บทที่ 64 ทำลายสถิติกบหิน

หมอเอ่ยด้วยความประหลาดใจ "ผลตรวจเลือดของคุณดีกว่าครั้งก่อนอีกนะครับ ไม่มีปัญหาอะไรเลย ทั้งคุณแม่และเด็กในครรภ์สุขภาพแข็งแรงดี แค่ทำจิตใจให้สบาย อย่าเครียดจนเกินไปก็พอครับ"

"จริงเหรอคะ? ดีจังเลย ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ!" จ้าวหลานฮวาถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางนึกขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในใจ

เมื่อครู่นางเครียดจนแทบนั่งไม่ติด พอได้ยินคำยืนยันจากหมอถึงได้วางใจลง

เหมาเสี่ยวว่างก็พลอยโล่งอกไปด้วย

แต่เซวียหลิงหลิงกลับมีท่าทีเรียบเฉย

เพราะเธอมั่นใจในร่างกายของตัวเองอยู่แล้ว

ถ้ามีอะไรผิดปกติจริง เธอคงรู้สึกไม่สบายตัวไปนานแล้ว

แต่หลังจากที่พี่เฟิงนวดกดจุดที่หลังให้ เธอรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวไปทั้งร่าง ไม่มีตรงไหนอึดอัดเลยสักนิด

ครอบครัวเหมาเดินออกจากโรงพยาบาล ระหว่างนั่งรถกลับบ้าน จ้าวหลานฮวากำชับลูกสะใภ้เป็นพิเศษว่า "หลิงหลิง เมื่อกี้ได้ยินที่หมอพูดแล้วใช่ไหม? คนท้องคนไส้จะให้นวดสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะ ไม่งั้นอาจแท้งลูกได้ง่ายๆ เพราะฉะนั้นวันหลังอย่าให้ใครมานวดกดจุดอะไรให้อีก เข้าใจไหม?"

"ทราบแล้วค่ะ" เซวียหลิงหลิงรับคำ แต่ในใจกลับไม่คิดเช่นนั้น

เธอรู้สึกว่าการนวดของพี่เฟิงไม่เหมือนกับการนวดที่เคยเจอมา

ไม่ว่าจะร้านนวดคนตาบอดหรือศูนย์ซาวน่า ส่วนใหญ่จะใช้แรงกดหนักๆ ต่อให้มีเทคนิคผ่อนแรง ก็ยังต้องใช้แรงบีบเค้น นวดเสร็จสบายก็จริง แต่ก็เจ็บระบมไปทั้งตัว

แต่เทคนิคการนวดของพี่เฟิงมันมหัศจรรย์มาก ราวกับแรงของเขากลายเป็นกระแสไฟฟ้าที่มีชีวิต ค่อยๆ ซึมซาบเข้าสู่ร่างกายตามนิ้วที่กดลงไป รู้สึกแต่ความสบาย ไม่มีอาการเจ็บปวดเลยสักนิด

แต่เมื่อเผชิญกับความห่วงใยของแม่สามี เธอจึงพูดเรื่องพวกนี้ออกไปไม่ได้

ทางด้านหลี่ชิงเฟิง ถึงแม้จื่อเหิงจะมีความสุขกับเค้กปลอมๆ ที่เขาทำขึ้น แต่ตัวเขาเองกลับรู้สึกผิดลึกๆ

รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นจอมลวงโลกยังไงชอบกล

มองดูลูกๆ ที่หลับปุ๋ย เขาหันไปพูดกับอาสี่ว่า "อาสี่ครับ รบกวนอาช่วยดูหลานให้ผมอีกสักคืนนะ ผมจะเข้าป่าไปจับกบหิน"

หลี่ชิงเฟิงตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ช่วยลบล้างความรู้สึกผิดในใจของอาสี่ พร้อมกับหาเงินเข้าบ้าน

แม้จะไม่ถึงขั้นรวยทางลัดในชั่วข้ามคืน แต่อย่างน้อยก็ช่วยให้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น

ไม่ใช่ต้องมาหลอกลูกด้วยเค้กปลอมๆ แบบนี้

หลี่ฟู่เอานแปลกใจไม่น้อยที่หลานชายยังไว้ใจ

แกพยักหน้าด้วยความซาบซึ้ง "ชิงเฟิง วางใจไปเถอะ ครั้งนี้อาจะเฝ้าหลานไม่ให้คลาดสายตา จะไม่วิ่งไปไหนอีกแล้ว"

