บทที่ 66 กดราคา

คำพูดของโอวชุนกุ้ยเปรียบเสมือนกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดเข้ากระตุ้นความริษยาและความโลภในส่วนลึกของจิตใจผานเจิ้งหมิน

แต่เขาก็ยังลังเลอยู่บ้าง "แต่ถ้าผมกดราคาลงมา แล้วเขาไม่ยอมขายให้ผม จะทำยังไง?"

"ฮ่าๆ เรื่องนี้วางใจได้เลย" โอวชุนกุ้ยหัวเราะร่าผ่านปลายสาย "มันต้องกระเตงลูกสองคน จับกบหินมาได้ถ้าไม่ขายให้เถ้าแก่ แล้วมันจะไปขายให้ใคร?"

ในสายตาของโอวชุนกุ้ย หลี่ชิงเฟิงถูกลูกสองคนมัดมือมัดเท้าไว้แล้ว

ต้องเผชิญหน้ากับลูกเล็กสองคนและความกดดันในชีวิตอันหนักหน่วงทุกวัน เขาไม่มีทางต่อต้านความอยุติธรรมของโลกใบนี้ได้หรอก

ต่อให้เขารู้ว่าผานเจิ้งหมินจงใจกดราคาแล้วจะทำอะไรได้?

หรือมันจะมีปัญญาพาลูกสองคนถ่อไปขายกบหินถึงในตัวอำเภอที่ห่างไปตั้งหลายสิบกิโลฯ ได้?

ครั้งแรกครั้งสองอาจจะพอกัดฟันทำไหว แต่หลังจากนั้นล่ะ?

สุดท้ายก็ต้องจำยอมก้มหัวยอมรับไม่ใช่หรือ?

ผานเจิ้งหมินฟังคำวิเคราะห์ของโอวชุนกุ้ยแล้วก็เห็นดีเห็นงามด้วย

ผู้ชายตัวคนเดียวเลี้ยงลูกสองคนมันลำบากเลือดตาแทบกระเด็นจริงๆ

แถมบ้านหลี่ชิงเฟิงยังไม่มีผู้ใหญ่คนอื่นคอยช่วยมือไม้

นั่นหมายความว่า หลี่ชิงเฟิงไม่เพียงต้องดูแลความเป็นอยู่ของลูก แต่ยังต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดในบ้านคนเดียว

ความกดดันขนาดนี้ คนธรรมดาทั่วไปรับไม่ไหวหรอก

คาดว่าหลี่ชิงเฟิงคงมาถึงขีดจำกัดแล้ว ถ้าไม่กดราคาตอนนี้ จะรอไปกดตอนไหน?

หรือต้องรอให้มันสติแตก เลิกจับกบหินไปก่อน ถึงค่อยมาปรับราคาลง?

จะกอบโกยก็ต้องรีบทำตั้งแต่ตอนนี้!

เมื่อตัดสินใจแน่วแน่ ผานเจิ้งหมินก็กวาดลานบ้านต่อ

วันนี้รับซื้อของได้น้อย ทำให้เขาหงุดหงิดใจอยู่บ้าง

ตอนกวาดพื้นเลยระบายอารมณ์ใส่ไม้กวาด กวาดแรงจนก้านไม้ไผ่หักไปหลายก้าน

"เถ้าแก่ผาน"

ขณะที่เขากำลังจะขว้างไม้กวาดทิ้งระบายโทสะ เสียงอันสดใสของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตู

เงยหน้าขึ้นมอง ก็เป็นหลี่ชิงเฟิงจริงๆ!

วันนี้หลี่ชิงเฟิงพาลูกสองคนมาด้วยอีกแล้ว!

แต่สายตาของผานเจิ้งหมินไม่ได้สนใจเด็กน้อยน่ารักสองคนนั้นเลย เขาจ้องเขม็งไปที่กระสอบปุ๋ยในมือหลี่ชิงเฟิง

กระสอบนั่นดูเหมือนจะหนักกว่าเดิมอีกแฮะ!

หรือว่าเมื่อคืนหมอนี่จับกบหินได้เยอะอีกแล้ว?

เยอะกว่าเมื่อวานซืนอีกเหรอ?

แม่เจ้าโว้ย นี่มันปีศาจชัดๆ!

คืนก่อนจับได้ตั้งสิบกว่าจิน!

