บทที่ 72 ฐานะที่ไม่ธรรมดา

ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานนั้นเอง แผ่นหลังพลันสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งที่ไหลบ่าเข้าสู่ร่างกายอย่างต่อเนื่อง ตามจังหวะการกดนิ้วลงบนจุดชีพจร

กระแสอุ่นวาบแทรกซึมไปทั่วเส้นลมปราณและจุดชีพจรทั้งแปด ช่วยหล่อเลี้ยงโลหิต ขับไล่ความมัวหมอง ทำให้เธอรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็น

ราวกับคนจมน้ำที่ตะเกียกตะกายขึ้นฝั่งได้สำเร็จ หรือเหมือนได้ลงไปแช่ในบ่อน้ำพุร้อนท่ามกลางฤดูหนาวอันหน็บหนาว

เธอเผลอระบายลมหายใจที่อัดอั้นอยู่ในอกลึกๆ ออกมา แล้วสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปจนเต็มปอด

ความรู้สึกปั่นป่วนในกระเพาะที่เหมือนคลื่นลมโหมกระหน่ำก็ค่อยๆ ทุเลาลง

ราวกับน้ำเดือดพล่านที่ถูกยกออกจากเตาไฟ แล้วค่อยๆ เย็นลงทีละน้อย

พี่เลี้ยงที่ยืนอยู่ข้างหลังผอ.เฉียน เห็นเจียงปิงทำท่าจะอาเจียนรดที่นอน ก็รีบยกถังขยะเตรียมมารองรับ

แต่ผิดคาด ถังขยะถูกยกขึ้นมาเก้อ เจียงปิงไม่ได้อาเจียนน้ำดีออกมาเหมือนทุกที

มิหนำซ้ำ เธอยังเห็นด้วยตาตัวเองว่าใบหน้าซีดเผือดของเจียงปิงค่อยๆ มีเลือดฝาดเจือขึ้นมาทีละนิด

ช่างน่าอัศจรรย์!

เหลือเชื่อจริงๆ!

ผ่านไปไม่กี่นาที หลี่ชิงเฟิงก็ละมือออก "คุณเจียงครับ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง?"

เจียงปิงลุกขึ้นนั่ง ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก "เฮ้อ สบายตัวจังเลยค่ะ รู้สึกเหมือนตัวเบาหวิวขึ้นมาทันที!"

เธอมองหลี่ชิงเฟิงด้วยความประหลาดใจระคนยินดี "อาจารย์หลี่เก่งจริงๆ ค่ะ ฉันฉีดยาแก้แพ้ท้องมาเป็นอาทิตย์อาการยังไม่ดีขึ้นเลย แต่อาจารย์แค่ลงมือนวดเดี๋ยวเดียวก็หายเป็นปลิดทิ้ง"

"เหอะ เหลวไหล"

หลี่ชิงเฟิงยังไม่ทันได้ตอบ ผอ.เฉียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็แสดงท่าทีไม่พอใจ "คุณแน่ใจได้ยังไงว่าเป็นเพราะการนวดของเขา? ไม่แน่ว่าอาจเป็นฤทธิ์ยาที่ฉีดไปก่อนหน้านี้เพิ่งจะออกผลก็ได้นี่ครับ? เหอะ ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้หลอกได้แต่คนไม่รู้เรื่อง หลอกผมไม่ได้หรอก"

เขาชี้หน้าหลี่ชิงเฟิง ท่าทางเย่อหยิ่ง "อีกอย่าง คุณประกอบโรคศิลปะโดยไม่มีใบอนุญาต รู้ไหมว่าผลที่ตามมาคืออะไร?"

"ประกอบโรคศิลปะโดยไม่มีใบอนุญาตอะไรกัน?"

หลี่ชิงเฟิงมองผอ.เฉียนด้วยสายตารังเกียจ รู้สึกว่าหมอคนนี้ใจแคบแถมยังพาลไม่เข้าเรื่อง

"ผมก็แค่นวดหลังให้เธอ เรียกว่ารักษาโรคตรงไหน? ถ้าพูดแบบคุณ ร้านนวดแผนไทยทั่วประเทศคงต้องปิดกิจการกันหมดแล้วมั้ง"

"ผอ.เฉียนคะ ตอนนี้ฉันหายดีแล้วค่ะ"

เจียงปิงเห็นท่าไม่ดีรีบแทรกขึ้น "เรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้คุณหมอด้วย ส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะยาที่คุณหมอฉีดให้ก่อนหน้านี้เริ่มออกฤทธิ์ ไม่ว่าจะยังไง คนไข้หายดีก็ถือเป็นเรื่องดี คุณหมอว่าจริงไหมคะ?"

ผอ.เฉียนหน้าเขียวคล้ำแต่เถียงไม่ออก

คนไข้บอกว่าหายแล้ว ถ้าเขายังจะหาเรื่องต่อ ก็จะดูไร้จรรยาบรรณแพทย์

เขาแค่นเสียงฮึ จ้องเขม็งใส่หลี่ชิงเฟิง แล้วสะบัดก้นเดินหนีไป

"คุณยังไม่ได้เรียกผมว่าพ่อเลยนะ" หลี่ชิงเฟิงตะโกนไล่หลังอย่างขบขัน

ผอ.เฉียนกำหมัดแน่น แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เร่งฝีเท้าเดินกระแทกประตูปังออกไปราวกับหนีตาย

เจียงปิงมองหลี่ชิงเฟิงด้วยความรู้สึกผิด

"อาจารย์หลี่คะ ที่ฉันพูดไปเมื่อกี้ เพราะไม่อยากให้ผอ.เฉียนหาเรื่องคุณค่ะ จริงๆ แล้วฉันรู้ดีว่าที่ฉันรู้สึกดีขึ้นขนาดนี้ ไม่เกี่ยวกับยาที่ฉีดไปหรอก เป็นเพราะฝีมือคุณล้วนๆ หวังว่าคุณคงไม่ถือสานะคะ"

"โธ่ ผมจะถือสาอะไรล่ะครับ"

หลี่ชิงเฟิงยิ้มสบายๆ "ขอแค่คุณรู้สึกดีขึ้นก็พอแล้ว ส่วนความดีความชอบจะเป็นของใคร ไม่สำคัญหรอกครับ"

เดิมทีเขาก็ไม่ได้คิดจะเป็นอาจารย์หรือหมอเทวดาอะไรอยู่แล้ว เลยไม่ยึดติดกับชื่อเสียงจอมปลอมพวกนี้

ที่มาช่วยก็เพราะสงสารคนท้อง ไม่ได้หวังลาภยศสรรเสริญ

พอเห็นเขาใจกว้างขนาดนี้ เจียงปิงยิ่งเลื่อมใสศรัทธา

เธอหันไปถามเด็กชายที่นั่งเรียบร้อยอยู่ข้างๆ "หนูน้อย หิวข้าวหรือยังจ๊ะ? เดี๋ยวน้าพาไปกินของอร่อยดีไหม?"

จื่อเหิงพยักหน้าหงึกหงัก

หลี่ชิงเฟิงก็ไม่ปฏิเสธ พูดเพียงว่า "งั้นต้องรบกวนด้วยนะครับ"

"ไม่รบกวนเลยค่ะ" เจียงปิงยิ้มพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก

ห้านาทีต่อมา เจียงปิงที่จัดการตัวเองเรียบร้อยก็ลุกขึ้น "อาจารย์หลี่ ไปกันเถอะค่ะ ไปกินข้าวกลางวันกัน"

พออาการคลื่นไส้หายไป ความอยากอาหารก็กลับมา การออกไปกินของอร่อยๆ ข้างนอกบ้างก็ไม่เลว

หลี่ชิงเฟิงนึกว่าเจียงปิงจะสั่งเดลิเวอรี่มาส่ง ไม่คิดว่าจะพาออกไปกินเอง

เขารู้สึกเกรงใจ "คุณเจียง คุณท้องอยู่นะครับ ให้ผมกลับไปกินที่บ้านดีกว่าไหม ไม่ต้องลำบากหรอกครับ"

"ไม่ลำบากค่ะ" เจียงปิงยิ้ม "พอดีฉันไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว อยากไปกินพร้อมพวกคุณด้วยเลย"

หลี่ชิงเฟิงคิดดูแล้วก็พยักหน้า "งั้นก็ได้ครับ รบกวนด้วยนะครับ"

"อาจารย์หลี่ เป็นฉันต่างหากที่รบกวนคุณ อย่าพูดจาเกรงใจกันแบบนี้เลยค่ะ"

แม้จะเพิ่งรู้จักอาจารย์หลี่ได้ไม่นาน แต่เจียงปิงรู้ว่าผู้ชายคนนี้มีฝีมือ

และจิตใจดี

สัญชาตญาณความเป็นแม่บอกเธอว่า ผู้ชายที่เลี้ยงลูกสองคนด้วยตัวคนเดียว ย่อมไม่ใช่คนเลวร้าย

ลงมาถึงข้างล่าง รถตู้ครอบครัวคันหรูจอดรออยู่แล้ว

คนขับรถยืนรออยู่ข้างรถ พอเห็นคณะของเจียงปิงเดินมา ก็รีบเปิดประตูรถ ต้อนรับทุกคนขึ้นรถอย่างนอบน้อม

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ประกอบกับพี่เลี้ยงที่คอยประกบเจียงปิงตลอดเวลา หลี่ชิงเฟิงก็พอจะเดาได้ว่าฐานะของเจียงปิงไม่ธรรมดา

คงไม่ใช่ผู้หญิงชาวบ้านร้านตลาดทั่วไปแน่