บทที่ 70 สิบแปดมงกุฎ

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกมึนงงเล็กน้อย นึกว่าปลายสายโทรผิด

แต่เขาก็ชื่อหลี่ชิงเฟิงจริงๆ

น่าสงสัย!

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ!

เขาจึงจำใจตอบรับไปว่า "อ๋อ ใช่ครับ ผมชื่อหลี่ชิงเฟิง"

"สวัสดีค่ะอาจารย์หลี่ ฉันชื่อเจียงปิงค่ะ ได้ยินมาว่าอาจารย์มีวิธีช่วยให้คนท้องหยุดแพ้ท้องได้ใช่ไหมคะ?"

"ใช่ครับ"

หลี่ชิงเฟิงถึงบางอ้อ ที่แท้ก็โทรมาหาเขาจริงๆ

ทว่าคำเรียกขานว่า 'อาจารย์' นั้น เขาคงรับไว้ไม่ไหว

เขาแค่พอนวดเป็นนิดหน่อย บวกกับบังเอิญมีพละกำลังมหาศาล เลยทำให้การนวดมีผลลัพธ์ที่ไม่ธรรมดาก็เท่านั้น

แค่นั้นจริงๆ

ไอ้คำว่าอาจารย์อะไรนั่น ไม่กล้ารับไว้หรอก!

ปลายสายเมื่อได้รับคำยืนยัน เจียงปิงก็ดีใจขึ้นมาทันที น้ำเสียงที่เคยอ่อนแรงก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้น

"ดีจังเลยค่ะอาจารย์หลี่ เอ่อ รบกวนอาจารย์ช่วยมาที่โรงพยาบาลประชาชนประจำอำเภอหน่อยได้ไหมคะ? ฉันแพ้ท้องมาสิบกว่าวันแล้ว กินอะไรก็อ้วกหมด นอนโรงพยาบาลมาเกือบอาทิตย์ ลองยามาทุกขนานแล้วก็ยังไม่ดีขึ้นเลย ไม่ทราบว่าอาจารย์รับรักษานอกสถานที่ไหมคะ? รบกวนช่วยมาหน่อยได้ไหมคะ? ขอแค่ยอมมา เรื่องค่ารักษาเท่าไหร่ฉันสู้ไม่อั้นค่ะ"

หลี่ชิงเฟิงได้ยินดังนั้น คิดดูแล้วตอนนี้ก็ว่างงานอยู่พอดี งั้นไปช่วยหน่อยก็คงไม่เสียหาย

คาดว่าผู้หญิงคนนี้คงเป็นเพื่อนของเซวียหลิงหลิงหรือไม่ก็เหมาเสี่ยวว่าง ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้ว่าเขาแก้แพ้ท้องได้ แถมยังมีเบอร์โทรศัพท์เขาอีก

เพื่อนของเพื่อน ก็ถือว่าเป็นเพื่อน

อีกอย่างตอนนี้เขาก็อยู่ในตัวอำเภอพอดี และกำลังไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อ

งั้นทำไมไม่ไปโรงพยาบาลประชาชนเพื่อช่วยคนหน่อยล่ะ?

สำหรับเขา มันเป็นแค่เรื่องยกไม้ยกมือช่วยเล็กน้อย แต่สำหรับคนท้องที่แพ้หนักขนาดฉีดยาแล้วยังไม่หาย นี่มันคือเรื่องคอขาดบาดตายเชียวนะ

ดังนั้น เขาจึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย "ไม่มีปัญหาครับ แต่ขอผมกินข้าวเที่ยงก่อนเข้าไปได้ไหมครับ?"

"อาจารย์หลี่คะ อย่าเพิ่งกินข้างนอกเลยค่ะ เข้ามากินที่ห้องฉันเถอะค่ะ ที่นี่มีครบทุกอย่าง"

เจียงปิงวิงวอน "ฉันจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ รบกวนรีบมาหน่อยนะคะ อาจารย์อยากกินอะไรบอกฉันได้เลย"

ก็ดีเหมือนกัน

หลี่ชิงเฟิงคิดในใจ ไปช่วยเขานิดหน่อย ขอกินข้าวฟรีสักมื้อคงไม่เกินไปหรอกมั้ง

หลังจากสอบถามตำแหน่งที่แน่นอนแล้ว เขาจึงจูงลูกชายเดินออกจากร้านเกี๊ยวน้ำ มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลประชาชน

เจียงปิงวางสายเสร็จ ก็โก่งคออาเจียนอีกรอบ

พี่เลี้ยงลูบหลังให้พลางเอ่ยด้วยความกังวล

"คุณหนูคะ คนคนนี้เชื่อถือได้เหรอคะ? ผอ.เฉียนก็บอกแล้วว่าแพทย์แผนจีนไม่ค่อยได้ผล คุณหนูระวังจะโดนหลอกเอานะคะ โดนหลอกเงินน่ะเรื่องเล็ก แต่กลัวจะรักษาผิดจนอาการทรุดหนักนี่สิคะเรื่องใหญ่"

เจียงปิงไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมแล้ว

ขืนอ้วกต่อไปแบบนี้ เธอกลัวว่าจะขย้อนเอาเครื่องในออกมาด้วยจริงๆ

ถ้ารู้ว่าตั้งท้องมันลำบากขนาดนี้ รู้งี้จ้างคนอุ้มบุญตามที่เพื่อนสนิทแนะนำซะก็ดี

พออาการอาเจียนทุเลาลง เธอยืดตัวขึ้นด้วยใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

"เธอเห็นสภาพฉันตอนนี้ไหม ฉันยังมีทางเลือกอื่นอีกเหรอ? หรือจะให้ฉันไปดมยาสลบส่องกล้องกระเพาะอาหาร?"

