บทที่ 69 อาจารย์หลี่

"เป็นไปไม่ได้"

หมอหนุ่มหน้าขาววอกผมเรียบแปล้ที่ยืนอยู่ข้างเตียงคนไข้พูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน "การนวดทุยนาเป็นศาสตร์แพทย์แผนจีน วิธีนี้มีความเสี่ยงสูง แถมต่อให้ได้ผลจริง ก็คงได้ผลแค่นิดหน่อย เป็นไปไม่ได้ที่จะมหัศจรรย์อย่างที่คุณพูดหรอกครับ"

ตลกสิ้นดี! ผมเป็นถึงหัวหน้าแผนกสูตินารีเวชในโรงพยาบาลระดับชั้นนำ ฉีดยาให้คุณมาเป็นอาทิตย์ยังแก้ปัญหาแพ้ท้องไม่ได้ แล้วคุณจะมาเพ้อฝันว่าจะใช้วิธีนวดกดจุดของหมอแผนโบราณมารักษาเนี่ยนะ?

นี่ไม่ใช่แค่ฝันกลางวัน!

แต่คุณกำลังดูถูกความเป็นมืออาชีพของผม!

"อ้อ!" หญิงตั้งครรภ์พยักหน้า กำลังจะเอ่ยปากพูด แต่จังหวะที่กลืนน้ำลายลงคอ ความรู้สึกพะอืดพะอมก็ตีตื้นขึ้นมาทันที เธอรีบพลิกตัวโก่งคออาเจียนใส่ถังขยะข้างเตียงไม่หยุด

พี่เลี้ยงที่กำลังปอกแอปเปิลอยู่ข้างๆ เห็นเจ้านายอาเจียนหนักขนาดนั้น ก็รีบวางมีดวิ่งเข้ามาลูบหลังให้อย่างเบามือ

หมอเฉียนเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้ว "ไม่น่าจะเป็นแบบนี้นะ คุณฉีดยาทุกวันมาเป็นอาทิตย์แล้ว ตามหลักแล้วไม่น่าจะอาเจียนหนักขนาดนี้อีก"

เขาเอามือกอดอก อีกมือลูบคางทำท่าครุ่นคิดลึกซึ้ง "ต้องมีโรคอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในร่างกายที่คุณยังไม่รู้แน่ๆ พรุ่งนี้เจาะเลือดไปตรวจอีกรอบ แล้วก็ตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ กับอัลตราซาวนด์ด้วยเลยดีกว่า"

คิดไปคิดมา คนท้องเอกซเรย์ไม่ได้ งั้นจัดตรวจอุจจาระกับปัสสาวะเพิ่มไปเลยแล้วกัน

ถ้าไม่ติดว่าอายุครรภ์ยังน้อยไป เขาคงสั่งตรวจคลื่นหัวใจทารกด้วยซ้ำ

"เจาะเลือดอีกแล้วเหรอคะ?"

เจียงปิงอาเจียนจนหมดแรง ยันตัวขึ้นมาลูบหน้าอกตัวเอง "ผอ.เฉียน เมื่อวานฉันเพิ่งเจาะเลือดไปไม่ใช่เหรอคะ? ทำไมต้องเจาะอีก?"

"เจาะนิดเดียวครับ ไม่เยอะ ถ้าไม่ตรวจเลือด เราก็หา สาเหตุที่คุณอาเจียนไม่หยุดไม่เจอนะครับ"

ผอ.เฉียนแสร้งทำท่าลำบากใจ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ของคุณนี่แค่เจาะเลือดนะ บางคนที่อาเจียนหนักมากๆ ต้องวางยาสลบเพื่อส่องกล้องกระเพาะอาหารด้วยซ้ำ อันนั้นทรมานกว่านี้เยอะ"

"หา?" เจียงปิงงุนงง "ทำไมต้องส่องกล้องกระเพาะอาหารด้วยคะ?"

"เคสของคุณเหมือนกับคนไข้คนนั้นเลย แพ้ท้องรุนแรง ฉีดยาแล้วก็ไม่ดีขึ้น แต่อาการเธอหนักกว่าคุณมาก ถึงขั้นเกลือแร่ในร่างกายแปรปรวน โพแทสเซียมต่ำ ขาดน้ำ จนช็อกหมดสติ น้ำหนักตัวลดฮวบๆ สุดท้ายต้องจับส่องกล้อง ถึงได้รู้ว่าเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้าย"

คำพูดนี้ทำเอาเจียงปิงตัวสั่นยะเยือก

เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า เบื้องหลังอาการแพ้ท้องไม่หยุดจะมีโรคร้ายแรงขนาดนี้ซ่อนอยู่

มะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้าย?

