บทที่ 67 ผานเจิ้งหมินหวดจื่อเหิงด้วยความโกรธ

"หึๆ คุณทำแบบนี้มันตบหน้าผมชัดๆ"

เมื่อเห็นหลี่ชิงเฟิงยืนกรานจะไป ผานเจิ้งหมินก็หุบยิ้ม เปลี่ยนเป็นสีหน้าบึ้งตึง "ถ้าคุณไม่ขายกบให้ผม แต่จะเอาไปขายในตัวอำเภอ คุณจะให้คนหาของป่าแถวนี้มองผมยังไง?"

"เถ้าแก่ผาน" หลี่ชิงเฟิงหัวเราะอย่างเหลืออด "คุณมีสิทธิ์ตั้งราคา ผมก็มีสิทธิ์ซื้อขาย นี่คุณคิดจะบีบบังคับซื้อขายกันหรือไง?"

เมื่อถูกจี้ใจดำ ผานเจิ้งหมินก็โกรธจนหน้าแดงก่ำ พุ่งเข้าไปคว้าปากกระสอบ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันข่มขู่ "คุณต้องขายกบหินให้ผม ไม่งั้นผมจะทำให้คุณหากินแถวนี้ไม่ได้เลย!"

เขาไม่ได้มีอิทธิพลมากขนาดนั้นหรอก แต่เขาเชื่อว่าขอแค่ตัวเองทำตัวโหดเหี้ยมเข้าไว้ ก็คงขู่หลี่ชิงเฟิงให้กลัวได้

ถึงหลี่ชิงเฟิงจะไม่ห่วงตัวเอง แต่อย่างน้อยก็ต้องห่วงลูกสองคนบ้างล่ะ

คงไม่กล้าเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงหรอกมั้ง?

"ปล่อย!" หลี่ชิงเฟิงเสียงเย็น

"ปล่อยก็ได้ แต่คุณต้องขายกบหินให้ผม!" ผานเจิ้งหมินตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องเอากบหินยี่สิบจินนี้ไว้ให้ได้

ยี่สิบจินเชียวนะ

เขาเหนื่อยมาทั้งเช้ายังรับซื้อได้แค่สิบจิน แต่หลี่ชิงเฟิงคนเดียวมีตั้งยี่สิบจิน!

ถ้าเขารับซื้อกบหินยี่สิบจินนี้ได้ในราคาจินละร้อยห้าสิบหยวน แล้วเอาไปขายต่อ ก็ฟันกำไรเน้นๆ พันกว่าหยวน!

พันกว่าหยวน!

กี่ปีแล้วที่เขาไม่เคยเจอเรื่องดีๆ แบบนี้?

"ฝันไปเถอะ" หลี่ชิงเฟิงพ่นคำสองคำออกมาอย่างเย็นชา แล้วออกแรงที่ฝ่ามือเพียงเล็กน้อย กระชากกระสอบกลับคืนมาอย่างง่ายดาย

ผานเจิ้งหมินชะงัก ไม่นึกว่ากระสอบที่กำไว้แน่นจะถูกแย่งกลับไปได้

เขาโกรธจัด!

เขารู้สึกว่าศักดิ์ศรีของตัวเองถูกท้าทาย!

เขาทำอาชีพรับซื้อของป่ามาหลายสิบปี ชาวบ้านคนไหนบ้างที่ไม่ไว้หน้าเขา?

คนไหนบ้างที่เจอเขาแล้วไม่ทักทายว่า 'เถ้าแก่ผาน'?

เมื่อมองดูหลี่ชิงเฟิงที่แบกทารกไว้บนหลัง และมีเด็กชายวัยห้าหกขวบยืนอยู่ข้างๆ ผานเจิ้งหมินก็เดือดดาลถึงขีดสุด!

ไอ้บ้าเอ๊ย ไอ้ขี้แพ้นี่กล้าท้าทายอำนาจข้า!

คอยดูเถอะ ต่อไปข้าจะไม่รับซื้อของป่าจากเอ็ง ดูซิว่าเอ็งจะทำยังไง!

ด้วยความมั่นใจนี้ ผานเจิ้งหมินจึงขู่ออกไปว่า

"หลี่ชิงเฟิง คิดให้ดีนะ ถ้าวันนี้คุณไม่ขายกบหินให้ผม ต่อไปไม่ว่าคุณจะเอาอะไรมาขาย ไม่ว่าจะกบหินหรืออย่างอื่น ผมจะไม่รับซื้อของคุณเด็ดขาด แล้วมาดูกันว่าคุณจะทำยังไง!"

"ตามสบาย" หลี่ชิงเฟิงขี้เกียจจะเปลืองน้ำลาย หันหลังจูงมือลูกชายเตรียมเดินหนี

เห็นหลี่ชิงเฟิงจะไป ผานเจิ้งหมินก็ร้อนรน พุ่งตัวเข้ามาหวังจะแย่งกระสอบกบหินอีกครั้ง

หลี่ชิงเฟิงเบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว ปล่อยให้ผานเจิ้งหมินที่เบรกไม่ทันพุ่งถลาไปข้างหน้า ล้มคะมำหน้าทิ่มดินอย่างจัง

โกรธแล้ว!

โกรธจริงๆ แล้วนะ!

ผานเจิ้งหมินตะเกียกตะกายลุกขึ้น ชี้หน้าด่าหลี่ชิงเฟิง "ไอ้เวรตะไล มึงกล้าเล่นลิ้นกับกูเหรอ กูจะเอาให้ตาย!"

