บทที่ 637 ไร้เดียงสา

ตอนนี้เรื่องขุดของป่าไม่ต้องเป็นห่วงอีกต่อไปแล้ว เพราะใกล้สิ้นปีแล้ววัยรุ่นบางส่วนที่หยุดงานเร็วก็กลับมาที่หมู่บ้าน คนพวกนี้กลายเป็นกำลังหลักในการขุดของป่า ดังนั้นปริมาณของป่าในแต่ละวันจึงมีแต่จะเพิ่มขึ้นไม่มีลดลง การดึงตัวผู้ใหญ่บ้านกับพวกเขากลับมาในเวลานี้ถือว่าเหมาะสมพอดี หลังจากจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จหลี่ชิงเฟิงก็รีบกลับบ้าน เสือดาวลายเมฆกำลังลากรถหัดเดินของจื่ออวี๋เล่นอยู่บนลานปูนเล็กๆ หน้าบ้าน ครั้งนี้ไม่ได้ใช้ฟันกัดท่อเหล็กโดยตรงแล้ว หลี่ชิงเฟิงเอาเสื้อผ้าเก่ามาตัดเป็นเส้นผ้าจากนั้นก็ถักเป็นเปียเส้นหนาๆ ผูกไว้ที่ด้านหน้าของรถหัดเดินของจื่ออวี๋ ด้วยวิธีนี้เวลาที่เสือดาวลายเมฆอยากจะพารถหัดเดินเดินเล่นก็แค่กัดเปียผ้าหนาๆ นี้ก็พอ จื่อเหิงเห็นพ่อกลับมาก็รีบโยนปากกาในมือทิ้งแล้ววิ่งเข้ามาหา

"พ่อครับพี่สือเหมี่ยวทำไมยังไม่มาอีกครับ"

"มาแล้วๆ ใกล้จะถึงแล้วล่ะ" หลี่ชิงเฟิงตอบปัดๆ ไปพลางหยิบของออกจากกระสอบพลาสติกสานทีละชิ้น อันไหนต้องปอกเปลือกก็ปอกอันไหนต้องล้างก็ล้าง ผ่านไปสักพักจื่อเหิงก็ถามขึ้นอีกว่า

"พ่อครับพี่สือเหมี่ยวจะมาถึงเมื่อไหร่ครับ"

"ใกล้แล้วๆ" หลี่ชิงเฟิงตอบปัดๆ เอาวัตถุดิบที่เตรียมไว้ไปวางให้เข้าที่จากนั้นก็ไปยกก้อนหินก้อนใหญ่ ตอนนี้งานทำโหยวจ๋าฉือต้องเพิ่มปริมาณแล้วพวกเตาไฟอะไรพวกนี้ก็ต้องเพิ่มปริมาณด้วยเช่นกัน เขาเพิ่งจะสร้างเตาไฟเสร็จจื่อเหิงก็มาถามอีกว่า