เมื่อตอนบ่าย แกกลัวว่าหลี่ชิงเฟิงจะกลับดึก เลยรีบกลับบ้านไปต้มอาหารไก่ตอนหลานหลับ

ไม่นึกว่าแค่ครึ่งชั่วโมงจื่ออวี๋จะตกเตียงหัวโน

เรื่องนี้ทำเอาแกรู้สึกผิดมหันต์ กลัวหลานชายจะหมางใจ

แต่พอเห็นหลี่ชิงเฟิงยังไว้ใจฝากลูกให้ดู แกทั้งทึ่งทั้งตื้นตัน

แกรับประกันเสียงแข็ง "ครั้งนี้แกวางใจได้เลยร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าอาปล่อยให้หลานเจ็บตัวอีก ขอให้อาตายโหง..."

"อาสี่!" หลี่ชิงเฟิงตกใจรีบขัดขึ้น "อย่าพูดจาอัปมงคลแบบนั้นสิครับ ผมไม่ได้โทษอา จริงๆ นะครับ"

ดูเวลาปาเข้าไปสองทุ่มกว่าแล้ว หลี่ชิงเฟิงห่มผ้าให้ลูกๆ หยิบไฟฉายกับกระสอบคู่ใจมุ่งหน้าเข้าป่า

หลังจากส่งหลานชายไปแล้ว หลี่ฟู่เอานก็เอากระสอบปุ๋ยสองใบมาปูที่พื้นใต้เตียงหินแล้วล้มตัวลงนอน

ทำแบบนี้ต่อให้จื่ออวี๋กลิ้งตกลงมา ก็จะหล่นใส่ตัวแก ไม่กระแทกพื้นหัวโนอีก

ยามค่ำคืนในป่าเขาแม้จะไม่จอแจเหมือนท้องถนนในเมือง แต่ก็ไม่ได้เงียบสงัดเสียทีเดียว

เพียงแต่เมื่อเทียบกับความวุ่นวายในเมืองแล้ว ป่ายามวิกาลมีความสงบสุขในแบบของมัน

ท่ามกลางป่าทึบสุดลูกหูลูกตา นอกจากเสียงลำธารไหลริน ยังมีสรรพเสียงของสัตว์น้อยใหญ่และแมลงเรไร

บางครั้งก็มีเสียงนกกลางคืนร้องแว่วมาจากยอดไม้เป็นระยะ

หลี่ชิงเฟิงคุ้นเคยกับป่าเขาเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืนก็เคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วราวปลาแหวกว่ายในน้ำ

เขาไล่จับกบหินตามลำธารด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ

ด้วยพลังพิเศษช่วยให้ไม่มีกบตัวใหญ่ตัวไหนเล็ดลอดไปได้ และไม่มีทางจับผิดไปโดนตัวเล็ก

เขาเลือกจับแต่ตัวบิ๊กไซซ์!

ในขณะเดียวกัน เขาก็ใช้สายตาทิพย์ส่องดูสถานการณ์ทางบ้านเป็นระยะ

พอเห็นลูกๆ หลับสนิท ใบหน้าก็เปื้อนยิ้ม แววตาอ่อนโยนรักใคร่

แต่พอหันกลับมา ก็สลับโหมดเป็นนักล่ากบหินผู้ไร้ความปรานี ไล่จับกบอย่างบ้าคลั่ง!

เมื่อตอนกลางวันจื่ออวี๋เจ็บตัวร้องไห้อยู่นานจนไม่ได้นอนกลางวัน

คืนนี้เธอเลยหลับสนิทลากยาวตั้งแต่สองทุ่มยันตีสองถึงตื่นเพราะความหิว

และในช่วงเวลาหกชั่วโมงนี้ ภายใต้โหมดบ้าคลั่ง หลี่ชิงเฟิงจับกบหินได้อีกหลายสิบตัว

แม้จะไม่แน่ใจน้ำหนัก แต่รู้สึกได้ว่าหนักกว่าครั้งก่อนมาก

ดูท่าครั้งนี้คงได้ทำลายสถิติกบหินอีกรอบแล้ว!

แต่พอเห็นลูกสาวตื่น เขาก็ไม่สนใจอะไรอีก รีบรวบปากกระสอบแน่น แล้วใส่เกียร์หมาวิ่งกลับบ้านด้วยความเร็วแสง