น่ากลัวเกินไปแล้ว

เดิมทีผอ.เฉียนพูดเรื่องพวกนี้เพื่อขู่ให้เจียงปิงเชื่อฟังและยอมทำตามที่เขาสั่ง แต่ผลลัพธ์กลับตาลปัตร คำพูดเหล่านั้นกลับทำให้เจียงปิงยิ่งมุ่งมั่นที่จะตามหาหมอนวดลึกลับคนนั้น

พอผอ.เฉียนเดินออกจากห้อง เธอก็รีบหยิบมือถือขึ้นมาแอดวีแชตของเซวียหลิงหลิงทันที

ทางด้านเซวียหลิงหลิงกำลังหงุดหงิด

เธอแค่อยากแบ่งปันวิธีแก้แพ้ท้องที่ได้ผลจริงๆ ให้กับเพื่อนร่วมชะตากรรมในกลุ่ม แต่กลับโดนพวกมองโลกในแง่ร้ายไม่กี่คนหาว่ามีเจตนาแอบแฝง

น่าโมโหชะมัด!

ขณะที่เธอกำลังจะปามือถือทิ้งด้วยความโกรธ ก็เห็นแจ้งเตือนมีคนแอดเพื่อนมาทางกลุ่มวีแชต

"สวัสดีค่ะคุณคนสวย ฉันก็ท้องเหมือนกัน แล้วก็แพ้ท้องหนักมาก"

เจียงปิงแอดเพื่อนสำเร็จก็ยิงคำถามทันที "ขอเบอร์โทรศัพท์อาจารย์ท่านนั้นที่คุณพูดถึงหน่อยได้ไหมคะ? ฉันอยากนัดลองรักษาดู"

เธอบอกเจตนาของตัวเองตรงๆ โดยไม่สนว่าจะโดนหลอกหรือไม่

เพราะต่อให้โดนหลอก ก็เสียเงินแค่ไม่กี่ร้อยกี่พัน

ต่อให้เป็นหมื่นแล้วยังไง?

เทียบกับโรคมะเร็งกระเพาะอาหารแล้ว เงินแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก

สำหรับคนรวย การใช้เงินฟาดเคราะห์ถือเป็นเรื่องปกติ

เซวียหลิงหลิงตอบกลับอย่างรวดเร็ว "รอแป๊บนึงนะคะ ฉันจำเบอร์เขาไม่ได้ ต้องถามสามีก่อน"

ส่งข้อความเสร็จ เธอก็หันไปตะโกนถามเหมาเสี่ยวว่างที่กำลังแนะนำรถมอเตอร์ไซค์ให้ลูกค้าอยู่ "ที่รัก รีบบอกเบอร์โทรศัพท์พี่เฟิงมาหน่อย"

เจียงปิงที่อยู่อีกฝั่งพยายามกลั้นความพะอืดพะอมจ้องหน้าจอมือถือ แต่จังหวะที่เผลอกลืนน้ำลายลงคอ ก็ไปกระตุ้นต่อมคลื่นไส้เข้าให้อีก จนต้องโก่งคออาเจียนจนน้ำหูน้ำตาไหล

ในที่สุด เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้น เธอยืดตัวตรง คว้าโทรศัพท์ไว้แน่นราวกับคนจมน้ำคว้าขอนไม้ กดค้างที่หมายเลขโทรศัพท์แล้วกดโทรออกทันทีโดยไม่ลังเล

เวลานี้ หลี่ชิงเฟิงพาลูกสองคนเดินเข้ามาในร้านเกี๊ยวน้ำพอดี

พอมองไปที่ป้ายเมนู เขาถึงกับชะงัก เกี๊ยวน้ำที่ถูกที่สุดราคาตั้งเก้าหยวน!

เขาเริ่มลังเล

เก้าหยวนนี่คือชามเล็กนะ ชามใหญ่ราคาตั้งสิบสองหยวน

ตอนนี้จื่อเหิงกินจุมาก คงต้องสั่งชามใหญ่สิบสองหยวนให้

แล้วถ้าเขาจะกินชามเล็กเก้าหยวน?

รวมกันก็ยี่สิบกว่าหยวน เงินหายวับไปกับตาในพริบตาเดียว

จะบอกว่าไม่เสียดายเงินก็คงโกหก

กบหินวันนี้ยังขายไม่ออก เงินในกระเป๋าก็ร่อยหรอเต็มที

แต่... ตัวเองอดได้ แต่จะให้ลูกอดไม่ได้

ตอนที่เถ้าแก่ร้านถามเป็นรอบที่สามว่าจะกินอะไร เขากำลังจะอ้าปากตอบ แต่เสียงสั่นครืดคราดในกระเป๋ากางเกงก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

ล้วงออกมาดูเห็นเป็นเบอร์แปลก ตอนแรกกะว่าจะไม่รับ แต่เห็นว่าเป็นเบอร์ท้องถิ่น คงไม่ใช่แก๊งคอลเซ็นเตอร์ จึงกดรับสาย

"ฮัลโหล สวัสดีครับ"

"สวัสดีค่ะ" ปลายสายเป็นเสียงผู้หญิงที่ฟังดูอ่อนระโหยโรยแรง "ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่านั่นใช่ 'อาจารย์หลี่' หลี่ชิงเฟิงหรือเปล่าคะ?"

อาจารย์?