" เขาปรากฏตัวขึ้นกลางลานบ้านอย่างกะทันหัน

จื่อเหิงสะดุ้งโหยง พอเห็นว่าเป็นพ่อ ก็ปล่อยโฮออกมาสุดเสียง "พ่อครับ! พ่อ!"

จื่อเหิงนั่งแปะอยู่กับพื้น พยายามดึงน้องสาวที่นอนร้องไห้จ้าอยู่บนพื้นขึ้นมา

จื่ออวี๋นอนหงายท้องอยู่ใต้เตียงหิน ที่หน้าผากมีรอยฟกช้ำสีเขียวม่วง ร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง น้ำหูน้ำตาไหลรวมกันจนเลอะเทอะไปหมด

"ลูกพ่อ!" หลี่ชิงเฟิงพุ่งเข้าไปอุ้มลูกสาวขึ้นมาแนบอก

เสียงร้องของลูกสาวดังขึ้นกว่าเดิมทันทีที่อยู่ในอ้อมกอดเขา ราวกับจะตัดพ้อว่าทำไมพ่อถึงทิ้งหนูไป

หลี่ชิงเฟิงกอดลูกแน่น เป่าลมเบาๆ ที่รอยช้ำบนหน้าผาก ความรู้สึกผิดท่วมท้นจนแทบหายใจไม่ออก

"ปู่สี่ไปไหน?" หลังจากลูกสาวเริ่มสงบลงบ้างแล้ว หลี่ชิงเฟิงถึงหันไปถามลูกชาย

จื่อเหิงสะอึกสะอื้น "ปู่สี่กลับบ้านไปแล้ว ฮือๆๆ น้องนอนหลับอยู่บนเตียง ผมก็นอนหลับอยู่บนเตียง ฮือๆๆ ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจถีบน้องตกลงมานะ ฮือๆๆ"

หลี่ชิงเฟิงอุ้มลูกสาวมือหนึ่ง อีกมือเอื้อมไปดึงลูกชายมากอด

ลูกชายเขานอนดิ้นมาก อย่าว่าแต่ลูกสาวเลย ขนาดตัวเขาเองยังเคยโดนลูกชายทั้งเตะทั้งถีบตอนนอน

คาดว่าอาสี่คงเห็นเด็กๆ หลับกันหมดแล้ว เลยแอบกลับบ้านไปทำธุระ

แต่ใครจะไปนึกว่า จื่อเหิงที่นอนหลับอยู่จะละเมอถีบน้องตกเตียง

โชคดีที่หลี่ชิงเฟิงเก็บกวาดพื้นรอบเตียงจนสะอาดเอี่ยม ไม่มีก้อนหินหรือทรายเลย ดังนั้นตอนลูกสาวตกลงมาจึงกระแทกแค่พื้นดินเรียบๆ ไม่ได้โดนของมีคม

ไม่อย่างนั้น ผลที่ตามมาคงเลวร้ายจนไม่อยากจะคิด