เขาคว้าไม้กวาดที่วางอยู่ข้างๆ ฟาดใส่หัวหลี่ชิงเฟิงเต็มแรง

หลี่ชิงเฟิงหมุนตัวหลบไม้กวาดได้อย่างพลิ้วไหวอีกครั้ง

แต่ใครจะนึก ผานเจิ้งหมินกลับเปลี่ยนเป้าหมาย ง้างไม้กวาดขึ้นสูง เตรียมฟาดใส่จื่อเหิงแทน

ยามที่เหวี่ยงไม้กวาด ดวงตาทั้งสองของผานเจิ้งหมินฉายแววอำมหิตราวกับหมาป่า ไม่สนเลยว่าไม้กวาดนี้จะสร้างความบาดเจ็บให้เด็กวัยห้าขวบได้มากแค่ไหน

ในหัวเขาคิดแต่เพียงว่า วันนี้ต้องสยบหลี่ชิงเฟิงให้ได้ ต้องทำให้หลี่ชิงเฟิงกลัวหัวหด

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ถึงจะควบคุมหลี่ชิงเฟิงได้ ถึงจะกดราคารับซื้อของป่าจากหลี่ชิงเฟิงได้ และกอบโกยกำไรมหาศาล

โอวชุนกุ้ยพูดถูก คนอย่างหลี่ชิงเฟิงที่มีลูกติดสอยห้อยตามตั้งสองคน ไม่กล้าทำเรื่องใหญ่โตแน่ ไม่กล้าแข็งข้อแน่

ขอแค่จับจุดอ่อนได้ จะกลัวอะไรว่ามันจะไม่ยอมจำนน?

ชั่วพริบตา ไม้กวาดฟาดลงมาจวนเจียนจะถึงหัวจื่อเหิง

แม้จื่อเหิงจะมีพลังฟื้นฟูตัวเอง แต่หลี่ชิงเฟิงไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายลูกของเขาเด็ดขาด

ร่างกายของเขาเคลื่อนไหววูบวาบ กลายเป็นเงาเลือนรางพุ่งไปปรากฏตัวข้างลูกชาย ยกเท้าถีบผานเจิ้งหมินกระเด็นออกไปเต็มแรง

โครม!

สิ้นเสียงดังสนั่น ผานเจิ้งหมินนอนหงายท้องแผ่หลาสั่นเทิ้มอยู่กลางถนนตลาดสด

เป็นไปได้ยังไง!

มันแค่เสี้ยววินาทีเดียวชัดๆ!

แค่อีกวินาทีเดียว เขาก็จะตีเด็กนั่นได้แล้ว ทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้?

ทำไมหลี่ชิงเฟิงที่หลบฉากไปแล้ว จู่ๆ ถึงวาร์ปมาอยู่ตรงหน้าได้?

"อั่ก!" แรงกระแทกที่ท้องทำเอาผานเจิ้งหมินกระอักเลือดออกมาคำโต

หลี่ชิงเฟิงจูงมือลูกชายเดินออกมา เงยหน้ามองกล้องวงจรปิดของตลาดแวบหนึ่ง แล้วขึ้นรถขับออกไป

โดยไม่สนใจผานเจิ้งหมินที่นอนกระอักเลือดอยู่เลย

กลับเป็นชาวบ้านแถวนั้นที่มุงเข้ามาดูด้วยความสนใจ

ผานเจิ้งหมินตอนนี้ไม่ใช่แค่เจ็บท้อง แต่ยังเจ็บหน้าจนชาไปหมด

ไอ้ชิบหาย กล้ามาตีกูในถิ่นกู แถมยังต่อหน้าคนเยอะแยะขนาดนี้ ถ้ากูไม่ทำให้มึงมาคุกเข่าโขกหัวขอโทษได้ กูยอมเป็นลูกหมาเลย!

ไฟแค้นลุกโชนในใจผานเจิ้งหมิน

ให้ไปงัดข้อกับผู้มีอิทธิพลเขาอาจจะไม่กล้า แต่กับชาวบ้านจนๆ อย่างหลี่ชิงเฟิง มันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก

เขาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ถ่มน้ำลายไปทางประตูตลาด "ไอ้สารเลว คอยดูเถอะ กูจะเอาให้มึงตาย!"

หลี่ชิงเฟิงไม่เก็บเรื่องเล็กน้อยพรรค์นี้มาใส่ใจ

สำหรับเขา มีแค่เรื่องหาเงินเลี้ยงลูกเท่านั้นที่เป็นเรื่องใหญ่ นอกนั้นเรื่องขี้ผง

เขาขับรถของหลี่ชิงเหอพาลูกๆ มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวอำเภอ

ทิวทัศน์ยามฤดูใบไม้ร่วงช่างงดงาม

สองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งนาที่เกี่ยวข้าวแล้ว กองฟางวางเรียงรายราวกับนักรบผู้พิทักษ์ผืนแผ่นดิน ตัดกับทิวเขาที่ทอดยาวสลับซับซ้อนในระยะไกล ทำเอาจื่อเหิงตื่นเต้นดีใจ

แม้เมื่อครู่หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวด้วยความตกใจ แต่พ่อก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง

พ่อของเขาคือนักรบ

คือนักรบผู้ยิ่งใหญ่ที่ปกป้องเขาและน้องสาวได้!

ขอแค่มีพ่ออยู่ เขาก็ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว