บทที่ 71 ความเชื่อใจของเจียงปิง

หญิงสาวผู้นั้นอายุราวสามสิบปี เครื่องหน้าสะสวยได้รูป แต่ใบหน้ากลับซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาที่หม่นหมองคู่นั้นเมื่อมองเห็นผู้มาเยือน ความตื่นตะลึงก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเคลือบแคลงสงสัย

"อาจารย์หลี่?" เจียงปิงขมวดคิ้ว เอ่ยเรียกด้วยความกังขา

หลี่ชิงเฟิงยิ้มอย่างขัดเขิน "คำว่าอาจารย์ผมมิกล้ารับหรอกครับ เรียกผมว่าพี่หลี่ก็พอ"

เจียงปิงยิ้มตอบอย่างอ่อนแรงโดยไม่ได้เปลี่ยนคำเรียกขาน "อาจารย์หลี่ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกค่ะ ฉันได้ยินจากเซวียหลิงหลิงว่าอาจารย์แค่นวดจุดชีพจรที่หลังให้ อาการแพ้ท้องของเธอก็หายเป็นปลิดทิ้ง รบกวนช่วยนวดให้ฉันบ้างได้ไหมคะ?"

"ได้แน่นอนครับ"

หลี่ชิงเฟิงลากเก้าอี้ทรงสูงจากใต้เตียงออกมาวางไว้ตรงหน้าลูกชาย แล้วกำชับว่า "จื่อเหิง นั่งนิ่งๆ นะลูก ห้ามซน"

จื่อเหิงนั่งลง ดวงตากลมโตเป็นประกายจ้องมองผู้หญิงบนเตียงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เจียงปิงมองเด็กน้อยแล้วยิ้มออกมา "อาจารย์หลี่คะ นี่ลูกสาวเหรอคะ? น่ารักจังเลย"

"ลูกชายครับ" หลี่ชิงเฟิงหันกลับไปมองจื่อเหิง แล้วหัวเราะ "หลายคนชอบเข้าใจผิดว่าเป็นเด็กผู้หญิง"

"ฮ่าๆ ขอโทษทีค่ะ หน้าตาแกจิ้มลิ้มเกินไปหน่อย" พูดจบ เจียงปิงก็เลื่อนสายตาไปยังทารกที่อยู่บนหลังหลี่ชิงเฟิง "ส่วนที่สะพายอยู่ข้างหลังน่าจะเป็นลูกสาวสินะคะ"

"ใช่ครับ ข้างหลังนี่ลูกสาว"

"ดีจังเลยค่ะ มีครบทั้งลูกชายลูกสาว" เจียงปิงเอ่ยด้วยความอิจฉาเล็กน้อย

หลี่ชิงเฟิงเกาหัวยิ้มซื่อๆ "งั้นคุณขยับออกมาหน่อยครับ เดี๋ยวผมจะนวดจุดชีพจรที่หลังให้ อาการน่าจะทุเลาลงเยอะ"

เนื่องจากร่างกายของแต่ละคนไม่เหมือนกัน หลี่ชิงเฟิงจึงไม่กล้ารับประกันเต็มร้อย บอกเพียงว่าจะช่วยทุเลาอาการได้

เจียงปิงพยักหน้า พยุงตัวลุกขึ้นมานั่งที่ขอบเตียง

หลี่ชิงเฟิงขยับเข้าไปเตรียมจะเริ่มลงมือนวด ทันใดนั้นประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดดังปัง! ชายคนหนึ่งเดินหน้าบึ้งเข้ามา ตวาดเสียงกร้าว "หยุดเดี๋ยวนี้! คุณกำลังทำอะไร?"

"ผอ.เฉียน"

เจียงปิงหันไปมอง พอเห็นว่าเป็นผอ.เฉียน ก็รีบยิ้มบอก "ท่านนี้คืออาจารย์ผู้เก่งกาจที่ฉันพูดถึงเมื่อกี้ค่ะ ขอแค่ให้เขาช่วยนวดจุดชีพจรที่หลัง อาการแพ้ท้องก็จะหาย!"

"เหลวไหล!"

ผอ.เฉียนกวาดตามองหลี่ชิงเฟิงหัวจรดเท้า แค่นเสียงฮึ "ฮึ ผมไม่ยักรู้ว่าแถวบ้านเรามีคนเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? คุณเจียงครับ หมอนี่น่าจะเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ อย่าไปหลงเชื่อเชียวนะครับ!"

"อีกอย่าง เขามีใบประกอบโรคศิลปะไหม? คุณกล้าฝากชีวิตไว้กับเขาได้ยังไง? ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ?"

คำถามรัวๆ ของผอ.เฉียนทำเอาเจียงปิงสับสน เธอเงยหน้ามองชายร่างสูงใหญ่ข้างกาย สลับกับมองทารกบนหลังและเด็กชายที่นั่งอยู่ข้างๆ บางทีสัญชาตญาณความเป็นแม่บอกเธอว่า สุดยอดคุณพ่อแบบนี้ไม่น่าจะเป็นคนหลอกลวง

เธอจึงถามขึ้นว่า "อาจารย์หลี่คะ อาจารย์มั่นใจไหม? ขอแค่อาจารย์บอกว่ามั่นใจ ฉันก็จะเชื่ออาจารย์ค่ะ!"