พี่เลี้ยงได้ยินแบบนั้น ก็จนปัญญาจะทัดทาน

รออยู่ไม่กี่นาที ก็มีเสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้น

พี่เลี้ยงรีบวิ่งเหยาะๆ ไปเปิดประตู พบชายหนุ่มอายุราวสามสิบปีคนหนึ่งยืนอยู่พร้อมกับเด็กเล็กสองคน เธอขมวดคิ้วทันที

"มาผิดห้องหรือเปล่าคะ ที่นี่เป็นห้องพักเดี่ยวพิเศษนะคะ"

ความหมายแฝงคือ คนที่พักห้องนี้ไม่ใช่คนธรรมดา!

ในเมืองใหญ่อาจจะมีห้องวีไอพีเป็นเรื่องปกติ แต่ในอำเภอเล็กๆ แบบนี้ แถมยังเป็นโรงพยาบาลรัฐ ไม่มีหรอกที่เรียกว่า 'ห้องเดี่ยว'

ที่เจียงปิงได้อยู่ห้องเดี่ยวเพราะใช้เส้นสาย ให้ผู้อำนวยการโรงพยาบาลลงมาจัดการเอง โดยการย้ายเตียงออกจากห้องรวมสามเตียงไปหนึ่งเตียง เหลือไว้สองเตียงให้เธอและพี่เลี้ยงใช้

ห้องนี้มีแค่เธอพักอยู่คนเดียว ต่อให้ข้างนอกคนไข้ล้นจนวุ่นวายแค่ไหน ก็ห้ามจัดคนไข้คนอื่นเข้ามาแทรกเด็ดขาด

แถมผอ.ยังระบุตัวให้หมอเฉียน หัวหน้าแผนกเป็นเจ้าของไข้ด้วย

หมอเฉียนแม้อายุยังน้อย แต่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง และฝีมือการรักษาก็ยอดเยี่ยม

พี่เลี้ยงกวาดตามองชายตรงหน้า เห็นเขาหน้าตาดีก็จริง แต่เสื้อผ้าที่สวมใส่กลับดูเก่าซอมซ่อ คิดว่าคงเป็นสามีของคนไข้คนไหนพาลูกมาเยี่ยมเมียแน่ๆ

เธอไม่ได้นึกเชื่อมโยงไปถึงคำว่า 'อาจารย์หลี่' เลยสักนิด

หลี่ชิงเฟิงเงยหน้ามองเลขห้อง แล้วขมวดคิ้วเช่นกัน

"ข้างในนี้ไม่ใช่ห้องพักของคุณผู้หญิงที่ชื่อเจียงปิงเหรอครับ?"

พี่เลี้ยงกำลังจะปิดประตู พอได้ยินคำถามก็ชะงักกึก มองหลี่ชิงเฟิงด้วยความประหลาดใจ

"คุณคืออาจารย์หลี่เหรอคะ?"

หลี่ชิงเฟิงยิ้มซื่อๆ "ก็ประมาณนั้นครับ"

"อาจารย์หลี่ มาแล้วเหรอคะ เชิญข้างในเลยค่ะ"

เสียงเจียงปิงตะโกนแทรกออกมาจากข้างในทันทีที่ได้ยินชื่ออาจารย์หลี่

พี่เลี้ยงถึงยอมหลีกทางให้อย่างเสียไม่ได้ แต่ในใจยังเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง สายตาจับจ้องไปที่สามพ่อลูกไม่วางตา

คนคนนี้ดูยังไงก็ไม่เหมือนหมอแผนจีนที่มีวิชาเลยสักนิด

อีกอย่าง คนที่เป็นหมอจีนเก่งๆ ส่วนใหญ่ต้องเป็นคนแก่ไม่ใช่เหรอ?

ทำไมคนนี้ถึงหนุ่มแน่นขนาดนี้?

ดูทรงแล้วน่าจะเป็นพวกสิบแปดมงกุฎชัวร์!

คิดได้ดังนั้น พี่เลี้ยงจึงรีบหันหลังเดินออกจากห้องไป

หลี่ชิงเฟิงแบกลูกสาวไว้บนหลัง จูงมือลูกชายเดินเข้าไปในห้องพัก กวาดสายตาไปก็เห็นหญิงสาวหน้าซีดเผือดนอนเอนกายอยู่บนเตียงเป็นสิ่งแรก