บทที่ 65 แผนชั่ว

"แง้!" หลี่ฟู่เอานสะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องไห้ของทารก กำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้น แต่กลับเห็นเงาร่างสูงใหญ่ชิงอุ้มเด็กน้อยไปก่อน

"ชิงเฟิง? กลับมาแล้วเหรอ" หลี่ฟู่เอานแปลกใจที่หลี่ชิงเฟิงโผล่มาทันเวลาพอดี แกยันตัวลุกขึ้นนั่ง ขยี้ตา "กี่โมงแล้ว?"

"ตีสองแล้วครับอาสี่ ทำไมอาลงไปนอนกับพื้นล่ะ? ผมบอกให้นอนบนเตียงไม่ใช่เหรอ?"

"โธ่ กระดูกฉันมันแข็ง นอนไหนก็เหมือนกันแหละ" หลี่ฟู่เอานลุกขึ้นยืน หยอกล้อจื่ออวี๋เล็กน้อย "ในเมื่อแกกลับมาแล้ว งั้นฉันกลับก่อนนะ"

แกไม่ถามสักคำว่าคืนนี้จับได้เท่าไหร่ แค่รู้สึกว่าภารกิจสำเร็จลุล่วง รู้สึกเหมือนไม่ทำให้ใครผิดหวัง

เนื่องจากที่นอนไม่พอ หลี่ชิงเฟิงเลยไม่ได้รั้งตัวไว้

แต่พอเห็นฝีเท้าที่เบาสบายตอนเดินกลับ ก็รู้ว่าการจัดการของเขาได้ผล

ปมในใจอาสี่คลายออกแล้ว คงไม่โทษตัวเองเรื่องจื่ออวี๋ตกเตียงเมื่อตอนบ่ายอีก

เขากล่อมลูกสาวสักพัก พอแกหยุดร้องก็ชงนมป้อน เช็กผ้าอ้อมดูว่าอึไหม

พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ก็อุ้มลูกเดินวนในลานบ้าน จนลูกหลับไปอีกครั้ง

หลี่ชิงเฟิงถึงได้ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้านอน

เพราะเข้านอนดึก ตื่นสายจึงเป็นเรื่องธรรมดา

แสงแดดตอนเก้าโมงเช้าสาดส่องกระท่อมจนสว่างไสว จื่อเหิงลืมตาตื่น แปลกใจนิดหน่อยที่วันนี้ไม่โดนพ่อหิ้วปีกปลุก

พอหันไปมอง...

ฮี่ๆ พ่อยังนอนกรนปุ๋ยอยู่เลย

เขาลุกขึ้นนั่ง มองข้ามอกพ่อไปหาน้องสาวข้างนอก

"เบบี๋ ฮี่ๆ!"

เห็นน้องตื่นแล้ว เขาก็รีบลุกข้ามตัวพ่อไปนอนลงที่ขอบเตียง กอดพุงน้องสาว ส่งยิ้มแฉ่งให้น้องที่หันมามอง

สองพี่น้องนอนอาบแดด มองหน้ากันไปมา ยิ้มให้กัน

ถึงท้องจะร้องจ๊อกๆ แต่กลับรู้สึกว่าช่วงเวลานี้ช่างดีเหลือเกิน

พ่อนอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างๆ ส่งเสียงกรนเบาๆ

แสงแดดอบอุ่นสาดส่องลงมา รอบกายสว่างไสว

เสียงลำธารไหลเอื่อย ส่งเสียงซู่ซ่า

นกฝูงหนึ่งบินผ่าน ขยับปีกร้องเพลง

จื่อเหิงจับมือน้อยๆ ของน้องสาว ในดวงตาใสแจ๋วสะท้อนภาพรอยยิ้มของน้อง

บางทีภาพความทรงจำฉากนี้อาจจะพัดผ่านสมองที่เหนื่อยล้าของเขาดุจสายลมอ่อนๆ ในอีกหลายปีข้างหน้า แล้วมอบความอบอุ่นให้เขาไปอีกนานแสนนาน

วัยเด็กที่มีความสุขสามารถเยียวยาได้ทั้งชีวิต

แม้ชีวิตของเด็กทั้งสองจะพลิกผันอย่างรุนแรงในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ภายใต้อ้อมแขนของพ่อ วัยเด็กของพวกเขาก็ยังคงเปี่ยมด้วยความสุข

"พ่อครับ" ท้องหิวจะแย่แล้ว

จื่อเหิงเขย่าตัวพ่อเบาๆ "ผมหิวข้าวแล้ว"

"หือ?" หลี่ชิงเฟิงลืมตาขึ้น มองลูกสองคน แล้วคลำมือถือใต้หมอนขึ้นมาดู

แม่เจ้า เก้าโมงกว่าแล้ว!