นึกว่านั่นคือขีดจำกัดของหลี่ชิงเฟิงแล้ว ที่ไหนได้ วันนี้หลี่ชิงเฟิงดันขนกบหินมามากกว่าเดิม

ผานเจิ้งหมินรับกระสอบไป เปิดปากถุงส่องดู ตาแทบถลนออกมานอกเบ้า

บ้าเอ๊ย! นี่มันเห็นผีหรือไงกัน?

ทำไมกบหินถึงได้เยอะขนาดนี้?

ในกระสอบเต็มไปด้วยกบหินยั้วเยี้ยนับหลายสิบตัว

ถึงจะเยอะแต่ทุกตัวดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่า แสดงว่าเป็นกบที่เพิ่งจับเมื่อคืนแน่นอน

เขารีบยกกบขึ้นชั่งบนตาชั่ง เพ่งมองเข็มตาชั่ง... มีตั้งเกือยยี่สิบจิน!

ไม่ธรรมดาแล้ว!

ผานเจิ้งหมินเงยหน้ามองหลี่ชิงเฟิงที่มีสีหน้าเรียบเฉยภายใต้แสงแดดฤดูใบไม้ร่วงด้วยความตกตะลึง คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงจับกบหินได้มากมายขนาดนี้ในคืนเดียว

ประเด็นสำคัญคือ เขายังต้องดูแลลูกอีกสองคนนะ

ต่อให้คนโตไม่ต้องดูแลอะไรมาก แต่เด็กทารกวัยหกเดือนล่ะ?

หรือว่าเขาปล่อยให้เด็กห้าหกขวบดูแลทารกอยู่บ้านกันเองตามลำพัง?

ผานเจิ้งหมินคิดจนหัวแทบแตกก็ยังไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ช่างเถอะ ไม่เข้าใจก็ไม่ต้องคิด

สายตาของเขาเปลี่ยนจากความตกตะลึงเป็นความเจ้าเล่ห์ ยิ้มแบบไม่ถึงดวงตาแล้วพูดกับหลี่ชิงเฟิงว่า

"สุดหล่อ เก่งจริงๆ คืนเดียวจับกบหินได้ตั้งขนาดนี้ ยี่สิบจิน สามพันหยวนพอดี"

"อะไรนะครับ?" หลี่ชิงเฟิงนึกว่าตัวเองหูฝาด "ยี่สิบจินมันต้องสี่พันหยวนไม่ใช่เหรอครับ?"

"อ้อ นั่นมันราคาก่อนหน้านี้" ผานเจิ้งหมินพูดด้วยท่าทีสบายๆ "ตอนนี้ราคากบหินตกลงมาแล้ว เหลือจินละร้อยห้าสิบ ตรงนี้ตีซะยี่สิบจิน ก็สามพันพอดี"

พูดจบ เขาก็ทำท่าจะยกกระสอบเทกบหินลงในกรงเหล็ก

หลี่ชิงเฟิงเห็นท่าไม่ดี รีบพุ่งเข้าไปคว้ากระสอบกลับมาทันที "เถ้าแก่ผาน ทำไมราคากบหินถึงตกฮวบฮาบขนาดนี้? ลดทีเดียวจินละห้าสิบเลยเหรอ?"

"เหอะๆ" ผานเจิ้งหมินแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน "ราคานี้ผมไม่ได้เป็นคนกำหนด ผมก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน"

"งั้นเหรอครับ?" หลี่ชิงเฟิงจ้องมองผานเจิ้งหมินด้วยสายตาแหลมคม

สัญชาตญาณบอกเขาว่า เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่อ้างแน่

เขารวบปากกระสอบมัดให้แน่น "ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นผมเอากบหินไปถามราคาที่ตัวอำเภอดีกว่า ถ้าราคาเท่ากับของคุณ ครั้งหน้าผมค่อยกลับมาขายที่นี่ใหม่"

พูดจบ เขาก็หันหลังเตรียมจะเดินออกไป

ผานเจิ้งหมินได้ยินก็ร้อนรน รีบพุ่งเข้าไปขวางทางหลี่ชิงเฟิงไว้ "สุดหล่อ คุณจะทำอะไร? หรือคุณสงสัยว่าผมจะโกงคุณ? อีกอย่าง ผมทำมาหากินด้านนี้ ผมไม่มีทางทุบชื่อเสียงร้านตัวเองหรอกน่า"

"เปล่าครับ" หลี่ชิงเฟิงส่ายหน้า "ผมแค่รู้สึกว่าราคานี้มันไม่ตรงกับที่ผมคาดไว้ เลยไม่คิดจะขายแล้ว"