"คุณเจียง!"

เสียงของผอ.เฉียนดังขึ้นอีกระดับ "คุณกำลังทำร้ายตัวเองอยู่นะรู้ไหม! ขนาดผมยังจนปัญญา แล้วเขาจะมีปัญญาได้ยังไง!"

สายตาดูแคลนถูกส่งไปที่หลี่ชิงเฟิง ชาวนาซอมซ่อเนื้อตัวมอมแมมคนหนึ่ง จะเก่งกว่านักเรียนแพทย์หัวกะทิอย่างเขาได้ยังไง? ถ้าเป็นแบบนั้นจริง แล้วสิ่งที่พวกเขาร่ำเรียนมาอย่างยากลำบากจะมีความหมายอะไร?

ยิ่งไปกว่านั้น การรักษาทางคลินิก แพทย์แผนจีนย่อมเป็นรองแพทย์แผนตะวันตกอยู่แล้ว ถ้าเป็นโรคเรื้อรังแพทย์แผนจีนอาจพอช่วยได้ แต่กรณีของเจียงปิง ขนาดแพทย์แผนตะวันตกยังหมดหนทาง แล้วแพทย์แผนจีนจะมีวิธีได้ยังไง?

ที่สำคัญ ผู้ชายตรงหน้าดูแล้วอายุแค่สามสิบต้นๆ แถมดูเป็นชาวนาผู้ยากไร้ มองยังไงก็ไม่เหมือนหมอจีนผู้ทรงภูมิ ดังนั้นเขาจึงมั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่า ไอ้หมอนี่ต้องเป็นพวกต้มตุ๋น! แค่อยากมาหลอกเอาเงินเท่านั้น!

"แล้วถ้าผมมีวิธีล่ะครับ?" หลี่ชิงเฟิงตอบอย่างมั่นใจ จะไม่ให้มั่นใจได้ไง ก็คนมันมีพลังเทพติดตัวนี่นา

"เหอะ ถ้าคุณรักษาอาการแพ้ท้องของเธอได้จริง ผมจะกราบเรียกคุณว่าพ่อเลย!"

"หยุด!" หลี่ชิงเฟิงยกมือห้าม "ผมมีลูกสองคนแล้ว ไม่ต้องการเพิ่มครับ!"

"คุณมันพวกต้มตุ๋นมาหลอกหากิน" ผอ.เฉียนชี้ไปที่ประตู ไล่อย่างหมดความอดทน "รีบออกไปซะ ไม่งั้นผมแจ้งตำรวจแน่!"

"ผอ.เฉียน คนก็มาถึงแล้ว ให้เขาลองหน่อยเถอะค่ะ"

เจียงปิงกลั้นความพะอืดพะอม พูดว่า "ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆ ฉันจะไม่โทษคุณและโรงพยาบาล ฉันจะรับผิดชอบเอง"

พูดจบเธอก็โก่งคออาเจียนใส่ถังขยะอีกรอบ ถ้าอาเจียนออกมาเป็นข้าวเป็นน้ำบ้างคงจะทรมานน้อยกว่านี้ ที่ทรมานที่สุดคือไม่มีอะไรให้ออกมาแล้ว อ้วกจนหมดไส้หมดพุง สุดท้ายคงต้องขย้อนอวัยวะภายในออกมาจริงๆ

หลี่ชิงเฟิงเห็นสภาพเจียงปิงแล้วอดสงสารไม่ได้ จึงหันไปพูดกับผอ.เฉียน "ทำไมครับ รีบไล่ผมขนาดนี้ กลัวว่าผมรักษาหายแล้วจะทำให้คุณดูไร้น้ำยาหรือไง?"

อะไรนะ? ผอ.เฉียนแทบไม่เชื่อหู! ไอ้ชาวนาจนๆ นี่กล้าดียังไงมาคุยโวโอ้อวดว่าจะรักษาเจียงปิงได้? กูเป็นหมอเรียนมาสูงเสียดฟ้า งัดทุกวิธีมารักษาแล้วยังไม่หาย มึงจะมานวดๆ ถูๆ แค่ไม่กี่ทีแล้วหายเหรอ? ทำไมไม่บอกว่าเหาะได้ไปเลยล่ะ?

ผอ.เฉียนหัวเราะด้วยความโกรธ "ฮ่าๆ ผมรู้ว่าคุณกำลังยั่วโมโห แต่ก็ได้ ในเมื่อคุณอยากโชว์พาวนัก ผมจะให้โอกาส แต่ผมบอกไว้ก่อนนะ ถ้านวดแล้วไม่ดีขึ้น ผมโทรแจ้งตำรวจทันที ถึงตอนนั้นอย่ามาหาว่าผมใจร้ายก็แล้วกัน!"

"ไม่มีปัญหา" หลี่ชิงเฟิงตอบเสียงใส รีบเข้าไปประคองเจียงปิง "คุณเจียง นอนตะแคงเถอะครับ"

เห็นสภาพเจียงปิงที่แค่นั่งทรงตัวยังลำบาก หลี่ชิงเฟิงเลยให้เธอนอนตะแคงแทน เจียงปิงพยักหน้า ไม่มีแรงแม้จะพูด พอนอนตะแคงลง เธอก็ผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่ แต่แล้วก็ทำท่าจะขย้อนของเก่าออกมาใส่เตียงอีก