เขาไม่ได้บิดขี้เกียจด้วยซ้ำ ดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที แล้วกระโดดลงจากเตียง รีบไปต้มน้ำทำข้าวเช้าให้เร็วที่สุด

โชคดีที่เมื่อคืนยังมีแป้งทอดเหลืออยู่ แค่อุ่นร้อนก็ให้ลูกชายกินได้แล้ว

เทียบกับการชงนมให้ลูกสาวที่ต้องต้มน้ำให้เดือดก่อน การทำมื้อเช้าให้ลูกชายถือว่างานง่ายกว่าเยอะ

ทำให้หลี่ชิงเฟิงยิ่งมั่นใจในความคิดที่จะตุนแป้งรากเก๋อไว้เยอะๆ

ถึงแป้งรากเก๋อราคาจะถูก แต่ถ้าทำเอง ความรู้สึกมันต่างกัน

ป้อนข้าวลูกสองคนเสร็จ ตัวเองกินรองท้องนิดหน่อย ก็ปาเข้าไปสิบเอ็ดโมงแล้ว

เวลานี้จะเข้าป่าไปขุดหน่อไม้ก็สายเกินไป เลยไม่ได้ไป แต่ไปยืมรถหลี่ชิงเหอ พาลูกและกบหินเข้าเมืองแทน

ผานเจิ้งหมินกำลังกวาดลานบ้าน

วันนี้มีคนเอากบหินมาขายน้อยมาก รวมๆ แล้วแค่สิบจิน

ปริมาณแค่นี้จริงๆ ก็ถือว่าไม่น้อย

เพราะยุคสมัยเปลี่ยนไป คนหนุ่มสาวเข้าเมืองไปทำงาน เหลือแรงงานในหมู่บ้านน้อยลง

กบหินพวกนี้เลยยิ่งหารับซื้อยากขึ้น

ดังนั้น เพื่อจูงใจให้ชาวบ้านไปจับกบ เขาถึงตั้งราคารับซื้อไว้สูง

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยากจะกระตุ้นความกระตือรือร้นของชาวบ้าน

จนกระทั่งการปรากฏตัวของหลี่ชิงเฟิง สถานการณ์ขาดแคลนกบหินจึงเปลี่ยนไป

หมอนี่ไม่รู้ทำยังไง ทุกครั้งที่มากบขาย ไม่เคยต่ำกว่าสิบตัว

แถมจำนวนกบที่จับได้ แม้จะไม่แน่นอน แต่กลับมากขึ้นเรื่อยๆ

มหัศจรรย์

และเหลือเชื่อ

พอเรื่องราวมันมหัศจรรย์และเหลือเชื่อขึ้นเรื่อยๆ แต่ดันเกิดขึ้นกับคนอื่น ในขณะที่ตัวเองยังธรรมดาเหมือนเดิม ใจคนก็จะเริ่มเกิดความคิดแปลกๆ ขึ้นมา:

ที่มันหาเงินได้เยอะขนาดนี้ ก็เพราะมีฉันอยู่ไม่ใช่เหรอ! ถ้าฉันไม่รับซื้อราคาสูง มันจะหาเงินได้เยอะขนาดนี้ได้ไง?

เพราะงั้น ถ้าฉันจะกดราคาลงหน่อย มันก็สมเหตุสมผลนี่นา

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวผานเจิ้งหมินอีกครั้ง

เขานึกถึงตอนที่โอวชุนกุ้ยโทรมาหา

โอวชุนกุ้ยถามในสายว่า "เถ้าแก่ผาน ไอ้หลี่ชิงเฟิงหมู่บ้านผมวันนี้มันไปขายกบหินไหม?"

"มาสิ" ผานเจิ้งหมินตอบไปซื่อๆ "เมื่อกี้เพิ่งเอามาขายสิบกว่าจิน รับเงินไปสองพันกว่าหยวน"

"เยอะขนาดนั้นเชียว?" ปลายสายโอวชุนกุ้ยตกใจก่อนจะแค่นเสียง "แล้วทำไมเถ้าแก่ยังให้ราคามันสูงขนาดนั้นล่ะ?"

"ก็ราคาตกลงกันไว้แบบนั้นนี่" ผานเจิ้งหมินงง

"ผมจำได้เถ้าแก่เคยบอกว่า ที่ตั้งราคาไว้สูงก็เพื่อจูงใจให้ชาวบ้านจับมาขาย จะได้เพิ่มยอดรับซื้อ ในเมื่อตอนนี้ยอดรับซื้อก็เยอะแล้ว ทำไมไม่กดราคาลงหน่อยล่ะ?"