บทที่ 68 กบหินขายไม่ออก

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านช่องหน้าต่างรถเข้ามา ให้ความรู้สึกเย็นสบายและผ่อนคลาย

ท่ามกลางแรงสั่นสะเทือนของรถ จื่ออวี๋ผล็อยหลับไปแล้ว จื่อเหิงจึงไม่กล้าส่งเสียงดัง ยอมนั่งลงอย่างว่าง่ายพิงพนักเก้าอี้ และเริ่มเคลิ้มหลับไปเช่นกัน

หลังจากขับรถมาถึงตัวอำเภอ หลี่ชิงเฟิงต้องสอบถามผู้คนอยู่หลายคนกว่าจะหาจุดรับซื้อของป่าเจอ

จุดรับซื้อในตัวอำเภอนี้ดูลึกลับกว่าที่ตำบลมาก

ลานบ้านของผานเจิ้งหมินอยู่ติดตลาดสด แต่จุดรับซื้อที่นี่กลับซ่อนตัวอยู่ในตรอกเล็กๆ ข้างตลาดสด

หลี่ชิงเฟิงพาลูกๆ เดินเข้าไป ถึงได้พบว่าข้างในกว้างขวางผิดคาด

เดิมทีตรอกทางเข้านั้นแคบมาก แต่พอทะลุเข้ามากลับเจอเป็นลานกว้าง

ในลานเต็มไปด้วยกรงเหล็กวางซ้อนกัน กรงเหล่านั้นบรรจุของป่านานาชนิด

ไม่ใช่แค่กบหิน แต่ยังมีอีเห็น งู หนู และนกชนิดต่างๆ

หลี่ชิงเฟิงเดินเข้าไปถามชายคนหนึ่งที่กำลังง่วนอยู่กับงาน "สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าที่นี่รับซื้อกบหินไหมครับ?"

ชายคนนั้นหันมามองหลี่ชิงเฟิง กวาดสายตาสำรวจครู่หนึ่งแล้วถามว่า "คุณมีเท่าไหร่?"

หลี่ชิงเฟิงเปิดปากกระสอบให้ดู "ยี่สิบจินครับ"

"ยี่สิบจิน?" ชายคนนั้นขมวดคิ้ว ตอบเสียงห้วน "รับสิ จินละร้อยห้าสิบหยวน"

"ร้อยห้าสิบ?" หลี่ชิงเฟิงขมวดคิ้วตาม

ก่อนหน้านี้ตอนเพิ่งมาถึง เพื่อจะหาร้านให้เจอเร็วๆ เขาได้เพ่งสมาธิเปิดใช้งานสายตาและหูทิพย์สอดส่องดู

เขาเห็นเต็มสองตาว่ามีชาวบ้านเอาเปหากบหินมาขายสามจิน ได้ราคาจินละสองร้อยหยวน

แต่ทำไมพอถึงตาเขา ถึงเหลือแค่ร้อยห้าสิบ?

เขามองชายคนนั้นอย่างไม่เข้าใจ แล้วถามว่า "ทำไมราคาตกเยอะขนาดนี้ล่ะครับ เมื่อวานผมยังขายได้สองร้อยอยู่เลย"

เขาไม่ได้ฉีกหน้าอีกฝ่ายตรงๆ แต่พูดอ้อมๆ เพื่อเตือนสติว่าอย่าเห็นเขาเป็นคนโง่

ชายคนนั้นแค่นหัวเราะ "คุณก็บอกเองว่านั่นมันเมื่อวาน ไม่รู้เหรอว่าของพวกนี้ราคามันขึ้นลงวันต่อวัน? เหมือนราคาทองราคาน้ำมันนั่นแหละ มีวันไหนราคาไม่เปลี่ยนบ้าง?"

เห็นสีหน้าเย้ยหยันของอีกฝ่าย หลี่ชิงเฟิงก็เข้าใจสถานการณ์ทันที

ผานเจิ้งหมินคงเห็นเขายืนกรานจะมาขายในตัวอำเภอ เลยโทรศัพท์มาฮั้วกับผู้ชายคนนี้ไว้ก่อนแล้ว

กลายเป็นว่าไม่ว่าเขาจะขายให้ผานเจิ้งหมินหรือร้านในตัวอำเภอ ก็จะขายได้แค่จินละร้อยห้าสิบหยวนเท่านั้น!

ถ้าไม่ใช่เพราะเขารู้ราคาจริงมาก่อน เขาอาจจะรู้สึกผิดกับผานเจิ้งหมินขึ้นมานิดหน่อยก็ได้

น่าเสียดายจริงๆ!

"อย่างนี้นี่เอง" เขาพยักหน้าพูดลอยๆ

ชายคนนั้นนึกว่าเขาหลงเชื่อ จึงยื่นมือจะมาคว้ากระสอบ "มันก็เป็นแบบนี้แหละ ฉันจะหลอกนายไปทำไม?"

แต่หลี่ชิงเฟิงดึงกระสอบกลับ "ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นผมไม่ขายดีกว่า"

"ไม่ขาย?" ชายคนนั้นพูดเยาะเย้ย "กบหินตั้งเยอะแยะไม่ขาย หรือจะเก็บไว้กินเอง?"

"ผมเอาไปขายในตัวเมืองก็ได้! ถ้าในเมืองราคานี้อีก ผมก็ไม่มีอะไรจะพูด"

หึ... ชายคนนั้นปรายตามองหลี่ชิงเฟิง "ก็ตามใจ"

เขาคิดว่าหลี่ชิงเฟิงแค่พูดประชด เดี๋ยวคิดได้ก็คงยอมขายให้เอง

เพราะจากที่นี่ไปตัวเมืองระยะทางตั้งหกเจ็ดสิบกิโลเมตร

ขับรถไปกลับค่าน้ำมันก็บานเบอะ

ยังไม่นับค่าแรงค่าเวลาที่เสียไปอีก

แถมหมอนี่ยังกระเตงลูกมาตั้งสองคน!

ขณะที่เขามั่นใจว่าเดี๋ยวหลี่ชิงเฟิงต้องยอมจำนน หลี่ชิงเฟิงกลับเดินหนีไปดื้อๆ

เฮ้ย! ทำไมไม่เหมือนที่ผานเจิ้งหมินบอกไว้ล่ะ?

ไหนว่าหมอนี่จนกรอบไง?

คนจนทำไมหยิ่งยะโสขนาดนี้?

เขาเริ่มร้อนใจ แต่เพราะวางมาดไว้เหนือกว่าผานเจิ้งหมิน จึงไม่ได้รั้งตัวหลี่ชิงเฟิงไว้

หลังจากเดินออกจากตรอก หลี่ชิงเฟิงพาลูกๆ กลับมาขึ้นรถ เขารู้สึกสับสนมึนงงไปชั่วขณะ

หรือต้องพาลูกสองคนตระเวนไปถึงตัวเมืองจริงๆ?

เขาไม่กลัวลำบากหรอก แต่ลูกยังเล็กเกินไป โดยเฉพาะลูกสาว เกรงว่าจะทนไม่ไหว

วันนี้วิ่งรถเที่ยวเดียวอาจไม่เป็นไร แต่ต่อไปล่ะ?

หรือทุกครั้งที่จับกบหินได้ ต้องวิ่งรอกแบบนี้ทุกครั้ง?

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกมืดแปดด้าน

ตัดภาพมาที่เซวียหลิงหลิง เธอกำลังตื่นเต้นสุดขีด

แบ่งปันวิธีแก้แพ้ท้องของเธอลงในกลุ่มวีแชตของคุณแม่ตั้งครรภ์ด้วยท่าทางดีใจราวกับโคลัมบัสค้นพบทวีปใหม่

"พวกเธอไม่รู้หรอก ฉันแพ้ท้องหนักมาก รู้สึกเหมือนจะขย้อนกระเพาะออกมา กินอะไรก็อ้วกหมด แค่กลืนน้ำลายยังอ้วกเลย บ้าบอมาก"

"ตอนแรกฉันกะว่าจะรอไปฉีดยาตอนวันนัดตรวจครรภ์ แต่บังเอิญวันนั้นมีเพื่อนมาที่บ้าน เขาช่วยนวดจุดชีพจรที่หลังให้แค่ไม่กี่นาที อาการแพ้ท้องของฉันก็หายเป็นปลิดทิ้งอย่างกับปาฏิหาริย์ ตอนนี้กินอะไรก็อร่อยไปหมด"

พอเซวียหลิงหลิงเล่าจบ ก็มีคนแย้งขึ้นมา "จริงเหรอ? หมอบอกว่าตอนท้องห้ามนวดไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่ๆ ครั้งที่แล้วฉันถามหมอ หมอบอกห้ามนวด โดยเฉพาะเอวกับท้องนี่ห้ามแตะเลย"

"ที่ฉันพูดเป็นเรื่องจริงนะ ฉันจะโกหกพวกเธอทำไม?"

เซวียหลิงหลิงเริ่มหงุดหงิดที่โดนสงสัย

"ถ้าไม่เชื่อ ไปถามหมอหลงได้เลย วันนั้นพอมันหายอ้วก แม่สามีฉันกลัวลูกในท้องจะเป็นอะไร เลยให้สามีพาไปโรงพยาบาลกลางดึก คนที่ตรวจให้คือหมอหลง แกยังบอกเลยว่าผลเลือดฉันดีกว่ารอบก่อนเยอะ"

"มันจะมีเรื่องมหัศจรรย์ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

หญิงตั้งครรภ์หน้าซีดเผือดคนหนึ่งกอดโทรศัพท์มือถือ หันไปถามหมอที่นั่งอยู่ข้างๆ

"หมอเฉียนคะ ในกลุ่มวีแชตมีคนบอกว่าแพ้ท้องหนักมาก แต่พอให้คนนวดจุดชีพจรที่หลังก็หายสนิท แถมไม่กลับมาอ้วกอีกเลย เรื่องแบบนี้เชื่อได้ไหมคะ?"